Pfff nou toch even mijn zenuwen delen. Morgenochtend om half 10 heb ik dan eindelijk het gesprek met de verzekeringsarts van het UWV. Ik heb het natuurlijk megagoed voorbereid maar ben nu de hele tijd zenuwachtig omdat ik bang ben dat ze denken dat als ik dat kan voorbereiden, dat ik dan ook kan werken; tegelijk ben ik ook bang dat als ik het niet voldoende voorbereid heb, dat de boodschap dan niet voldoende overkomt. Lekkere spagaat, dus :') Ik wil in de toekomst heel graag weer werken. Maar met alles wat ik in het afgelopen jaar heb meegemaakt (en eigenlijk de afgelopen jaren) is dat gewoon niet mogelijk nu. Ik zit middenin een ernstige depressie, ik heb allemaal therapie en medicatie en ik kan bij mijn eigen familie al niet eens iets volhouden zonder in te storten, laat staan met onbekenden werken. Ik zou veel liever heel laagdrempelig vrijwilligerswerk gaan doen om mijn tenen weer een klein beetje in het water te dippen... En dan zo op te bouwen naar werken. Anyway, ik zit nu dus achter mijn laptop zenuwachtig te zijn. Alle documenten heb ik op een rijtje, ik neem vanavond lekker een slaappil (Lorazepam) en hoop dan dat die me net duf genoeg maakt om morgen niet helemaal scherp over te komen, maar scherp genoeg om wel mijn verhaal te doen. Iemand nog bemoedigende woorden? :')