Bij mij ging het niet zo. M'n lijf ging beetje bij beetje de overdrive uit. Hierdoor merkte ik laag voor laag de uitputting. Zowel fysiek, emotioneel als cognitief. Laatste herstelt eindelijk bij mij nu, maar alsnog vreselijk moe, maar niet meer die uitputting waar ik maanden lang 24/7 door de grond kon. Sta nu zelfs nog een beetje aan, waardoor ik spanningsklachten behoud en tegelijkertijd leeg blijf. Kortom: gaat laagje voor je laagje. Het is geen knop. Althans, niet bij mij. Haha.
ik herken het heel erg: heel bang voor het enorme moeheidsgat of put waar je door heen moet, maar wat tegelijkertijd niet lukt. @N. hoe ging het dan in laagjes?
Hi N, Ik vind het lastig om in te schatten waar ik nu sta. Ik ben cognitief en emotioneel vanaf het begin uitgecheckt. Nadenken en concentreren is een hele opgave en op emotioneel gebied voel ik alles heel heftig qua verdriet en boosheid. Daarintegen voel ik geen verbondenheid (uberhaupt gevoel) met mijn kinderen bijvoorbeeld en dat vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Ik weet dat ik de controle los moet laten, maar mijn gezin zo -voor mijn gevoel- in de steek laten voelt als de hel. De echte uitputting heb ik nog niet. Die heeft maanden aangehouden bij jou begrijp ik uit je bericht?
Lichaam leert kennelijk stap voor stap veiligheid. Bij mij kwamen na 4 maanden de emoties. M'n lijf dropte als het ware de oorzaak van mn burnout en hoe dat in het verleden lag. Toen kwam ook de fysieke uitputting en de emotionele liep daar nog verder doorheen. Zelfs dan stond ik nog aan, maar onvoldoende om me over de uitputting heen te zetten. Op een stoel zitten putte mij uit, douchen, bad in en uit, bord leegeten niet te doen. Kon allemaal maar liggen. Dit heeft een half jaar geduurd. Lijf is alsnog leeg, dus moet oppassen, maar wandelen lukt inmiddels weer 20 minuutjes en meermaals per dag nog even 5 a 10 minuten. Na de fysieke uitputting derealisatie en hersenmjst kwamen naar de oppervlakte. Deze zwakken nu meer af waardoor ik me veel meer helder en aanwezig voel, maar de onderliggende spanning merk ik nu weer beter. Haha. De uitputting is niet mals, maar je moet er echt doorheen.
Klinkt heftig om een half jaar je zo uitgeput te voelen. Mijn huisarts gaf aan dat je dat niet altijd zo hoeft te ervaren, maar ik heb weinig vertrouwen in de beste vrouw. Ik heb meteen vanaf het begin veel emoties ervaren en was me ook vanaf dag 1 bewust van de onderliggende problemen. Die heb ik inmiddels kapot geanalyseerd in mijn hoofd (hopelijk gaat therapie dit goed opruimen). Ik zit pas bijna 3 maanden thuis, dus weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. Fijn dat het met jou de goede kant uitgaat.
Uitgeput is uitgeput, geen andere ervaring voor. Maar voor iedereen is het natuurlijk anders! Hopelijk valt dit bij jou mee. Moet nog een weg, maar hopelijk is dit het laatste deel en dat m'n energie mag teruggroeien:)
@N. hoe zorgde je in die periode van een half jaar voor jezelf? dat je niets kon? en kon je wel slapen? hoe merkte je dat de vermoeidheidslaag aan het oplossen was?
Niet. M'n pa heeft me na een aantal maanden opgehaald waarna ik nog verder de uitputting in gleed. Woon daar nu nog steeds. Super fijn. Slik een kwart pilletje quetiapine voor het slapen, maar heeft eigenlijk geen effect meer. Had 'm al voor de helft afgebouwd. Hoofdzakelijk slaap ik best goed. Merendeel 10 uur per nacht. Laatste dagen minder lang, maar zijn weer fases. Uitputting wordt vanzelf minder en verandert van vorm. Nu is het cognitieve deel aan de beurt. Dat merk ik doordat M'n hersenmist en derealisatie aan het oplossen zijn. Ik me meer aanwezig voel en meer plezier ervaar. Ook al ben ik nog leeg. Gesprekken gaan makkelijker. Betere concentratie, geheugen, etc. Fysiek merk je vanzelf. Je kunt bijvoorbeeld ineens weer zitten in plaats van alleen liggen. Haha
Sliep je in de moeheidsfase de hele dag of lag je uitgeput wakker te zijn? Ik heb zelfs medicatie om te slapen, maar helpt me niet voldoende om door te slapen en heb wel de bekende hangover de volgende ochtend. Zie er erg tegenop om het te combineren met mijn gezin als ik er zo aan toe ben. Voel me nu al enorm schuldig omdat veel om mij draait.
Zelfs = zelfde
Nee, want je bent niet "moe" maar uitgeput. Zijn echt twee verschillende dingen. Je bent zo leeg dat het gewoonweg niet meer gaat. Het voelde als een combinatie van leegte en alsof ik ondertussen flink aan het sporten was. Zo veel energie kostte alles. Maar dit verschilt wel, he! Kan bij jou heel anders zijn! Dus zal me er vooral niet druk om maken. En vraag om hulp. Familie, vrienden, kennissen, buren, etc. Je bent nooit alleen.
Waarmee vraag je hulp? Ik zit nu bij familie, maar ze vinden het allemaal erg ingewikkeld en ik daarom heel gespannen. Ontspannen contact is amper mogelijk. En heb je gewoon je eigen huis aan gehouden terwijl je bij je vader woont? Ik heb het idee dat ik voorlopig nog wel bezig ben met mijn herstel weg en echt helemaal opnieuw moet beginnen, dus niet weet of ik mijn huis zal aanhouden. Het voelt zo groots allemaal.
Bij de dingen die jezelf niet meer kan. Ze hoeven het nket te begrijpen en mogen het best ingewikkeld vinden. Zolang ze er maar zijn :) Woon bij mn ouders. M'n pa haalde me alleen op, haha. Eigen huis is al verkocht onder voorbehoud. M'n ex heeft de relatie voor de uitputtingsfase beëindigd. Het is ook groots. Maar ieder vindt z'n weg. Alles komt altijd goed :)
Ik vraag me hetzelfde af als jij @anoniem. Kan het ook anders gaan. Ik heb het idee dat ik wel steeds ietsje meer kan, maar ik heb nog helemaal niet de uitputtingsfase gehad. Ik voel me nog veel aan, maar echt niet altijd. Ik heb heel veel lichamelijke klachten en ben ook erg moe. Maar vraag me dus ook af, kom ik nog in die uitputtingsfase of loopt het bij mij meer door elkaar heen? De psycholoog geeft aan dat ik inmiddels wel weer gedoseerd kan activeren.
De eerste maanden waren bij mij vooral in standje "hyper" en niet tot rust komen. Heel erg een gejaagd gevoel. Daarna heel emo en heel veel lichamelijke klachten. Eigenlijk na het afnemen van de lichamelijke klachten werd ik pas echt heel moe en ging het cognitief achteruit. En dan lijkt het alsof je op somminge momenten nog minder kan dan voorheen. Emoties zijn al wel wat minder maar vooral cognitief ben ik moe. Dat ben ik nu met mini stapjes aan het opbouwen maar dat is echt met vallen en opstaan. Heb ook heel lang zo min mogelijk gedaan dus daar raak je ook gewend aan. Hopelijk valt het bij jou mee maar ieder mens is anders dus laat maar gewoon over je heen komen. Liever nu door die shitzooi en dat je duurzaam hersteld. Probeer waar kan ook wat hulp te vragen. Ook al zet iemand een bakje eten voor de deur. Dat mag je best eisen bij de mensen die dicht bij je staan. En van een kale kip valt niet te plukken he! Heel logisch om je rot te voelen, het hoort er helaas allemaal bij. Maar hoe dan ook kom je ook weer door die fase heen. Net als velen van ons.
Ik denk dat hij al wel langer onderweg bent dan ik, Lies. Je leest overal over die moeheidsfase, maar professionals benoemen dit niet altijd zo specifiek. Ik zit nog in de fase dat ik overdag doodmoe ben en in de avond opleef.
Wat moet ik verstaan onder cognitief moe, Ster? Ik vind het zo'n verwarrende situatie en besef me dat het bij iedereen anders is. Ik heb gelukkig een geweldige partner die veel doet en ik kan zelf ook dagelijks een kleine huishoudelijke taak doen. We hebben een sterk netwerk, maar nog niet nodig gehad. Het is ook lastig in te schatten wat je kan en mag doen. Helaas kan ik weinig; tv kijken , lezen in een boek en muziek luisteren lukken niet (en mis ik enorm). Ik wandel nu dagelijks meerdere keren een rondje, puzzel een beetje en haak af en toe. De rest van de tijd sta ik aan en pieker ik me suf. Mede dankzij ADHD.
Nou wat een geluk dat je een fijne partner naast je hebt staan. Bij mij betekent het cognitief moe zijn het volgende: slecht kunnen concentreren, niet heel lang sociaal kunnen zijn (2 uur ongeveer), merk dat ook dat dingen trager binnenkomen. Waar ik normaal heel mondig ben in gesprekken moet ik nu dieper nadenken wat ik wil zeggen. En ik analyseer heel veel. Dat is de laatste maanden mijn talent geworden dat nu helaas ook in de wegzit. Ik snap waar het vandaan komt maar ja even uitzetten gaat niet. Dus stapje voor stapje. Zelf vind ik het wel lekker om te wandelen en om muziek te lusiteren. En ook loom bandjes maken. 2 maanden geleden ben ik begonnen met een burn out coach omdat ik merkte dat ik niet vooruitkwam met mijn psycholoog en zij helpt mij heel gericht en heeft ook een psychologische achtergrond. Heb jij ook hulp in de vorm van een therapeut of coach?
Ik start binnenkort met hulp. Ik zit nog in de fase dat ik geen vijf minuten met een vriendin kan praten en er overigens ook geen behoefte aan heb. Heb het al druk genoeg met mezelf overeind te houden. Enige waar ik tijd voor maak zijn onze kinderen, maar ook dat vraagt heel veel. Loombandjes maken is nog wel een leuk idee, deed ik altijd op vakantie met onze dochter samen :-)