Mijn familie trekt mij slecht

Hi Jacoba, Ik doe gelukkig al best veel zelf oplossen ook als ik me rot voel. Alleen als er heel specifiek gevraagd word naar mij en hoe ik me voel dan is het soms lastig om niet geëmotioneerd te raken. Hoe pak jij het aan? Bij mij schoot er door het hoofd om misschien eens weer met de huisarts te gaan praten. Wellicht medicatie een oplossing ? Echt geen idee, blijft lastig. Vroeger kon ik al makkelijk ontroerd raken of mijn verdriet uiten. Dus dat zat er altijd al in i guess.

Je emoties kun je niet sturen. Probeer het echt als een ziekte te zien, dat helpt om het schuldgevoel iets los te laten. Als jij nu een andere ziekte had gehad, bijv kanker, dan hadden je ouders ook een breekpunt gehad. Er bestaat zoiets als caregiver-burnout en de definitie daarvan is als volgt: "Caregiver burnout is een toestand van fysieke, mentale en emotionele uitputting. Het ontstaat wanneer iemand langdurig zorgt voor een ander en daarbij de eigen grenzen en behoeften verwaarloost." Lees goed die laatste zin nog eens door, want daar zit de kern: je ouders hebben ook uitlaatkleppen of hulp nodig als dit hen begint op te breken. Dat is hún verantwoordelijkheid, maar wellicht kun je het wel een keer bespreekbaar maken. Blijven uitleggen heeft inderdaad niet zoveel zin. Overigens is dat een heel logische neiging van je, omdat je hoopt daarmee meer begrip te krijgen. Helaas moet de ontvanger daar ook open voor staan, en als dat op een gegeven moment niet meer lukt, voegt de uitleg niks meer toe. Jij mag altijd eerlijk zeggen hoe je je voelt, zeker als daar naar gevraagd wordt. Als je ouders dat niet kunnen dragen, moeten ze zelf hun eigen grenzen bewaken - dat is níét jouw verantwoordelijkheid. Het gaat er voor jou om of jíj je gesteund voelt bij hen, en als dat niet altijd zo is, helpt het om bijvoorbeeld bij een vriend(in) uit te huilen. Daarnaast is goede therapie ook een heel belangrijke vorm van co-regulatie. Heb je een therapeut? Want dat is wel echt een aanrader. Ik heb na mijn relatiebreuk een rouwtherapeut gezocht zodat ik ook iemand had bij wie ik mijn ei kwijt kon. Aan mijn huidige therapeut vertel ik ook alles, en bij haar huil ik ook regelmatig.

Dankjewel ax voor je berichtje. Dit geeft me echt een opgelucht gevoel. Ik zat mezelf helemaal aan schuld op te vreten. Fijn dat je het perspectief even verschuift!

Ooh zo herkenbaar @Em. Dat mensen die je steunen heel erg hun best gaan doen om je op te beuren terwijl je eigenlijk gewoon behoefte hebt aan een kort momentje van erkenning, iemand die gewoon zegt hoe ruk alles is ipv overal een positieve draai eraan probeert te geven. Ik heb een tijdje geleden een brief geschreven aan mijn naasten waarin ik uitlegde dat ik iets heel moeilijks van hen nodig heb, namelijk dat ze naast me komen zitten in mijn pijn. Geen "het komt wel goed" of "kijk wat je nog wel hebt". Maar gewoon "ja, het is kut en ik ben er voor je". Die brief heeft heel erg geholpen.

Wat een goed idee van die brief, Ax. .goedbedoelde adviezen heb je weinig aan. Dat ze inzien dat het zwaar klote is en dat ook zo benoemen is meer helpend dan opbeurende woorden. Dan voel ik me meer serieus genomen iig. Het is logisch dat het zwaar is voor naasten. Had het daar vandaag nog over met partner. Erover praten blijft belangrijk idd. Ik heb zelf niet graag een burn-out, maar het lijkt me ook heel moeilijk om er naast te staan.

@Ax, wat goed dat je die brief hebt geschreven! Mensen schieten (onbewust) inderdaad heel snel in de oplosmodus, terwijl gewoon even contact of erkenning de behoefte is. Mooi dat de brief je hierbij hielp.