Hoi allemaal, Ik moet even mijn hart luchten want ik voel dat ik me een beetje gebroken voel. Ik ben al iets langer dan een jaar aan het herstellen van mijn burn out. Mijn moeder is vooral degene geweest waar ik echt heel veel mee heb gepraat. Ik ben best vaak emotioneel als in ik kan best veel huilen. Nu merk ik een jaar verder dan mijn ouders het zwaar te beginnen krijgen. Omdat ik alleen woon en me vaak bij hen emotioneel kan ontladen, gebeurd dit ook regelmatig. Ik huil om wat ik niet kan, de eenzaamheid, vermoeidheid en het leven wat doorblijft gaan terwijl ik me vast voel zitten. Nu is het zo dat mijn moeder steeds een stapje achteruit lijkt te doen om dat ze het steeds minder goed trekt. Ik snap het maar dit doet zoveel pijn. Ik voel me al zo geïsoleerd ondanks dat ik mijn best doe. Ergens voelt het als een druk dat ik me niet meer slecht bij ze mag voelen omdat ik te veel ben. Ik weet even niet zo goed waar ik goed aan doe. Kan wel voor de 1000ste keer uitleggen dat mijn hersenen gewoon anders nu werken maar dat neemt geen pijn weg. Ik krijg de indruk dat ze het allemaal lang vinden duren. Wat vinden jullie van deze situatie? Herkenbaar of wat zou ik kunnen doen?