Niet meer kunnen slapen door AD??

Wat ontzettend klote zeg... Die angsten zijn het zwaarst van allemaal en slecht slapen ook, echt heel naar dat dit nu weer gebeurt... Ik ga iets reageren wat waarschijnlijk niet is wat je wilt lezen - maar wat wel belangrijk is: het maakt niet uit waardoor het komt. Je bent gestopt met de medicatie, en je kunt het feit dat je het hebt gebruikt niet meer terugdraaien, hoe graag je dat ook wilt. En terugvallen kunnen door ontzettend veel dingen veroorzaakt worden, zoals de toenemende warmte, externe factoren en soms ook door dingen die er niet toe doen. Wat er sowieso gebeurd is, is dat de medicatie impact heeft gehad. En daardoor is jouw hoofd ook weer meer aan gegaan. Starten met medicatie zorgt er ook voor dat je namelijk MOET gaan analyseren, want je moet bijhouden hoe het zit met je bijwerkingen etc. Dat alleen al kan je systeem weer meer aanzetten. Het is ontzettend frustrerend om een terugval te hebben. En beangstigend. Maar terugvallen zijn essentieel in je herstelproces. Je raakt in een burn-out door je grenzen over te gaan en komt er pas uit als je in acceptatie komt. En elke keer als je terugvalt, moet je weer opnieuw door dat proces. Heel pittig, maar het voordeel daarvan is dat je elke keer weer opnieuw leert om in die acceptatie te komen. En daarmee train je dus die vaardigheid, waardoor het - net als bij autorijden - uiteindelijk een automatisme is. Deze manier van kijken helpt mij heel erg om een terugval te zien als een nieuwe (zware) training, een investering in mijn toekomst. Ook al lukt dat niet altijd. Er zijn drie stadia van een terugval, die je altijd doorloopt - geen uitzonderingen: Stadium 1: Paniek. Het ervaren van oude klachtenpatronen zorgt ervoor dat je het gevoel kunt hebben dat je weer helemaal terug bij af bent. In dit eerste stadium, waar paniek overheerst, moet je je richten op het sturen van veiligheidssignalen naar jezelf zodat je je alertheid verlaagt. Bijvoorbeeld door je lichaam vast te pakken, te aaien of kalmerend aan te raken, net zoals je een kind zou troosten. Stadium 2: Forceren. In stadium 2 overwin je de paniek van stadium 1. Je doet nu alle juiste dingen, maar vaak nog met de verkeerde mindset. Je stuurt jezelf geforceerde veiligheidssignalen, je let op je ademhaling, je doet de juiste oefeningen die je zouden kunnen helpen, maar je doet dit vanuit een geforceerde houding, waardoor het lichaam en het hoofd dit niet geloven. Al deze tools werken alleen wanneer je ze toepast met zelfcompassie, luchtigheid en nieuwsgierigheid, zonder wanhoop of druk. Stadium 3: Oh ja, zo werkt het. Na de angst van stadium 1 en de frustratie van stadium 2, is stadium 3 het moment waarop alles weer op zijn plek valt. Je doet nu de juiste dingen vanuit de juiste mindset. Stadium 3 is wanneer je de terugval overwint. Zodra je de juiste mindset weer hebt gevonden, herinnert je brein zich hoe je de signalen van je lichaam goed verwerkt en verdwijnen de klachten weer. Maak nu eerst vooral ruimte voor de frustratie en pijn die je voelt, want al met al is het gewoon ontzettend klote dat je lichaam weer zo aan staat, ongeacht de reden. Burnout is a bitch.

Ax • 28-05-2026

Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie Ax!! Heeft me erg geholpen

Anoniem • 29-05-2026