Midden twintiger hier! Sukkel al heel lang aan. Vind het vooral pijnlijk om te zien dat vrienden aan carriere beginnen, eerste huis kopen, vaste relaties krijgen en sommigen zelfs kinderen. Die leuke wereldreis ook over moeten slaan. Eerlijk gezegd probeer er niet te veel aan te denken... Aan de andere kant geniet nu oprecht van mijn vrijwilligerswerk in de natuur en begin steeds stresslozer te worden. Heb vooral last nog van vermoeidheid en overprikkeling.
Ik weet niet of je 28 ook nog schaalt onder midden twintig haha, maar dan wel ja! Ik herken je gevoel. Het gevoel alsof je je prime jaren misloopt, de tijd waarin je lekker hoort te feesten en te genieten van leuke dingen.. het is erg lastig ja.. maar onze tijd komt wel weer en waarschijnlijk ook beter, omdat je jezelf meer leert kennen!
29 jaar hier. En snap inderdaad wel waar je vandaan komt. Dit ‘gehaaste’ gevoel helpt niet bepaald bij een burn out. Er gaat een dag komen waarop je terug kijkt en denk ‘Waarom heb ik me zo druk gemaakt’. Totdat is het die kl*te burn out uitzitten.
Ik was 26 toen ik ziek werd; in augustus word ik 30. Het voelt inderdaad alsof ik de beste jaren van mijn leven verlies. Heel confronterend ook dat al mijn vrienden trouwen en kinderen krijgen, terwijl ik mijn relatie net verloren ben. Er wordt gezegd dat je jezelf veel beter leert kennen door een burnout en het herstellen ervan, en dat je daardoor als dertiger straks veel meer voorloopt op je leeftijdsgenoten. Ik kan niet zeggen dat ik dit ervoor over had gehad, bij lange na niet - maar ik zie wel in dat het leven zoals ik leidde de jaren voor mijn burnout ook niet goed meer werkten. En hopelijk hebben we nog een lang leven voor ons om veel meer voor onszelf te leren leven... Anyway, het is ook gewoon heel verdrietig dat je deze jaren "verliest". Ik zou sociale media achterwege laten of in ieder geval beperken en ook wel de ruimte geven voor de rouw. Want dit is zogenaamde "levende rouw" en dat is heftig, omdat je een deel van je leven verliest dat je had willen hebben en dat ooit zo vanzelfsprekend is. En we hebben de neiging om het weg te stoppen in een poging weer positief te blijven, en hoewel positiviteit heel goed is, mag er ook ruimte zijn voor het verdriet.
Hier ook een midden twintiger! Ik vind het ook zeker lastig dat mijn sport, sociale leven, werk en thuis bijna helemaal stilligt. Ik ben altijd zo bezig geweest met toekomstplannen maken en nu al 6 maanden helemaal niets. Dat was zeker niet wat ik bedacht had. Soms ben ik bang dat het nog jaren gaat duren. Dat ik daardoor alles kwijtraak. Maar ik moet er nu eenmaal doorheen. En gelukkig kan ik inmiddels alweer wat leuke kleine dingen ondernemen. Soms zelfs wat grotere dingen al heb ik daarna wel even een dipje in mijn herstel. Ik hoop gewoon dat ik de goede dingen doe voor mijn herstel en dat ik snel weer wat meer kan genieten!
Hi! Ook 26 jaar en inmiddels bijna 9 maanden uitgevallen. Ik heb in de eerste maanden ook heel erg veel pijn gehad omdat ik mijn leven voor mijn ogen in elkaar zag storten. Werk, huis, relatie, alles ineens weg. Maar de pijn is nu een stuk minder geworden moet ik zeggen. Ik zie in hoe ik in de jaren voor mijn burn out altijd op mijn tandvlees liep en niet gelukkig was. Dus het voelt nu meer als een grote reset van mijn leven. En ik weet dat ik na dit herstel met meer rust mijn leven ga leiden. Ik heb ook altijd dat gevoel gehad dat het leven te kort was en ik altijd achter de feiten aan liep, maar nu dat alles stil staat zie ik hoe ik me eigenlijk opgejaagd voelde door een niet passende tijdlijn. Dat ga ik niet nog een keer doen. Het leven heeft geen haast nodig, het gaat al snel genoeg (hoe vind je dat voor een tegeltjes wijsheid;) Groetjes, Andere Suus
Ik ben ook midden twintig (26)! Ik herken dit. Eigenlijk al heel lang. De laatste twee jaar van mijn middelbare school heb ik ook al vanuit huis gedaan omdat het allemaal te veel was. En daarom ook tussenjaren gehad. Tussen mijn 20-25e ging het goed en kon ik studeren/werken, maar daarna weer thuis komen te zitten. Eigenlijk voelt het alsof ik een grote hap uit mijn jonge jaren heb, van mijn 14e tot mijn 26e nu, waar alle energie is gegaan naar overleven. Ik probeer er zo veel mogelijk kracht uit te halen dat het beter word. Mensen zeggen wel vaker dat het leven later rustiger kan worden. Ik heb het idee dat de burn-out die ik nu heb een reset is, net als wat Suus zegt hierboven! Ik heb hier zoooooo veel van geleerd en voel me al veel meer “klaar” voor de toekomst dan dat ik me voorheen voelde
Zo fijn dat er herkenning is
Ik ben 26 en herken het ook. Van mijn 16e t/m 21e in een depressie gezeten, ik was erg onzeker en kon nergens van genieten. Daarna klikte het: ik had weer vertrouwen en kon intens genieten van dingen. Ik had het gevoel dat ik toen pas echt kon gaan leven, en dat ik “nog zoveel moet doen” nu ik nog jong ben, zoals verder studeren, hard werken om carrière te maken, reizen, veel sociale contacten onderhouden, sporten, feesten, etc. Dus dit deed ik omdat ik het allemaal zó graag wou, terwijl ik eigenlijk in de overlevingsstand stond, met als gevolg nu een burnout. En nu voelt het weer alsof ik van alles aan het missen ben en achterloop. Aan de ene kant mis ik m’n leven hoe het was, maar ik weet ook dat ik niet zo door kon gaan en het in de toekomst anders moet gaan doen. Het voelt ook een beetje als een identiteitscrisis: wie ben ik eigenlijk en wat vind ik echt leuk? Aan wat en wie wil ik m’n kostbare energie uitgeven? Op dit moment ben ik eigenlijk nog steeds bang dat ik hier nooit helemaal uit ga komen, of dat het heeel lang gaat duren en daardoor de dingen die ik heb opgebouwd kwijt ga raken… dus ik heb helaas niet echt bemoedigende woorden, maar je bent in ieder geval niet alleen <3
Hee ook hier veel herkenning! Ik ben 22 en midden in mn bachelor volledig uitgevallen. Mn volledige leven staat stil al meer dan een jaar en dat blijft op moment heel beangstigend. Maar herken ook heel erg wat hierboven wordt gezegd. Ik was al op mn tandvlees aan het lopen voor langer dan ik leuk vind om toe te geven. Dus al blijf ik de onzekerheid die met deze hele burnout rotzooi mee komt echt verschrikkelijk zie ik ook in dat het vroeg of laat zou gaan gebeuren. Want ontspannen kon ik eeeeecjt niet haha. Dus nou nu is het moment om dat te leren. En we komen er echt wel, wij allemaal<333 Liefs en groetjes,
Wat doen jullie met de angst alles kwijt te raken wat je had opgebouwd? Ik herken dat heel erg en het maakt me zo bang.
@Ly: Ik probeer in gedachten te houden dat het altijd mogelijk is om opnieuw te beginnen, of het nou gaat om relaties, werk, studie, woonruimte, etc. Misschien heeft datgene ook wel meegespeeld in het ontstaan van je burnout en is het op een langere termijn juist goed dat dat verdwijnt (neemt niet weg dat dit heel eng kan zijn). Stel dit gebeurt, dan komt er wel weer iets op je pad dat beter voor je is. Ik denk ook wel eens aan de quote “you can’t heal in the same environment that made you sick”.
Heel herkenbaar. 28 jaar hier, sinds april 2023 uitgevallen en na een langere periode van beterschap en herstel, een zware terugval gemaakt. Bij deze terugval is mentaal het licht even uitgegaan daar ik dacht er overheen te zijn. @Ax bedankt voor de inzichten op het vorige forum, heel blij dat er een nieuw forum aangemaakt is. Veel succes en moed iedereen!
@Ly Ik had die angst ook, om alles kwijt te raken. Maar dat is ook gebeurd. Vrienden en werk kwijt. Contact met mijn ouders is veel lastiger geworden omdat ze “rust willen van de situatie”. Ik denk erover na om mijn studie te herpakken, maar zelfs daar is inmiddels het studieprogramma veranderd en kan ik niet meer mijn initiële richting op. Het kost nogal wat schakelwerk in mijn hoofd, haha Nu het werkelijkheid is, heb ik geen last meer van angst betreft dit onderwerp. Het is eerder een soort rouw. Ik heb altijd hard gewerkt en heb daardoor veel opgebouwd. Het was voor mij altijd iets om trots op te zijn omdat ik zo hard werkte. Het kan oneerlijk voelen dat ik zo hard heb gewerkt en uiteindelijk niks overhoud van wat ik heb opgebouwd. Zelfs mijn spaargeld is op doordat ik dat heb moeten gebruiken tijdens de burn-out (ik zat toen niet in loondienst dus ik kon niet in de ziektewet voor inkomen) Uiteindelijk wat ik kan zeggen… Angst brengt je nergens, het verandert de situatie niet. Sta de emoties toe om rouw en verdriet te voelen. En heb er vertrouwen in dat je je leven weer opbouwt. Misschien niet zoals je nu voor ogen ziet, maar wel op een manier die beter bij je past. In principe wordt je leven na een burn-out nooit slechter dan daarvoor! Ik probeer er daarom juist met frisse zin naar te kijken. Ja, ik ben alles verloren. Maar ook: dat oude leven was niet goed voor me. Nu kan ik goede keuzes maken! Zo probeer ik er zelf naar te kijken
Hoe zien jullie dagindelingen eruit?
Ik gebruik voor mijn dagindeling de or methode. Elk uur a anderhalf uur neem ik 20 min rust. Verder slaap ik tussen de middag ook nog een uur. Qua activiteiten doe ik wandelingetjes, kleuren, puzzelen, kijk een aflevering van een serie, luister naar een luisterboek, rommel wat aan in huis of in de tuin, doe wat selfcare en klets ik gezellig met mijn man als die thuis is. Daarnaast probeer ik elke week 1x iets sociaals te plannen en 1x in de week een moetje (denk aan psycholoog, bedrijfsarts, haptonoom, dokter). Geen idee of dit een goede indeling is, want voel me nog niet echt beter en heb nog veel klachten en angst. Ik ben daarom ook wel benieuwd naar jullie dagindelingen!
Ik ben 25 en sinds eind januari 2026 uitgevallen met een burnout. Mijn dagindeling is grotendeels in bed liggen. Af en toe een pagina van een boek lezen.. het gaat nog niet zoals ik graag zou willen. Tips zijn welkom!
@sanne, ik lig ook grotendeels van de dag in bed. Hoe kom je die dagen door? Ik vind t vreselijk. Het is zooo kut als je zo weinig kunt
@Ly. Ik vind het ook erg lastig hoor. Zorg in ieder geval dat ik elke dag buiten kom, dat breekt de dag ietsjes. Ga dan buiten zitten of liggen. Hoelang ben jij onderweg? Ik weet niet zo goed hoe ik uit deze beginfase kom..