Hoi allemaal, Sinds kort heb ik een aantal nieuwe rituelen voor mezelf geïntroduceerd omdat ik eigenlijk in begon te zien dat ik zo negatief tegen mezelf praat. Terwijl je altijd met jezelf bent en dus ook met je eigen inner voice. Dus dat kon wat zachter naar mijn mening. Zelf heb ik moeite met afwijzing en wil ik heel graag gekozen worden. Echt een dingetje vanuit vroeger. Dus elke ochtend maak ik even contact met mijn mini me en zeg ik: Ik ben zo blij dat je er vandaag weer bent, ik kies jou en vier jou. Een mooie start van de dag. Verder merkte ik dat ik te veel focus heb op al het negatieve ook om me heen. Voor het slapen gaan teken ik een vierkant in een notitieboekje en schrijf ik alle positieve dingen van de dag op. Zo groot of klein. Bijvoorbeeld: ik zag een vlinder vandaag , er lachte iemand vriendelijk naar mij , ik heb een kat geaaid vandaag. Ik weet het niet zeker maar ik geloof er echt in als je positieve dingen meer aandacht geeft dat daar ook mentaal meer ruimte voor ontstaat om daar mee bezig te zijn. Daarnaast ben ik nu twee weekjes elke dag aan het mediteren. Dat begon heel erg klein van met 5 minuutjes op 1 dag naar nu 1 of 2x 10 minuutjes op een dag. Vooral voor het slapen gaan vind ik erg fijn. Heb het idee dat ik daardoor ook wat dieper slaap. Zelfs het idee dat ik wat sneller in slaap val. Eerst duurde het zeker meer dan 30 minuten en nu lijkt het een stuk korter. Ik zag een fragment van het programma Boeddha in de polder waarin een neuroloog ging vertellen dat het je hersenen veranderen als je een tijd mediteert. In de positieve zin! Erg interessant aangezien je blijkbaar je amygdala kan verkleinen (erg uit balans bij mensen die aan het herstellen zijn van een burnout). En andere delen kan laten groeien die helpend zijn in concentratie en emotie regulatie. Hij benoemde het als volgt: zie het als een spier die je kan trainen. En dat hoeft allemaal niet perfect. Je doet het met zachtheid! Ik moet zeggen dat ik het erg prettig vind en het idee heb dat mijn innerlijke stem al minder luid is geworden. En dan nu misschien wel het belangrijkste. Al een jaar lang heb ik het idee dat ik overspoeld werd door mijn verdriet. Ik liet mezelf er elke keer in verdrinken. Want ik dacht: ik moet het gewoon voelen. Als maar voelen en dan is de put wel een keertje leeg. Maar eigenlijk kwam ik erachter dat ik niet zo goed weet hoe ik mijn emoties moet reguleren. Want leuk dat je alles mag voelen maar daarin kan je ergens jezelf ook verliezen. Ik zie het zo: Als het ware ben jij je eigen ouder die je weer tot rust of een rustiger niveau brengt. Ik doe het als volgt: 1. Benoem wat ik nu voel 2. Waar voel ik het 3. Waardoor zou dat komen 4. Compassie tonen naar jezelf 5. Jezelf tot rust brengen door even kort stil te staan bij je adem bijvoorbeeld En vooral met angst ga ik een stapje verder omdat ik merk dat door heel de periode van herstel mijn hoofd bang is geworden om dingen te doen, uit te proberen of contact te maken met anderen omdat het bang is om het niet te kunnen of voor een terugval. Met een angstgedachten komt dat bovenstaande rijtje zeker van pas maar ik vraag mezelf ook het volgende af: - Wat ik nu denk is dat: aardig, bruikbaar en de waarheid? En vaak is dat niet het geval. - Als het kan een positieve ervaring er tegenover zetten, zoals: Vorige keer is het ook gelukt of heb ik er ook van genoten Ik zie het zo dat je ook jezelf een beetje een spiegel van voor houden met wat je denkt. En ik geloof dat je op die manier ook echt de negatieve gedachtes die misschien wel heel sterk zijn iets minder kracht kan geven. Het gaat er niet om dat je emoties niet mag voelen maar de intensiteit een klein beetje verkleinen kan al erg prettig zijn. Zo een lang verhaal dat ik even lekker van me af kan schrijven. Ik hoop vooral dat iedereen lief is voor zichzelf. Het is al moeilijk genoeg waar we met z'n allen doorheen gaan. En wat ik hierboven schrijf kon ik absoluut een aantal maanden nog echt niet. Zeker niet aan het begin van mijn uitval met de brainfog. Soms moet je je eerst door een fase heen komen om weer de volgende stappen te kunnen zetten. Ik had altijd sterk het gevoel dat ik gered moet worden maar ik ben erachter gekomen dat ik het zelf ga doen want die kracht heb ik echt wel in me zitten. En ik geloof dat ook voor een ieder die op dit forum zit. 🫶🏻 Hou je sterk burnies