Bij mij ging het niet zo. M'n lijf ging beetje bij beetje de overdrive uit. Hierdoor merkte ik laag voor laag de uitputting. Zowel fysiek, emotioneel als cognitief. Laatste herstelt eindelijk bij mij nu, maar alsnog vreselijk moe, maar niet meer die uitputting waar ik maanden lang 24/7 door de grond kon. Sta nu zelfs nog een beetje aan, waardoor ik spanningsklachten behoud en tegelijkertijd leeg blijf. Kortom: gaat laagje voor je laagje. Het is geen knop. Althans, niet bij mij. Haha.
ik herken het heel erg: heel bang voor het enorme moeheidsgat of put waar je door heen moet, maar wat tegelijkertijd niet lukt. @N. hoe ging het dan in laagjes?
Hi N, Ik vind het lastig om in te schatten waar ik nu sta. Ik ben cognitief en emotioneel vanaf het begin uitgecheckt. Nadenken en concentreren is een hele opgave en op emotioneel gebied voel ik alles heel heftig qua verdriet en boosheid. Daarintegen voel ik geen verbondenheid (uberhaupt gevoel) met mijn kinderen bijvoorbeeld en dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Ik weet dat ik de controle los moet laten, maar mijn gezin zo -voor mijn gevoel- in de steek laten voelt als de hel. De echte uitputting heb ik nog niet. Die heeft maanden aangehouden bij jou begrijp ik uit je bericht?
Lichaam leert kennelijk stap voor stap veiligheid. Bij mij kwamen na 4 maanden de emoties. M'n lijf dropte als het ware de oorzaak van mn burnout en hoe dat in het verleden lag. Toen kwam ook de fysieke uitputting en de emotionele liep daar nog verder doorheen. Zelfs dan stond ik nog aan, maar onvoldoende om me over de uitputting heen te zetten. Op een stoel zitten putte mij uit, douchen, bad in en uit, bord leegeten niet te doen. Kon allemaal maar liggen. Dit heeft een half jaar geduurd. Lijf is alsnog leeg, dus moet oppassen, maar wandelen lukt inmiddels weer 20 minuutjes en meermaals per dag nog even 5 a 10 minuten. Na de fysieke uitputting derealisatie en hersenmjst kwamen naar de oppervlakte. Deze zwakken nu meer af waardoor ik me veel meer helder en aanwezig voel, maar de onderliggende spanning merk ik nu weer beter. Haha. De uitputting is niet mals, maar je moet er echt doorheen.
Klinkt heftig om een half jaar je zo uitgeput te voelen. Mijn huisarts gaf aan dat je dat niet altijd zo hoeft te ervaren, maar ik heb weinig vertrouwen in de beste vrouw. Ik heb meteen vanaf het begin veel emoties ervaren en was me ook vanaf dag 1 bewust van de onderliggende problemen. Die heb ik inmiddels kapot geanalyseerd in mijn hoofd (hopelijk gaat therapie dit goed opruimen). Ik zit pas bijna 3 maanden thuis, dus weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. Fijn dat het met jou de goede kant uitgaat.
Uitgeput is uitgeput, geen andere ervaring voor. Maar voor iedereen is het natuurlijk anders! Hopelijk valt dit bij jou mee. Moet nog een weg, maar hopelijk is dit het laatste deel en dat m'n energie mag teruggroeien:)
@N. hoe zorgde je in die periode van een half jaar voor jezelf? dat je niets kon? en kon je wel slapen? hoe merkte je dat de vermoeidheidslaag aan het oplossen was?
Niet. M'n pa heeft me na een aantal maanden opgehaald waarna ik nog verder de uitputting in gleed. Woon daar nu nog steeds. Super fijn. Slik een kwart pilletje quetiapine voor het slapen, maar heeft eigenlijk geen effect meer. Had 'm al voor de helft afgebouwd. Hoofdzakelijk slaap ik best goed. Merendeel 10 uur per nacht. Laatste dagen minder lang, maar zijn weer fases. Uitputting wordt vanzelf minder en verandert van vorm. Nu is het cognitieve deel aan de beurt. Dat merk ik doordat M'n hersenmist en derealisatie aan het oplossen zijn. Ik me meer aanwezig voel en meer plezier ervaar. Ook al ben ik nog leeg. Gesprekken gaan makkelijker. Betere concentratie, geheugen, etc. Fysiek merk je vanzelf. Je kunt bijvoorbeeld ineens weer zitten in plaats van alleen liggen. Haha
Sliep je in de moeheidsfase de hele dag of lag je uitgeput wakker te zijn? Ik heb zelfs medicatie om te slapen, maar helpt me niet voldoende om door te slapen en heb wel de bekende hangover de volgende ochtend. Zie er erg tegenop om het te combineren met mijn gezin als ik er zo aan toe ben. Voel me nu al enorm schuldig omdat veel om mij draait.
Zelfs = zelfde
Nee, want je bent niet "moe" maar uitgeput. Zijn echt twee verschillende dingen. Je bent zo leeg dat het gewoonweg niet meer gaat. Het voelde als een combinatie van leegte en alsof ik ondertussen flink aan het sporten was. Zo veel energie kostte alles. Maar dit verschilt wel, he! Kan bij jou heel anders zijn! Dus zal me er vooral niet druk om maken. En vraag om hulp. Familie, vrienden, kennissen, buren, etc. Je bent nooit alleen.
Waarmee vraag je hulp? Ik zit nu bij familie, maar ze vinden het allemaal erg ingewikkeld en ik daarom heel gespannen. Ontspannen contact is amper mogelijk. En heb je gewoon je eigen huis aan gehouden terwijl je bij je vader woont? Ik heb het idee dat ik voorlopig nog wel bezig ben met mijn herstel weg en echt helemaal opnieuw moet beginnen, dus niet weet of ik mijn huis zal aanhouden. Het voelt zo groots allemaal.
Bij de dingen die jezelf niet meer kan. Ze hoeven het nket te begrijpen en mogen het best ingewikkeld vinden. Zolang ze er maar zijn :) Woon bij mn ouders. M'n pa haalde me alleen op, haha. Eigen huis is al verkocht onder voorbehoud. M'n ex heeft de relatie voor de uitputtingsfase beëindigd. Het is ook groots. Maar ieder vindt z'n weg. Alles komt altijd goed :)
Ik vraag me hetzelfde af als jij @anoniem. Kan het ook anders gaan. Ik heb het idee dat ik wel steeds ietsje meer kan, maar ik heb nog helemaal niet de uitputtingsfase gehad. Ik voel me nog veel aan, maar echt niet altijd. Ik heb heel veel lichamelijke klachten en ben ook erg moe. Maar vraag me dus ook af, kom ik nog in die uitputtingsfase of loopt het bij mij meer door elkaar heen? De psycholoog geeft aan dat ik inmiddels wel weer gedoseerd kan activeren.
De eerste maanden waren bij mij vooral in standje "hyper" en niet tot rust komen. Heel erg een gejaagd gevoel. Daarna heel emo en heel veel lichamelijke klachten. Eigenlijk na het afnemen van de lichamelijke klachten werd ik pas echt heel moe en ging het cognitief achteruit. En dan lijkt het alsof je op somminge momenten nog minder kan dan voorheen. Emoties zijn al wel wat minder maar vooral cognitief ben ik moe. Dat ben ik nu met mini stapjes aan het opbouwen maar dat is echt met vallen en opstaan. Heb ook heel lang zo min mogelijk gedaan dus daar raak je ook gewend aan. Hopelijk valt het bij jou mee maar ieder mens is anders dus laat maar gewoon over je heen komen. Liever nu door die shitzooi en dat je duurzaam hersteld. Probeer waar kan ook wat hulp te vragen. Ook al zet iemand een bakje eten voor de deur. Dat mag je best eisen bij de mensen die dicht bij je staan. En van een kale kip valt niet te plukken he! Heel logisch om je rot te voelen, het hoort er helaas allemaal bij. Maar hoe dan ook kom je ook weer door die fase heen. Net als velen van ons.
Ik denk dat hij al wel langer onderweg bent dan ik, Lies. Je leest overal over die moeheidsfase, maar professionals benoemen dit niet altijd zo specifiek. Ik zit nog in de fase dat ik overdag doodmoe ben en in de avond opleef.
Wat moet ik verstaan onder cognitief moe, Ster? Ik vind het zo'n verwarrende situatie en besef me dat het bij iedereen anders is. Ik heb gelukkig een geweldige partner die veel doet en ik kan zelf ook dagelijks een kleine huishoudelijke taak doen. We hebben een sterk netwerk, maar nog niet nodig gehad. Het is ook lastig in te schatten wat je kan en mag doen. Helaas kan ik weinig; tv kijken , lezen in een boek en muziek luisteren lukken niet (en mis ik enorm). Ik wandel nu dagelijks meerdere keren een rondje, puzzel een beetje en haak af en toe. De rest van de tijd sta ik aan en pieker ik me suf. Mede dankzij ADHD.
Nou wat een geluk dat je een fijne partner naast je hebt staan. Bij mij betekent het cognitief moe zijn het volgende: slecht kunnen concentreren, niet heel lang sociaal kunnen zijn (2 uur ongeveer), merk dat ook dat dingen trager binnenkomen. Waar ik normaal heel mondig ben in gesprekken moet ik nu dieper nadenken wat ik wil zeggen. En ik analyseer heel veel. Dat is de laatste maanden mijn talent geworden dat nu helaas ook in de wegzit. Ik snap waar het vandaan komt maar ja even uitzetten gaat niet. Dus stapje voor stapje. Zelf vind ik het wel lekker om te wandelen en om muziek te lusiteren. En ook loom bandjes maken. 2 maanden geleden ben ik begonnen met een burn out coach omdat ik merkte dat ik niet vooruitkwam met mijn psycholoog en zij helpt mij heel gericht en heeft ook een psychologische achtergrond. Heb jij ook hulp in de vorm van een therapeut of coach?
Ik start binnenkort met hulp. Ik zit nog in de fase dat ik geen vijf minuten met een vriendin kan praten en er overigens ook geen behoefte aan heb. Heb het al druk genoeg met mezelf overeind te houden. Enige waar ik tijd voor maak zijn onze kinderen, maar ook dat vraagt heel veel. Loombandjes maken is nog wel een leuk idee, deed ik altijd op vakantie met onze dochter samen :-)
Ben idd al bijna 15 maanden onderweg. Herken me wel in het verhaal van Ster. Met name die hyper en enorm opgejaagd zijn. Hoelang ben jij onderweg Ster? Merk doordat m'n lijf niet volledig uit wil, ik me niet kan opladen. Terwijl er wel steeds meer klachten verdwijnen. Blijf problemen houden met de wereld volgen bijvoorbeeld. Kan hierdoor geen auto rijden, even tv kijken, etc. Alsof m'n brein maar niet lekker op tempo komt ook.
Ik herken heel erg die cognitieve achteruitgang opeens. Alsof mijn brein we gewoon niks meer bijj kan hebben. Tv kijken savonds ging lange tijd wel, maar is nu erg vermoeiend, ik zet 'm vaak op stil..., kijk evenetjes weg etc. Ik denk dat dat brain gewoon helemaal gefried is van alle stress en dat ik de schade daarvan nu pas echt merk.
Maar hadden jullie dan niet meteen vanaf het begin die cognitieve achteruitgang? Mijn hoofd kan vanaf dag 1 niet veel meer en na een paar weken stopte ook het tv kijken bv. Ik kan het allemaal niet volgen met mijn hoofd en ogen kijkt het.
@marieke. Zo herkenbaar. Word er gewoon gek van. Ben al zo veel stress kwijt maar kan net niks lekker volgen met m'n kop. Gaat maar niet over.
Had het ook al vanaf dag 1 maar was zo hyperalert dat ik alles daardoor kunstmatig kon volgen. Het is net alsof m'n brein m'n eigen ogen niet eens kan volgen. Verschrikkelijk.
Wat is het toch een ellendige ziekte. Je weet niet waar je aan toe bent en wat je nog kan verwachten. Hopelijk is er snel verbetering bij jullie! Hoelang ben jij onderweg, Marieke?
@N. Hoe bracht jij die dagen door dat je helemaal niks kon?
@ly kan nog steeds vrij weinig. Hele dagen door alsnog kapot en te veel visuele klachten. Zie hierboven. Het is afzien, afzien en volhouden
Ik zit nu 7 maanden thuis en heb ook geen extreme moeheidsfase gehad. Wel vermoeider overdag en doe hier en daar ook een slaapje soms, maar ik heb meer een soort leeggezogen gevoel, gaar. Mijn therapeut(en) zeggen ook dat chronische stress bij iedereen anders kan uiten. De een krijgt fysiek pijn, de ander extreem moe, de ander weer hevige emoties en lichamelijke sensaties, vage klachten etc. Ik denk dus dat je niet per definitie jezelf moet vergelijken met dat je dat nog niet hebt gehad. Het komt en gaat bij jou zoals het zich moe uiten wanneer dat nodig is!
Ik ben nu 12 maanden onderweg. Ben er de afgelopen dagen wel verdrietig van. Ik maak me er erg veel zorgen over. Zorgen of het wel goed komt en ik merk dat mijn hersenen me proberen te beschermen terwijl alleen maar thuis zitten me ook verdrietig maakt. Ook af en toe een beetje last van angst. Dat had ik al even niet gehad. Dadelijk staat er borrel van de straat op de planning (voor mij voor de eerste keer) en ik twijfel zo erg om te gaan. Ik vind het zo spannend. Maar ergens wil ik ook wel gaan en contact maken. Ik zit een beetje in dubio.
Begrijpelijk Ster. Het is ook spannend, zeker als het de eerste keer is en je nog niet helemaal jezelf bent. Heb je wel het gevoel dat je vooruit gaat in je herstel? Mijn psycholoog gaf aan dat het ongeveer een jaar duurt voor ik weer mijn oude energieniveau heb, maar als ik hier lees is dat eerder een uitzondering. @fleur: ben je wel gewoon rustig of merk je dat je zenuwstelsel nog erg in de war is?
Berichtje voor Lies, je gaf aan dat de psycholoog vindt dat je wel weer gedoseerd kan activeren. Vind je dit zelf ook? Iets proberen is niks mis mee en advies is fijn maar geen regel dat dit zo moet of hoort. Iedereen kan zoveel vinden, jij bent nr. 1.
@anoniem; ik merk zeker dat mijn zenuwstelsel enorm in de war is. Het zijn fases waarin het erger wordt, symptomen wisselen ook veel. Ik denk dat ik mezelf vooral heel erg herken in labiele emoties, mn lichaam dat vervreemd voelt, niet goed meer weten hoe ik me nou moet/hoor te voelen, veel angst en paniek gehad, gaar gevoel in hoofd, dissociatieklachten, continu aan staan. Dus ik kan mij enigzins “rustig” voelen (als je daar paniek onder schaart), maar wel continu somber en vervreemd van mn lijf, angstig en mn normale leven niet meer weten wat dat is. Het kan zich dus ook zo uitten. Heb ook maanden met hevige angst/paniek/depressie gevoelens gezeten. Het gaat van hot naar her.
@Fleur Dat klinkt wel bekend waar jij tegenaan loopt. Zijn herkenbare klachten, helaas. Gaat het wel iets beter dan in het begin of zie je nog weinig verschil? Ik ben ook erg moe, maar als ik iets ga doen is het minder (adrenaline). Ik heb medicatie, daar kan de moeheid ook deels vandaan komen. Ik vind het eng dat het zo wisselend kan zijn, betreft klachten die komen en gaan.
@fleur. Ik heb dit ook hoor. Neemt wel af beetje bij beetje. Vooral die derealisatie/hersenmist wat. Maar alles voelt alsnog vreemd en vaag. Alsof m'n kop wiebelig op m'n lijf zit. Gaat bij mij dus ook van hot naar her. Angst en paniek alleen in het begin.
@anoniem Ik vind het zelf heel lastig en merk veel angst, maar sta er wel achter. Zolang het echt goed gedoseerd is. Dus minder vermijden van activiteiten zodat angst niet de overhand neemt, maar vaker wel dingen doen, maar dan op mijn manier (dus na een kwartier al naar huis, tussendoor daar liggen op de bank etc). Het enige lastige is dat ik tussendoor niet goed voel hoe het gaat, ik merk de onrust/hoofdpijn/vermoeidheid eigenlijk pas na de tijd of soms de dag erna. Dus dat vind ik wel echt puzzelen. Maar ik geloof zeker dat ik meer mag durven.
Ik had nog niet gereageerd op de eerder aan mij gestelde vraag, maar ik ben nu iets van een jaar en 8 maanden onderweg.
Dat is al een hele tijd, Marieke. Vervelend dat je nog klachten hebt. Ben je nog naar de borrel geweest, Ster? Hoelang ben jij onderweg, Liesje (of ik lees eroverheen dat het al ergens staat)? Het lijkt me inderdaad lastig te bepalen wat wel en niet kan en/of goed voelt. Ik ben zelf ook wel eens bang dat ik straks niks meer durf te doen, terwijl ik nu wel alles zou durven maar niet doe ivm overprikkeling en moeheid.
Ik zit nu 7 maand thuis met een burn out. Al is het bij mij echt een combi van een burn out en een angststoornis. De eerste maanden heb ik heel veel vermeden. Als ik wel wat deed ging ik daar heen met zoveel spanning (angst voor de klachten van hoofdpijn) en piekerde ik al dagen van te voren of ik wel of niet heen zou kunnen dat ik natuurlijk de dag na de activiteit dikke migraineachtige hoofdpijn kreeg. Ook voor mildere klachten werd ik steeds banger en banger, waardoor ik steeds meer ging vermijden en mijn zenuwstelsel alles als gevaar zag. Nu heb ik medicatie om uit die viseuze cirkel te komen. En dus een fijne psycholoog. Ik ervaar nog veel klachten, maar ik zie ze nu meer als signalen en minder als gevaar. Waardoor ik dus meer probeer te doen, maar tegelijkertijd ook op mijn lichaam let. Soms ben ik nog steeds bang dat ik teveel doe, aangezien ik dus nog steeds wel elke dag klachten (regelmatig hoofdpijn, spierpijn, onrustig slapen en vermoeidheid) heb. Ik moet echt een goede balans vinden tussen rust en dingen doen. Dat is super lastig! Ik ben dus ook heel benieuwd of dit een combi is van de vermoeidheidsfase en ik langzaam aan wel steeds een beetje beter wordt of dat ik echt nog in die fase ervoor zit en de echte vermoeidheid nog moet komen.
Mag ik vragen wat voor medicatie je gebruikt? Klinkt als een lastige situatie om te bekijken wat je kan doen en welke klachten je daarvan wel of niet krijgt. Ik merk dat ik graag kleine dingen wil ondernemen buitenshuis, maar niet durf ivm overprikkeling. Echter vind ik afspraken bij een huisarts of psycholoog zo spannend dat ik er dagen van te voren al door van de leg ben. Laatste keer thuis een dikke paniekaanval gekregen na een bezoek aan de psycholoog, was niet motiverend om meer vertrouwen te krijgen in mijzelf. Ik zit nog niet lang thuis en heb nog geen goede begeleiding. Wat je dan wel of niet kan/moet doen is iets wat je dan zelf uit moet vogelen. En vooral ook wat je nog kan verwachten.
@lies. Korte en milde activiteiten en dan ontprikkelen. Ik ga bijvoorbeeld nog niet uit huis omdat ik merk dat ik te veel visuele klachten heb en te weinig energie heb. Geen angst voor, maar ik merk de beperkingen. Ontprikkelen is echt key. Daar komt in de beginfase ook de angst weg. Zo veel stresshormonen door de prikkels dat je je angstig voelt. Later zakt dit.
Ik gebruik Citalopram (30 mg). Dat helpt me dus met minder piekeren, minder focus op mijn lichamelijke klachten. Ik voel me weer een beetje lies ipv mijn burn out/angst. Hoe voelt overprikkeling bij jullie? Wat voor klachten krijgen jullie daarvan? @N ik begrijp dat je in het begin veel last heb van angst door overprikkeling. Bij mij bestaat de angst al langer dan mijn burn out. Inmiddels ben ik al 5 jaar het vertrouwen in mijn lichaam kwijt (mijn hele leven ben ik al angstgevoelig) en ben ik erg bang voor lichamelijke klachten. Dus ik kan het niet alleen wegschrijven aan overprikkeling, al zal dat niet meehelpen inderdaad.
@Lies Dan snap ik dat het voor jou geen zin heeft. Spijt me om te lezen dat je al zo lang met angst te dealen hebt 😞
Ik ben sinds kort gestart met AD en voel al lichte verbetering. Ik heb niet meer de hysterische huilbuien en ook de paniek is wat meer naar de achtergrond. Ben er wel extra moe door, dat is dan weer minder fijn. Niet zozeer alleen voor mezelf, maar ook zeker voor de kinderen. Ik vond het vreselijk als ik weer instortte waar ze bij waren Bij overprikkeling ging ik eerst hysterisch huilen, nu word ik chagrijnig, misselijk en krijg hoofdpijn. Even terugtrekken is dan de enige oplossing. Nu ik eraan terugdenk, kon ik in het begin maar amper douchen. Toen moest ik uitrusten op bed daarna. Dat heb ik nu niet meer. Iets met ups and downs ;-)