Hier ook een midden twintiger! Ik vind het ook zeker lastig dat mijn sport, sociale leven, werk en thuis bijna helemaal stilligt. Ik ben altijd zo bezig geweest met toekomstplannen maken en nu al 6 maanden helemaal niets. Dat was zeker niet wat ik bedacht had.
Soms ben ik bang dat het nog jaren gaat duren. Dat ik daardoor alles kwijtraak. Maar ik moet er nu eenmaal doorheen. En gelukkig kan ik inmiddels alweer wat leuke kleine dingen ondernemen. Soms zelfs wat grotere dingen al heb ik daarna wel even een dipje in mijn herstel.
Ik hoop gewoon dat ik de goede dingen doe voor mijn herstel en dat ik snel weer wat meer kan genieten!
Hi!
Ook 26 jaar en inmiddels bijna 9 maanden uitgevallen. Ik heb in de eerste maanden ook heel erg veel pijn gehad omdat ik mijn leven voor mijn ogen in elkaar zag storten. Werk, huis, relatie, alles ineens weg.
Maar de pijn is nu een stuk minder geworden moet ik zeggen. Ik zie in hoe ik in de jaren voor mijn burn out altijd op mijn tandvlees liep en niet gelukkig was. Dus het voelt nu meer als een grote reset van mijn leven. En ik weet dat ik na dit herstel met meer rust mijn leven ga leiden.
Ik heb ook altijd dat gevoel gehad dat het leven te kort was en ik altijd achter de feiten aan liep, maar nu dat alles stil staat zie ik hoe ik me eigenlijk opgejaagd voelde door een niet passende tijdlijn. Dat ga ik niet nog een keer doen. Het leven heeft geen haast nodig, het gaat al snel genoeg (hoe vind je dat voor een tegeltjes wijsheid;)
Groetjes,
Andere Suus
Ik ben 26 en herken het ook. Van mijn 16e t/m 21e in een depressie gezeten, ik was erg onzeker en kon nergens van genieten. Daarna klikte het: ik had weer vertrouwen en kon intens genieten van dingen. Ik had het gevoel dat ik toen pas echt kon gaan leven, en dat ik ânog zoveel moet doenâ nu ik nog jong ben, zoals verder studeren, hard werken om carrière te maken, reizen, veel sociale contacten onderhouden, sporten, feesten, etc. Dus dit deed ik omdat ik het allemaal zĂł graag wou, terwijl ik eigenlijk in de overlevingsstand stond, met als gevolg nu een burnout. En nu voelt het weer alsof ik van alles aan het missen ben en achterloop. Aan de ene kant mis ik mân leven hoe het was, maar ik weet ook dat ik niet zo door kon gaan en het in de toekomst anders moet gaan doen. Het voelt ook een beetje als een identiteitscrisis: wie ben ik eigenlijk en wat vind ik echt leuk? Aan wat en wie wil ik mân kostbare energie uitgeven?
Op dit moment ben ik eigenlijk nog steeds bang dat ik hier nooit helemaal uit ga komen, of dat het heeel lang gaat duren en daardoor de dingen die ik heb opgebouwd kwijt ga raken⌠dus ik heb helaas niet echt bemoedigende woorden, maar je bent in ieder geval niet alleen <3