Lieve mensen, allereerst wil ik zeggen dat jullie allemaal fantastisch zijn.
Deze "ziekte" is zo bizar zwaar.,
Het moeten ondergaan van de machteloosheid. Je lijf dat niet meer doet wat je wilt. Je begrijpt het zelf niet eens. Maar je omgeving, de samenleving blijft je maar in een hokje willen duwen.
Waar ze de oplossing als een simpele rekensom uit je willen persen.
Maar het is vaak eerder een heel ingewikkeld wiskundig vraagstuk.
Ik ben ruim 4,5 jaar geleden ingestort. Want dat is eigenlijk gewoon wat het is, burn out klinkt misschien liever maar dekt de lading nauwelijks
het kostte mij ruim een jaar te erkennen hoe slecht ik eraan toe was en dat het echt niet meer ging. En nog eens een jaar voordat ik begreep dat ik me er echt aan moest overgeven. Dat vechten en plannen en "hard werken" aan herstel niet hielpen maar me juist ziek maakten.
Niet iedereen hier zal er zo aan toe zijn(gelukkig maar).
Maar bij mij gaan de stapjes langzaam en de zware overprikkeling heb ik nu al 7 maanden buiten de deur kunnen houden. Maar ik leid nog alles behalve een "vol" leven.
Ik ben alleenstaande moeder. Kwam jaren geleden uit een hele zware relatie met de vader van mn kinderen.
En verloor ook nog vriendschappen na die scheiding waarvan ik dacht dat ze voor het leven waren.
Toch hield ik vol. Ik had niet door hoe moe en op ik was.
Hoe lang ik al veel te veel alleen aan het dragen was.
Een zware jeugd gehad natuurlijk (vandaar de verkeerde partnerkeuze) maar altijd positief vol goede moed en energie in het leven gestaan.
Ook nu ging ik door.
Maar toen uiteindelijk mijn allerbeste vriendin verhuisde naar de andere kant van het land en het contact toen ook eigenlijk verbrak. Brak er iets in mij.
Ik voelde de grond wegvallen.
Ik schaamde me zo diep.
Wat moest ik een slecht of stom mens zijn dat dit mij overkwam.
Ik stond altijd midden in het sociale leven. Was vrolijk en dol op dansen en lachen en kletsen.
En daar zat ik, alleen. Niks meer over van haar.
Ik ben naar binnen gegaan, echt naar binnen gegaan. Gedwongen door deze ziekte. En ondanks dat ik er echt nog niet ben. Voel ik me mentaal beter dan ooit. Ik sta achter mezelf en houd meer van mezelf en weet hoe het voelt om dichtbij jezelf te zijn.
Nu nog durven om mensen weer toe te laten. Maar dit is ook een stapje daarin.😉
Weet dat er niks mis is met je. Je bent iemand die te lang teveel gedragen heeft❤️
Reacties
Welkom Mia
Liever niet zou je denken.
Het is goed om moeiten en zorgen te delen.
Je hebt zelf al belangrijke conclusies getrokken.
Nu het moeilijkste van alles accepteren!
T is een proces maar gaat lukken.
Velen van hier doen dit ook😊
Geduld en laten zijn.
Je bent niet alleen, we doen het met z n allen. Beterschap!
Rapporteer
Dank voor je verhaal Mia! Kan ik eropuit opmaken dat je 'gewone' leuke dingen nu weer kan? Zoals een terrasje, een bioscoopje, avondje theater, verjaardag? Ik mis gewoon dat soort dingen kunnen heel erg.
Rapporteer
Heej Marieke,
Bedankt voor je berichtje.
Nee helaas zit dat er allemaal nog steeds niet in. En dat is ook het zwaarste nu.
Het verlangen naar het leven maar daar nog niet aan mee kunnen doen.
Ik kan nu bv een uurtje naar de stad, een rustiger plekje een paar boodschappen doen. Kaas halen, boek kopen en dan weer terug. En dan de dagen erna goed blijven voelen. En zoiets lukt me nu soms 2x per week en dan ben ik al heel blij!
Maar ik heb in mn eentje 2 kinderen die vaak bij mij zijn. En dat maakt het zowel pittiger om te herstellen als een geluk omdat het me overeind heeft gehouden en de drive geeft om door te gaan ook als je denkt ; laat allemaal maar. Hoe lang zit jij er al in?
Liefs!
Rapporteer
Hoi Mia,
Welkom hier! Wat een moeilijke weg om te bewandelen hè… Bedankt voor het delen. Veel dingen zijn heel herkenbaar voor me.
Fijn hier om te sparren met elkaar en steun te vinden 😘
Rapporteer
❤️
Rapporteer
Hoi Mia, ik zit er nu twee jaar in.
Rapporteer
Hoi Mia, ook ik hier al 4,5 jaar onderweg. Je bent niet de enige die al zolang onderweg is Wat ik zelf zo moeilijk vindt zijn de terugvallen. Dit keer door een blessure aan mijn rug, waardoor ik weer vrij passief leef. Ik probeer zeker in beweging te blijven maar alleen mijn hoofd optillen is al vermoeiend. Geeft mij zo’n gevoel van net na mijt uitval.
Slapen is ook weer slecht. Soms proef je even aan het gewone leven en dat mis ik zo.
Wens je heel veel sterkte
Rapporteer
Ja heel herkenbaar E!
Ik kan er echt niks bij hebben, wat je fysiek weer een stapje terugzet. Ook al is het tijdelijk. Van verkoudheid tot een verstuikte enkel. Woest word ik ervan, bloedchagrijnig. Omdat het mentaal zo zwaar is, je bent net een beetje oké met wat je inmiddels weer opgebouwd hebt. Ook al is dat nog helemaal niet veel.
Maar ik leer nog steeds om me er dan toch helemaal aan over te geven. Hoe eerder me dat lukt, hoe minder lang de terugval duurt. Maar het is zoo moeilijk!! Sterkte! Liefs
Rapporteer
@ Mia Ja dat accepteren dat is wel een belangrijke sleutel tot herstel. Het er in wegzakken en het over je heen te laten komen. En dit na een best wel weer goeie vakantie. Rustig in Zeeland met platteland om ons heen, voelde ik me weer leven.
Het voelt nu weer alsof je in zee in een mui wordt gezogen en wat doe je dan automatisch, er tegen inzwemmen. Blijft bij mij toch een moeilijk af te leren iets. Heb al heel lang niets meer gepost op deze site, lees wel elke dag even voor een soort herkenning. En zag ik dit zeker in jou ervaring. Ook veel liefs van mij. Betere dagen zullen er komen.