Wat ik nou zo ontzettend lastig vind is dat de wereld soms doorgaat (gelukkig ook maar). Vooral als de mensen van wie ik hou allemaal vertellen wat voor leuke dingen ze hebben gedaan en ook nog gaan doen. Van vakantie tot aan sporten. En op sommige momenten breekt mijn hart gewoon, voor mezelf. Ik voel me een outsider die hunkert naar genieten. En genieten heeft ook echt wel een andere vorm gekregen maar als ik soms een hele waslijst van iemand hoor dan voel ik me ineens klein en ook wel ver weg. Ver van alles wat ik nog zo graag zou willen. Het advies wat ik dan krijg als ik mijn pijn uit is: probeer het te accepteren dan raakt het je niet zo. Maar ik ben nou eenmaal een mens die door dingen geraakt is. Ik ben niet van steen en ik denk dat deze pijn en het gemis juist menselijk is. En daarom moest ik het wat ruimte geven, hier in de vorm van dit bericht.