Nieuwe vrienden

Ster • 04-06-2026

Ik wil even mijn zorgen kwijt. Op dit moment heb ik niet zo veel vrienden en de mensen die nog over zijn want mijn wereld is klein geworden vind ik niet altijd even passen bij mij. Een van mijn grootste wensen is om wat meer mensen te vinden die bij mij passen. Misschien is het tijdens het herstel niet het moment om dit intensief te gaan doen maar het voelt wel als een groot gemis. Ook omdat ik geen partner heb. Maar de stappen om deze wens te vervullen zijn voor mijn gevoel zo groot. Ergens vind ik het eng om me kwetsbaar op te stellen en ben ik bang voor afwijzing. Daarbij heb ik bijna een voorwaarden voor mezelf gesteld dat je pas nieuwe vriendschappen kan aangaan als je stabiel bent. Eigenlijk is dit iets wat me al lang dwarszit maar ik heb gevoel dat ik gewoon weg niet weet wat ik moet doen. Maar ik voel er wel veel pijn van. Herkennen anderen dit? Misschien zit die pijn ook wel een beetje in het zien van anderen die wel leuke dingen doen.

Reageer

Rapporteer

Reacties

Hoi ster,

Hier je naamgenoot weer. Oo ik herken echt vaak dingen in jouw verhalen. Ik heb dit ook erg gehad! Gevoel van: mijn oude leven en vrienden passen me niet meer.

Dat heb ik eigenlijk nog steeds. Er wordt nu een weekendje weg gepland.
Ik denk dan: o ik moet niet zo verwend doen, toch leuk zo'n actieve vriendengroep.
Maar het trekt me totaal niet meer.
Ze begrijpen het ook niet wat er nu precies veranderd is voor me. Maar ik voel me een heel ander persoon en soms word ik gewoon sip van omgaan met oude vrienden alsof er niets gebeurd is.

Nieuwe vrienden heb ik nog niet echt naar ik heb een paar oude vriendschappen heel erg verdiept. Met 2 vriendinnen voelt het nu zo fijn (hoewel het soms best moeilijk is. Zij hebben nu inmiddels een kind en totaal ander leven en zitten niet 24/7 op mn berichten te wachten. Hahah helaas). Maar ook erg fijn contact met mijn leuke buren van rond dezelfde leeftijd die geen kinderen hebben.

Verder zijn er flink wat nieuwe mensen op mn pad gekomen sinds ik weer wat meer onderneem, hobbies en vrijwilligerswerk, en daar haal ik erg veel plezier uit.

Nouja goed. Ik voel dus helemaal wat je bedoelt. Ik heb dit ook heeel erg sterk gehad maar het voelt alsof dat nu echt goed aan het komen is. Voelt nog steeds een beetje als een tussenfase en zoeken wat bij me past (net als met werk).

Sterre • 04-06-2026

Rapporteer

Ik snap je. Een burnout zorgt ervoor dat eigenlijk je hele identiteit verandert - naar de persoon die je werkelijk was, maar daarmee kun je wel vriendschappen verliezen die je had toen je nog de persoon was die zich constant aanpaste. En dat is sowieso al een heel eenzaam proces. Maar je hoeft niet pas te beginnen met leven als je beter bent. Sterker nog, het is mega helpend als je probeert ook in het nu, met je ziekte en je klachten, toch iets zo moois als mogelijk is van je leven te maken. En nieuwe vriendschappen passen daarbij. Ik weet niet wat je kunt en ik weet ook niet precies wat je kunt ondernemen om mensen te leren kennen. Maar er zijn veel mensen in jouw situatie, zoals je op dit forum wel merkt. En ook zijn er mensen die goed bij je passen die niet precies hetzelfde hebben meegemaakt als jij. Laat dus die voorwaarden alsjeblieft los. Sowieso hoef je helemaal niks van jezelf te eisen nu. Als jij behoefte voelt, mag je ernaar luisteren. Lief zijn voor jezelf is echt essentieel. Je bent het waard ♥️

Ax • 04-06-2026

Rapporteer

Dank voor jullie reacties. Het is inderdaad dat ik al veel beter weet wie ik ben. Alsof de ware ik steeds meer naar boven komt drijven. Fijn maar soms ook confronterend. Ik ben nu iets langer dan een maand vrijwilligerswerk aan het doen. Dat is fijn om onder de mensen te zijn maar bied nog geen echte nieuwe contacten die heel betekenisvol zijn. 1 vriendin waar ik me super goed bij voel is naar limburg verhusid en de rest is zo met zichzelf bezig. 1 zwanger en de ander in een nieuwe relatie. Ik merk dat zij het ook lastig vinden hoe ze hier mee om moeten gaan. Maar ergens had ik ook wat meer steun gewild. Vind dat ze gewoonweg niet hun best doen. En ieder zijn eigen leven natuurlijk maar ik kijk daar anders naar. Wat ik vooral mis zijn vrienden van hetzelfde niveau. Klinkt wellicht een tikje hard maar het is wel zo. Qua intelligentie, creativiteit en interesses. Morgen heb ik een straatborrel waar veel mensen dezelfde leeftijd hebben als ik dus dat is prettig. Wellicht daar wat leuke contacten op doen. Energiewise is het nog wisselend en zit ik nog veel in mijn hoofd en heb ik dus ook niet altijd behoefte aan anderen. Maar soms ook weer wel. Dat maakt het lastig. Ik mis gewoon een werkplek met collega's. Ik heb die niet meer omdat we uit elkaar zijn gegaan omdat het echt een toxic plek was.

Ster • 04-06-2026

Rapporteer

' Klinkt wellicht een tikje hard maar het is wel zo. Qua intelligentie, creativiteit en interesses' Ahaha jaaa Ster, i feel you! Ik vind dat iedereen veel te veel met huiselijke huisje boompje bezig is terwijl ik met mensen wil zijn die ook door een existentiële crisis gaan. Of ik weet niet, mij begrijpen, of het proberen. Maar inderdaad wat ax zegt. Die zijn er! En die komen ook echt weer op jou pad zoals ze nu bij mij ook weer een beetje op mijn pad lijken te komen. Sterkte en weet dat er veel mensen zijn die door precies hetzelfde gaan.

sterre • 04-06-2026

Rapporteer

Dat is een mooie reactie, Ax.
Ik herken me heel erg in het verhaal hierboven.
Heb ook maar weinig E CHTE vrienden. En door de burn-out (die er bij mij helaas al jaren zit) voel ik me zo eenzaam zonder mensen die me ECHT begrijpen. Ik ben veranderd inderdaad, zoek mensen die bij me passen. Maar waar vind je die als je bijna nergens komt? Echt een gemis.
Ik voel me een kluizenaar.
En ook als ik “beter” ben, weet ik nu al, wil ik andere mensen om me heen dan vroeger. Die passen niet meer bij me.
Maar ja… 🤷‍♀️

Liefs Pien • 04-06-2026

Rapporteer

Ik herken dit ook precies 😢 Ik heb altijd veel gewerkt en gestudeerd. Daardoor had ik veel vriendinnen, maar dat waren allemaal “vriendinnen voor eens in de zoveel tijd een koffietje”. Want zij hadden vaak wel hun eigen vriendengroep, of iets anders. Nu in de burn-out is dat eenzaam. Ik zoek ook mensen die bij mijn beleefwereld passen, zoals ik dat noem. Ik reisde altijd 1,5/2 uur naar de universiteit en ik merk in de omgeving waar ik woon, dat ik een stukje mis in het contact met de mensen om me heen omdat we compleet verschillende levens hebben. Ik zoek studenten, dezelfde levensfase, die ook nog geldstruggles hebben, geen kinderen, et cetera. Maar in deze omgeving is dat echt schaars… De meeste mensen die ik tegenkom werken. Of ik merk dat het qua intelligentie niet past. Vaak pas ik me dan aan in gesprekken, maar merk ik dat er gewoon echt intelligentie verschillen zijn en ik vind dat zo moeilijk. Dus het is een beetje moeilijk: vriendinnen waarmee ik een beleefwereld deel, wonen ver weg en hebben hun eigen leven met hún vrienden. Vriendinnen hier in de omgeving, hebben vaak een andere beleefwereld en hebben al werk of andere intelligentie. Ik vind dit zo eenzaam. En inderdaad wat Sterre zegt; tijdens een burn-out zijn nieuwe vrienden erg moeilijk om te vinden/zoeken

Eli • 05-06-2026

Rapporteer

Ik herken goed wat je omschrijft Ster. De vriendinnen die ik heb (dat zijn er al niet veel), spreek ik sinds m’n burn-out nog minder. We hebben allemaal zo’n ander leven inmiddels.. en ze zijn druk met werk, gezinnetjes, waar ik gescheiden ben en in een burn-out zit. Het lijkt me fijn om ooit weer wat vriendschappen op te bouwen met mensen die je begrijpen. Wel fijn om de herkenning van veel mensen hierboven te lezen. Voelt wat minder alsof ik gek ben ;)

MN • 05-06-2026

Rapporteer

Nieuwe vrienden

Reacties

Plaats reactie