Voordat mijn burn out echt begon, begon ik heel slecht te slapen doordat ik vaak nog aan stond door lange werkdagen. Eerst om 3 uur klaarwakker, toen pas om 3 uur in slaap en uiteindelijk hele nachten niet kunnen slapen. In die periode heb ik een erge slaapangst gekregen. Ik ervaar die slapeloze nachten als traumatisch omdat daar ook zoveel spannings/vermoeidheid/stressklachten (hartkloppingen, extreem zweten, hoge adem, huilen, etc.) bij komen kijken. Mijn hele nacht zat of zit ik dan in een soort paniekstand. Er kwam een soort angst om naar bed te gaan en weer niet te kunnen slapen. Uiteindelijk periodes van slaapmedicatie gehad en nu lage dosis van 5mg escitalopram AD. Ook lang traject van een slaapcoach gehad maar die focuste met name op slaapgewoontes. Echter merk ik, nu ik wat verder in mijn burn out zit, dat het slapen een gevoelig puntje lijkt. Er blijft nog een soort angst dat ik weer niet kan slapen en ik heb het gevoel dat het ook echt grotendeels mijn eigen angst/paniek (mentaal en dus niet meer zozeer die aan stand door burn out) komt, een soort oud patroon waar ik in terugval. Hierdoor zie ik t niet goed voor me hoe ik volledig kan herstellen want elke keer als ik me beter begin te voelen kom ik weer soms in zo’n slechte slaapcycle door paniek. Iemand tips om dit mentaal te doorbreken en is dit herkenbaar? Ik ga er ook met mijn psycholoog mee aan de slag maar het voelt zo als een diepgeworteld traumatisch (of hoe je t ook wilt noemen) patroon. Voor mijn burn out nooit slaap of angstproblemen gehad.