Klinkt heftig om een half jaar je zo uitgeput te voelen. Mijn huisarts gaf aan dat je dat niet altijd zo hoeft te ervaren, maar ik heb weinig vertrouwen in de beste vrouw.
Ik heb meteen vanaf het begin veel emoties ervaren en was me ook vanaf dag 1 bewust van de onderliggende problemen. Die heb ik inmiddels kapot geanalyseerd in mijn hoofd (hopelijk gaat therapie dit goed opruimen). Ik zit pas bijna 3 maanden thuis, dus weet dat ik nog een lange weg te gaan heb.
Fijn dat het met jou de goede kant uitgaat.
Waarmee vraag je hulp? Ik zit nu bij familie, maar ze vinden het allemaal erg ingewikkeld en ik daarom heel gespannen. Ontspannen contact is amper mogelijk.
En heb je gewoon je eigen huis aan gehouden terwijl je bij je vader woont? Ik heb het idee dat ik voorlopig nog wel bezig ben met mijn herstel weg en echt helemaal opnieuw moet beginnen, dus niet weet of ik mijn huis zal aanhouden. Het voelt zo groots allemaal.
@Fleur
Dat klinkt wel bekend waar jij tegenaan loopt. Zijn herkenbare klachten, helaas. Gaat het wel iets beter dan in het begin of zie je nog weinig verschil?
Ik ben ook erg moe, maar als ik iets ga doen is het minder (adrenaline). Ik heb medicatie, daar kan de moeheid ook deels vandaan komen. Ik vind het eng dat het zo wisselend kan zijn, betreft klachten die komen en gaan.
Ik ben sinds kort gestart met AD en voel al lichte verbetering. Ik heb niet meer de hysterische huilbuien en ook de paniek is wat meer naar de achtergrond. Ben er wel extra moe door, dat is dan weer minder fijn. Niet zozeer alleen voor mezelf, maar ook zeker voor de kinderen. Ik vond het vreselijk als ik weer instortte waar ze bij waren
Bij overprikkeling ging ik eerst hysterisch huilen, nu word ik chagrijnig, misselijk en krijg hoofdpijn. Even terugtrekken is dan de enige oplossing.
Nu ik eraan terugdenk, kon ik in het begin maar amper douchen. Toen moest ik uitrusten op bed daarna. Dat heb ik nu niet meer. Iets met ups and downs ;-)