Zijn er nog mensen die een extreme mentale uitputting hebben die eigenlijk niet meer te dragen is?
Ik slaap al een paar dagen beter. Maar de mentale uitputting is zo zo zwaar dat het lijkt dat ik mijn verstand ben kwijt aan raken.
Ik voel me helemaal niet meer in deze wereld.
Zo veel angst de hele dag door, angst wat er met mijn brein is aan het gebeuren, ik zit hier al een jaar in een het lijkt achteruit te gaan ipv vooruit.
Heeft hier nog iemand zo hard last van? En dat het zo ernstig is dat je gewoon niet meer helder kan denken?
Reacties
Ja, zeker herkenbaar! Het is enorm lastig, maar probeer deze constante gedachten te laten zijn voor wat ze zijn: gedachten. Observeer ze alleen maar. Probeer ze er te laten zijn, zonder oordeel en probeer ze daarna dus voor dat moment los te laten. Probeer het steeds weer in verhaal gaan met deze gedachten los te laten en bedenk er niks nieuws bij. Diagnoses eraan koppelen, of wat dan ook... Het is allemaal niet belangrijk en helaas ook niet helpend. Ja, het is klote, maar het wordt beter. En ja, het heeft enorm veel tijd nodig. Laat al die verwachtingen dus ook los. Je weet namelijk niet hoe lang dit stukje nog gaat duren en daar ga je nu ook niet achterkomen. Ook niet of het geheel nu nog 8 maanden, 16 maanden of 26 maanden gaat duren. Je gaat letterlijk nergens controle over krijgen. Helaas, maar waar. Ook niet over bijvoorbeeld je slaapritme, dus probeer ook dat stukje los te laten. De momenten dat je niet kunt slapen, rust je wel. Vertel dit jezelf, iedere keer weer. En ik weet al bijna wat je nu denkt en zou willen zeggen, maar laat het er zijn. En laat het los. Probeer de focus op bijvoorbeeld het moeten slapen los te laten. En ja, dit alles is verrekte moeilijk! Maar je kunt het. Ik lees al een tijdje dat je enorm zoekende bent, wat een enorm logische reactie is in deze situatie. En ondanks dat iedereen altijd moet doen wat voor diegene goed voelt, is het volgende misschien fijn voor jou om te lezen: ik ben uit dat stukje, waar jij het over hebt, gekomen zonder medicatie. Ook wegens overgevoeligheid. En jij kunt het dragen. Jij bent nu ook al van heel ver gekomen. Je hebt de afgelopen verschrikkelijke tijd ook doorstaan. Ik weet dat je het gevoel hebt dat je het niet meer langer kunt dragen, maar dit kun je. Echt waar. Ik heb daar ook gezeten. Ik weet waar je doorheen gaat. Veel sterkte!
"The only way to the other side is trough."
Rapporteer
Prachtig verwoord...
Liefs,
Rapporteer
Helemaal eens met anoniem!
Mooi gezegd!
Je komt er wel Corrado. Ook ik heb er gezeten en ben er zonder medicatie uitgekomen. Accepteren, loslaten, laten waaien, niks met je gedachten doen, niet googlen, niet piekeren…
Ik denk aan je.
Rapporteer
Ik vind het heel lief van jou dat je zo een lange bericht hebt geschreven en dat je daar moeite hebt ingestoken. Ook allemaal mooi gezegd..
Zoals je weet zit ik al heel lang niet zoekend maar eerder verward over mezelf rond te lopen,
Elke keer als er 2 betere dagen zijn glijd ik nog dieper af, nog meer angst nog meer vervreemd.
En dat is best eng, die mentale uitputting is zo zwaar dat mijn brein zo berichten nodig heeft wat jij dan hebt gestuurd. Om ergens kracht te vinden, miss ben jij wel wat mentaal sterker om een beter perspectief te krijgen over de situatie.
Met dieper afglijden bedoel ik nog meer mentaal uitgeput te geraken, zo uitgeput dat er een diepe angst is, bv als ik ga liggen en ik sluit mijn ogen dan ben ik zo ergens in een ruimte waar ik zo bang ben, het is zo moeilijk te beschrijven! Ik voel mij niet meer in mijn lichaam ofzo, dat is miss beter verwoord.
Gedachten/denken OCD… er is geen rust als ik mijn ogen sluit, alles is chaos. Heb ik te veel drugs gebruikt vroeger? Heb ik ergens een trauma van overgehouden, krijg ik een psychose, word ik schizofreen… als die vragen, al die angsten liggen zo diep gelegen.
Ik merk dat mijn geest gewoon heel moe is, zo moe dat er constant een stem in mijn hoofd zit die mij in een negatieve spiraal laat zitten.
Ik hou mij bezig, elke dag.. ik beweeg, ik laat los.. maar het is alsof ik met mijn eigen brein moet vechten, en daar bedoel ik mee, de overlaad van gedachten die mijn brein gewoon uitputten. Ik ben zo hyperbewust van mijn woorden die uit mijn mond komen, hyperbewust over mijn bewustzijn.
Dat het lijkt dat ik echt gek ben aan het worden, daarom is het ook zo eng!
Ik kan niet meer filteren en ik ben de hele dag aan dromen alsof ik in een droom zit.
En de goede dingen vergeet ik snel. Dus die schrijf ik op.
Mag ik dan even weten wat jou klachten waren?
Kan je beetje voelen waar ik in zit?
Dank je wel nog eens! Veel liefs!
Rapporteer
Ik reageer later uitgebreider op jouw bericht. Ik ben er zelf lichamelijk en qua werking brein en alle andere systemen namelijk ook nog lang niet. Maar voor nu, ook al voelt dit totaal niet zo: jij kunt dit dragen, echt! ❤️ En wij gaan er allemaal komen. Houd vol! 💞
Rapporteer
Vanaf het begin eigenlijk al veel last van brain fog. Mijn hersenen voelen als een druk kruispunt waarbij alle stoplichten op groen staan. Vanaf het moment dat ik wakker word heb ik er last van. Zelfs woorden vinden en goede lopende zinnen vormen is soms moeilijk. Soms lijkt het net alsof iemand anders praat terwijl ik dit zelf gewoon ben. Erg beangstigend. Misschien binnenkort antidepressiva proberen om wat meer rust in mijn hoofd te vinden. Sterkte in ieder geval!
Rapporteer
Ja goed uitgelegd ook, hoe harder mijn brein denkt hoe uitgeputter ik me voel.
Ik ben echt kwijt hoe ik was en hoe ik kon denken. Mijn
Geheugen is gewoon weg en kan geen taken meer voltooien, als ik mij moet concentreren dan crasht mijn brein. Ik vind dit een hel om in te leven. Het is alsof je hersenen het opgeven.
En ik zou niet weten hoe dit ooit goed komt
Rapporteer
Ik heb er ook last van man, maar op een andere manier zoals jij dat hebt. Ik ervaar continu glas, een wat vertraagd brein en het kan visueel geen onderscheid tussen hoofd en bijzaken maken. Dus als ik buiten loop heb ik geen idee meer waar ik naar moet kijken, alles is visueel even relevant. Hierdoor loop ik echt in een maffe wereld rond. Heb er dusdanig last van dat ik niet meer eens buiten wil komen. Kan gewoon niet naar de natuur kijken. Al die kut blaadjes. Binnen ook last van, maar gelukkig iets minder. Mentale hel is het.
Rapporteer
Je zegt het zelf al; “hoe harder mijn brein denkt, hoe uitgeputter ik raak.”
Het is een kwestie van dat brein dus minder te gebruiken.
Niet meer piekeren dus, niet meer denken.
Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk;)
Ik begrijp je als geen ander Corrado.
Ik ben er zelf ook geweest.
Nu 6 jaar verder en ben weer behoorlijk oké!!
Stop met knokken. Stop met piekeren, bedenken wat je allemaal hebt. Stop met medicijnen, worstelen, therapieën, vechten…
Stop gewoon met alles en laat het er zijn. Focus je op de mooie dingen die er WEL zijn. Kleine mooie dingen. En geef het tijd, heel veel tijd. En rust, heel veel rust…
Rapporteer
@ N.
Ben je dan ook moe en uitgeput? Vooral mentaal?
Bij mij is het alsof ik in een droom leef.
Ik durf mijn ogen niet toe doen, het is alsof ik geen contact meer kan maken en geen verschil kan maken met gedachten en het ZIJN.
Wat een enge situatie inderdaad!
Rapporteer
Ja, man. En het gekke is dat ik de uitputting juist fysiek voel. Mn lijf is zwaar. Mn hoofd voelt wat alsof er een muurtje omheen zit waardoor ik geen contact kan maken met de buitenwereld. Voel me niet meer afwezig, maar ik kijk continu door glas. En dat visuele gezeik maakt het dan alleen maar meer bizar.
Maar hey. In het begin van m'n burnie had ik het zo erg dat objecten leken te bewegen, patronen leefden, vloer scheef omhoog stond, alle kleuren heel fel waren. Dus, ja. Alles verbetert, maar gaat tergend langzaam
Rapporteer
Hey Pien, rusten is voor mij lijden, ik word letterlijk gek. Zoals ik zei als ik ga liggen word ik gewoon zot. Ik moet dingen doen, en dat doe ik ook. Maar weet je hoe graag ik een dutje wil doen namiddag. Maar het een nachtmerrie gewoon. Maar ik apprecieer jou bericht, dat geeft mij ook hoop. Dank je wel❤️
Rapporteer
Dat klopt Corrado. Dat herken ik. Probeer te blijven liggen. Je wordt echt niet gek, alhoewel dat wel zo voelt.
Probeer eerst 1 minuut. Doe de volgende dag 2. Kijk of het het kan opbouwen. Laat het vervelende gevoel er zijn, hoe rot het ook is!
Op den duur zul je merken, naarmate de minuten verstrijken, dat de heftigheid minder wordt. En op een gegeven moment zelf rustiger wordt in je lijf.
Je lijf moet het weer leren… langzaam aan, dat het veilig is om rust te voelen. Dat er niks gebeurd. Probeer het maar. Elke dag eventjes gaan liggen! En langzaam opbouwen. En doorzetten!!
Rapporteer
Dat klopt Corrado. Dat herken ik. Probeer te blijven liggen. Je wordt echt niet gek, alhoewel dat wel zo voelt.
Probeer eerst 1 minuut. Doe de volgende dag 2. Kijk of het het kan opbouwen. Laat het vervelende gevoel er zijn, hoe rot het ook is!
Op den duur zul je merken, naarmate de minuten verstrijken, dat de heftigheid minder wordt. En op een gegeven moment zelf rustiger wordt in je lijf.
Je lijf moet het weer leren… langzaam aan, dat het veilig is om rust te voelen. Dat er niks gebeurd. Probeer het maar. Elke dag eventjes gaan liggen! En langzaam opbouwen. En doorzetten!!
Rapporteer
Hey Corrado,
Wat naar om te lezen dat je dit nog steeds zo ervaart. Ik lees ook veel berichten van mensen die hier doorheen zijn gekomen zonder medicatie, dus ik wil je absoluut geen medicatie aanpraten, Maar ik meen me te herinneren dat je ergens in een topic onlangs schreef dat je heel kort even risperidon had geslikt. Weet dat ik - toen ik op het dieptepunt van mijn crisis zat - ik dat in de laagste dosering (0,5mg) ook voorgeschreven heb gekregen. Ik heb het ongeveer een jaartje geslikt, toen langzaam afgetaperd. Ik ben er nu vanaf, jee! Het was echt geen wondermiddel, maar het zette mijn gepieker wel iets meer stil en het nam iets van die brok angst in mijn borstkas weg. (Het spul is een beetje vergelijkbaar met quetiapine, wat Mo slikt).
Die 1,5 jaar die daarop volgden (want ik zit nu 2 jaar in de BO) waren echt nog steeds fucking zwaar, maar het enige wat ik wil zeggen over medicatie is dat je misschien, als je het voorgeschreven krijgt van een arst of psychiater, het toch even iets langer de kans moet geven, want ik heb de indrik dat je nu soms iets begint en er dan ook heel snel weer mee stopt. Dat helpt ook niet perse voor je brein.
Maar dit is gewoon even een tip. Doe vooral wat je zelf wil. Zoals gezegd: ik wil je absoluut geen medicatie aanpraten, want ik geloof ook absoluut in de helende werking van het lichaam en de geest zelf. En je komt hier sowieso doorheen, hoe dan ook!
Heel veel liefs!
Rapporteer
Wat lief Marieke!
Ja ik heb risperdal gekregen en toen genomen 1mg, was veel te zwaar! Daarna 0,5mg 2 dagen. Ik kon er helemaal niet op slapen en ik was mega afwezig! Ja toen meteen paniek natuurlijk en mee gestopt. Mijn hartslag was hoog, neus helemaal verstopt. Er waren meer bijwerking dat het mij goed deed. Ik weet dat ik het tijd moest geven maar ik dacht liever nu stoppen dan daarna nog meer afzien.
Ik had graag een medicatie gewilt die iets voor mij kon betekenen, maar ik durf het helemaal niet meer. Ik kan het ook niet meer op mezelf nemen, ik heb daar begleiding voor nodig.
Het probleem is gewoon dat het de hersenmist kan verergeren en dan moet je gewoon geluk hebben dat je de juiste medicatie hebt.
Al die afbouwen of opbouwen haal ik niet meer. Daar ben ik nu veel mentaal te zwak voor.
Dus beter niets dan en gewoon afzien tot het hopelijk beter word.
Rapporteer
Ja ze begonnen bij mij ook op 1 mg, en dat vond ik ook veel te zwaar. Het is sterk spul. Toen terug naar 0,5 mg en toen al na paar maanden gehalveerd naar 0,25 en toen nog heel langzaam getaperd tot 0. Als je van de rispiridon slaapissues krijgt (had ik ook de eerste nacht ook herinner ik me!) dan is quetiapine misschien een betere optie voor je. Doet ongeveer hetzelfde, maar werkt veel beter op slaap. Sterker nog, daar wordt het vaak voor voorgeschreven.
Ik denk gewoon even met je mee, doe hiermee wat je wil. :)
Rapporteer
Op Quatepine kan ik ook niet slapen😁
2 dagen geprobeerd. 1 ste nacht 3,75mg, 6u geslapen. Ik werd wakker en kon niet verder slapen. 2de nacht 6,75mg helemaal geen oog dicht gedaan. Heel raar maar ik denk dat ik niet tegen die histamine kan. Enigste wat mij helpt is een benzo. Dat blijft voor mij de beste optie. Ik neem ze nu 1x per week of soms over 2 weken.
Rapporteer
@ Pien ik had een vraag ik zelf loop ook jaren met me burn out ben je na 6jaar helemaal uit?
Rapporteer
Hoi anoniem,
wat vervelend voor je. Hoe lang kamp jij al met je burn-out?
Ik dus 6 jaar en ben al ontzettend veel beter dan 6 jaar terug. Ik werk nog niet en hoop met de tijd nog verder op te knappen. Maar ik kan alweer voor mijn gezin zorgen. Een uurtje tv kijken, een uurtje wandelen of fietsen, 1 op 1 met iemand een uurtje bijpraten, even naar een winkel hier in het dorp, even kletsen met de buurvrouw etc…
Grote groepen, veel lawaai en drukte kan ik nog niet aan. Dus verjaardagen etc doe ik nog niet. Maar ik ben al zooo blij met wat ik nu kan vergeleken met waar ik vandaan kom!
Hoe zit dat bij jou?
Rapporteer
Het lijkt bijna of je gewoon heel erg bang bent om gek te worden @corrado. En die angst ken ik maar al te goed. Gelukkig de laatste weken wat minder last van hier. Ik denk dat als dat echt zou gebeuren dat je het toch niet tegen houdt. Zolang jij over jezelf kan reflecteren is er dus niks aan de hand.
Tijd gaat zeker helpen in dit verhaal maar je moet misschien wel juist tegen jezelf zeggen: ja dan wordt ik maar gek. Laat maar toe hoe naar dat ook is. Mij heeft een stukje meditatie en eft geholpen met het rustiger worden van mijn hoofd. Vooral met eft tapping als mijn hoofd ineens op hol ging slaan. Op Youtube staan er veel video's, zelf vind ik Brad Yates fijn. Zo heeft hij ook een video over het onderwerp 'overthinking'. Ik had heel erg in mijn hoofd dat ik er door als maar denken uit zou komen en dat dat de oplossing is. Maar zo werkt het niet. En daar ga je dus met eft aan de slag. Maar je hebt bijvoorbeeld ook video's over het laten ontspannen van je lichaam en geest.
Ik zeg niet dat dit de goudentip is maar het zou wellicht een klein beetje verlichting kunnen geven. Zou ook goed kunnen dat je dit al hebt geprobeerd. Heel veel succes de komende tijd!
Rapporteer
Hey Ster,
Ik ben zeker bang om gek te worden omdat het ook zo aanvoelt. Ik zit denk ik in een trauma.
Ik zit de hele dag in een denk wereld omdat ik zo mentaal uitgeput ben gaat dit gewoon helemaal vanzelf, is een negatieve spiraal die gewoon de hele dag door gaat.
En als ik dan bv denk van : wat ga ik straks maken om te eten of wat kan ik van taken doen, Dani’s dat al een zere belasting voor mijn brein. En dat vind ik echt eng, maar vooral omdat ik in een angst zit de hele dag door, en die angst komt niet van bv gezondheids klachten, is een angst die ik niet kan beschrijven. Is ook denk ik vooral omdat ik helemaal niet meer aanwezig ben en dat ik de controle verlies over mijn brein en over de hele situatie waar ik in zit.
De ergste is dat ik zo kapot moe ben en dat het niet over gaat met slapen, als ik nu lang slaap of kort slaap. Die nachtmerrie blijft de hele dag door gaan. Angst, paniek alsof ik mijn verstand ben aan het verliezen..een onderscheid maken van gedachten die binnenkomen gaat gewoon niet meer, mijn filter is weg. Soms denk ik een iets vreselijks en dan ga ik er volledig in mee, tot dat ik moet zeggen van hey hey dat kan niet waar zijn.. maar tegen dan ben ik weer aan het monologen wat mij dat weer helemaal mentaal uitput. En daar word ik dus echt gek van!
Ik wil niet liggen en mijn ogen dicht doen wat dan krijg ik echt angst, het zo chaotisch in mijn hoofd dat ik geen grip meer op heb. En dat vind ik gewoon een verschrikkelijke nachtmerrie.
Als ik dat dan even over laat, dan krijg ik een gevoel van oefffff hoe gaat dat ooit goedkomen, zo lijden met diepe angst en mentale uitputting vind ik echt overdreven.
Ik weet het totaal niet meer, maar we gaan verder, dat is het enigste wat ik kan doen. En elke dag wachten tot ik weer naar bed kan.
Rapporteer
Heftig! Het enige wat je kan doen is toelaten. Laat het ergste maar gebeuren. Dan maar even een paar dagen echt super slecht. Misschien is het juist een ontlading die moet gebeuren? Heel veel sterkte!
Rapporteer
Hoi Pien
Wat ontzettend fijn dat je al meer kan,
Ik zelf werk ook nog niet ik zit nu 5,5jaar ziek thuis.
Er is zeker wel verbetering eerst had thuiszorg nu niet meer,
Sociaal contact 1xper week. Daarnaast therapie van 4uurtjes in de week,prikkels kan ik beter aan wandelen langer als voor heen.
Helaas terugvaldagen best wel vaak,als ik net teveel heb gedaan.
Mag beter mijn grenzen erin nog bewaken alleen vindt ik dat heel erg moeilijk. Goede dagen iets te enthousiast, en doe ik net teveel.
Heb jij heel toevallig daar last van terugvaldagen?
Liefs anoniem
Rapporteer
Hebben jullie ook last van spanningsklachten? Ik heb zelf wel wat energie (ook niet teveel helaas) dus kan gelukkig nog wel wat doen, echter als ik te veel doe dan voel ik meteen te veel spanning, soms is het wel milde spanning maar dan beschouw ik dat alsnog als een teken dat ik toch wel tegen mijn grens aanzit.
Rapporteer
Hoi anoniem,
Wat fijn te horen dat jij ook, eindelijk, na 5,5 jaar vooruitgang ziet bij jezelf. Wat een verademing hè. Ik herken je verhaal. En ja zéker heb ik ook nog terugval dagen. Dan heb ik gewoon nét ietsje teveel gedaan. Soms gebeurt dat onverwachts. Omdat je ineens een belletje van een vriendin opneemt waarmee je dan toch te lang zit te kletsen. En als ik dan ‘s middags ook nog per ongeluk de buurvrouw tref terwijl ik mijn kliko binnen haal, en ik kom er achter geen aardappels meer te hebben dus moet snel naar de winkel waar het eigenlijk te druk is op dat tijdstip… tja… Dan weet je het wel. Terugval, soms maar een dag, soms meerdere dagen, soms wel een week.
Ook ik mag nóg beter mijn grenzen bewaken. Daarbij ben ik ook ontzettend hoog sensitief, dat speelt ook mee en is uiteraard iets blijvends. En dat is iets waar ik rekening mee mag houden, de rest van mn leven. Hele uitdaging, maar het heeft ook een hele mooie kant.
Wel heftig hè, zo veel jaren de burn-out te ervaren. Mensen om me heen snappen het ook eigenlijk niet. Dat vind ik wel lastig er aan soms. Heb jij dat ook?
Rapporteer
@E
Ja hoor, spanningsklachten zijn heel herkenbaar. Inderdaad een teken van je grens! Vervelend, maar het is fijn om er goed naar te luisteren.
Rapporteer
@ liefst pien
Die spanningsklachten zijn inderdaad vervelend het houdt me echt de hele dag bezig, ook als ik bijvoorbeeld last krijg van spanning tijdens het tv kijken dan ga ik er met me gedachte weer naartoe. Hoe ga jij hiermee om? Ik wil heel graag de klachten negeren maar vaak lukt het gewoon niet.
Rapporteer
@E
Het is idd de kunst om die spanningsklachten te negeren. Ik merk ze altijd even bewust op, ik voel ze even bewust en zeg dan “hallo” er tegen. Hallo hoofdpijn, bijvoorbeeld. Of hallo, trillende armen. En dan probeer ik mij weer te focussen op iets anders. Iets positiefs, waar ik mee bezig was.
En de ene keer lukt dat beter dan de andere keer natuurlijk. Dat geeft niet.
Het is ook niet de bedoeling dat je ze totaal negeert. Want als jij spanningsklachten krijgt van televisie kijken, is dat een teken dat het voldoende is voor je. Dus mag je daarnaar luisteren. Maar heb je spanningsklachten voor een voorgaande dag bijvoorbeeld die je opmerkt tijdens je wandelingetje in het bos, dan is het prima dat ze er zijn. Dan hoeven ze er alleen nog uit te waaien. Snap je het verschil?
Rapporteer
Hoi Pien,
Heel herkenbaar dat heb ik ook in mijn omgeving dat ze het helaas niet snappen,
soms wel erg pijnlijk en eenzaam gevoel krijg ik er dan wel bij
En idd best wel heftig dat de burn out al jaren duurt,
hopelijk mogen we er steeds beter en beter ons grenzen herkennen en naar mogen handelen.
Zou zo fijn zijn voor ons,om zo ons energie te mogen opdoen.
Heb je bij je terugvaldagen ook een somber gevoel/ tegen depressieve aan.?
Liefs anoniem
Rapporteer
@anoniem
Ik word van terugval dagen niet meer somber of depressief. Dat heb ik uiteraard wel gehad, heel erg zelfs. Maar nu niet meer. Ik baal wel eventjes en zoek even naar wat er dan teveel was. Pak mijn extra herstel tijd en geef me er aan over. Heb jij er nog wel veel last van? Ik heb zelf gemerkt dat somber en depressief worden ervan, alleen maar meer extra energie kost en daardoor herstellen nog langer duurt. Ik kan er nu rustig onder blijven en relaxt. Het is wat het is.
Rapporteer
@ Pien
wat fijn zeg dat je dat niet meer heb,ik heb er dan erg veel last van.
En ik kijk dan ook van oké wat heb ik precies teveel gedaan.
En dan denk bij mezelf oké nu ga ik het anders doen haha.
Maar dan maak ik helaas dan nog een misstap.
Een cirkel waar ik helaas in zit vallen en opstaan,en ik hoop elke keer oké nu ga ik het weer goed doen.
En wat fijn en goed van je dat je er verder rustig in kan blijven.
Liefs anoniem
Rapporteer
@ anoniem
Dat gaat bij jou ook wel goed komen!
Rapporteer
@ Pien
Zou fijn zijn idd van de somberheid/ depressie af te kunnen komen.
Maakt het net wat dragelijker een hele fijne dag,en voor ook sterkte met jouw proces ook. Dat wij er uiteindelijk sterker uit mogen komen.
Liefs anoniem
Rapporteer
@ liefst pien
Dankjewel voor het advies, ik krijg vaak ook milde spanningsklachten als ik bijvoorbeeld met een vriend in de stad loop of na het autorijden. Vaak denk ik dan van dit hoort er gewoon bij, maar ik vind het dan lastig om te bepalen waar m’n grens ligt. Ik heb wel accupunctuur geprobeerd en dat lijkt wel iets gedaan bij mij te hebben alsof mijn spieren iets minder gevoelig zijn geworden, het lijkt dat daar nog winst in te behalen valt voor mij.
Rapporteer
@E
Goed blijven voelen wat je wel/niet kan zonder klachten te krijgen en het kost ook gewoon tijd. Niet te snel willen gaan.
We komen er wel!
Het is logisch dat je na een autorit of wandelen in de stad klachten hebt, dat zijn ook behoorlijk wat prikkels. Rustig aan maar, niet te snel te veel willen.
Hou je goed en veel liefs!
Rapporteer
Ik word boos en tegelijkertijd emotioneel, elke dag hetzelfde. Zo enorm mega mentaal uitgeput. Dit is echt niet houdbaar, enigste wat ik wil is gewoon slapen..elke nacht slaap ik zo onrustig, altijd die lichte slaap van waakzaamheid. En zo moe zijn. Ik kan deze marteling niet begrijpen. Ik wil ze niet bergrijpen, ik wil gewoon leven en energie hebben. Gewoon zonder uitputting. Een normale diepe rustige slaap! Mijn brein blijft maar overdenken en denken en denken, en ik kan dat niet stoppen. Het is alsof iemand daar een radio heeft ingedaan. OCD achtste symptomen waarbij ik blijf checken als ik ben aan denken, wat ik ben aan denken, maar ik ben zo zo moe en heb geen controle meer.
Ik vind dit zo traumatisch en ik heb zo veel diep gelegen angst dat ik van zijn leven niet weet waar ik moet beginnen om te kunnen accepteren. Dit is gewoon onmogelijk.
Mijn hartslag is laag, geen paniek aanvallen. Gewoon felle onrust, elke dag door en door.
Ik heb alles wat ik nodig heb, leuke huis, leuke vriendin, lieve kat. Een heel zalige bed, alles wat een mens kan wensen!
Dit is gewoon echt een marteling.
Rapporteer
Corrado, ik zou nog reageren, maar ik lees al vele mooie berichten voor jou. Fijn, al die steun. Er zal wat tijd overheen gaan, maar we gaan er komen. Houd vol! 💞
Rapporteer
Gewoon een hele dikke knuffel voor jou! ❤️
Blijf vooral delen.
Rapporteer
In reactie op Corrado
Niet meer vechten man. De onrust opzoeken en er in liggen en oogjes sluiten. Onrust kun je alleen bestrijden met rust. Ook dit is mijn valkuil hoor xD
Heb ook nog steeds brainfog en die radio, maar niet meer zo intens qua snelheid en gedachten. Nu is m'n lijf aan de beurt en dst is ook geen grap kan ik je vertellen.
We komen er wel maat.