Ik zit nu bijna 10 maanden in een burn out en ik merk dat ik wel voor mijn gevoel steeds minder continue in de aan stand zit. Geen hoge adem, opgejaagd gevoel of onrustig (soms nog wel een beetje). Verder heb ik wel het idee dat ik me nog niet echt “vermoeid” kan voelen zoals ik dat vroeger had na een nacht slecht slapen bijv. Nu slaap ik soms ook echt nog heel slecht en dan schiet ik weer snel in de aan stand, maar ook op een normale dag voel ik weinig vermoeidheid. Dat vind ik toch gek omdat dat ook vaak juist als burn out wordt omschreven. Ik kan wel bijvoorbeeld gapen maar ook niet enorm vaak. Ook middagdutjes lukken niet terwijl dat vroeger wel ging. Ik doe natuurlijk wel echt heel weinig op een dag dus dat zou het mogelijk kunnen verklaren. Of ik zit toch nog ergens ik een soort aan stand/fight and flight. Begrijpt iemand dit? Of herkent iemand dit ook?
Reacties
Ter aanvulling: ik heb wel het idee dat als ik vermoeid eigenlijk ben, ik sneller overprikkeld raak en hersenmist ervaar. Ook bijv na een slechtere nacht. Ik had sws pas overprikkeling na een maand of 5 - de eerste maanden stond ik zo aan dat ik volgens mij op adreline maar doorging en niets voelde op cognitief gebied. Dit is dus pas later gekomen en voelt voor mij ook als een graadmeter van hoe voel ik me / ben ik moe of niet. Herkennen jullie dit?
Rapporteer
Ennn in de ochtend voel ik me wel vaak (als ik net wakker ben) nog slaperig en beetje moe. Niet zoals eerst heel opgejaagd en meteen go go go. Dus dat is opzich wel een ok teken. Maar voor t slapen ben ik vaak niet moe.
Rapporteer
Ik kan je maar 1 ding zeggen… WEES BLIJ!