Lieve mensen, allereerst wil ik zeggen dat jullie allemaal fantastisch zijn. Deze "ziekte" is zo bizar zwaar., Het moeten ondergaan van de machteloosheid. Je lijf dat niet meer doet wat je wilt. Je begrijpt het zelf niet eens. Maar je omgeving, de samenleving blijft je maar in een hokje willen duwen. Waar ze de oplossing als een simpele rekensom uit je willen persen. Maar het is vaak eerder een heel ingewikkeld wiskundig vraagstuk. Ik ben ruim 4,5 jaar geleden ingestort. Want dat is eigenlijk gewoon wat het is, burn out klinkt misschien liever maar dekt de lading nauwelijks het kostte mij ruim een jaar te erkennen hoe slecht ik eraan toe was en dat het echt niet meer ging. En nog eens een jaar voordat ik begreep dat ik me er echt aan moest overgeven. Dat vechten en plannen en "hard werken" aan herstel niet hielpen maar me juist ziek maakten. Niet iedereen hier zal er zo aan toe zijn(gelukkig maar). Maar bij mij gaan de stapjes langzaam en de zware overprikkeling heb ik nu al 7 maanden buiten de deur kunnen houden. Maar ik leid nog alles behalve een "vol" leven. Ik ben alleenstaande moeder. Kwam jaren geleden uit een hele zware relatie met de vader van mn kinderen. En verloor ook nog vriendschappen na die scheiding waarvan ik dacht dat ze voor het leven waren. Toch hield ik vol. Ik had niet door hoe moe en op ik was. Hoe lang ik al veel te veel alleen aan het dragen was. Een zware jeugd gehad natuurlijk (vandaar de verkeerde partnerkeuze) maar altijd positief vol goede moed en energie in het leven gestaan. Ook nu ging ik door. Maar toen uiteindelijk mijn allerbeste vriendin verhuisde naar de andere kant van het land en het contact toen ook eigenlijk verbrak. Brak er iets in mij. Ik voelde de grond wegvallen. Ik schaamde me zo diep. Wat moest ik een slecht of stom mens zijn dat dit mij overkwam. Ik stond altijd midden in het sociale leven. Was vrolijk en dol op dansen en lachen en kletsen. En daar zat ik, alleen. Niks meer over van haar. Ik ben naar binnen gegaan, echt naar binnen gegaan. Gedwongen door deze ziekte. En ondanks dat ik er echt nog niet ben. Voel ik me mentaal beter dan ooit. Ik sta achter mezelf en houd meer van mezelf en weet hoe het voelt om dichtbij jezelf te zijn. Nu nog durven om mensen weer toe te laten. Maar dit is ook een stapje daarin.😉 Weet dat er niks mis is met je. Je bent iemand die te lang teveel gedragen heeft❤️