Ik wil even mijn zorgen kwijt. Op dit moment heb ik niet zo veel vrienden en de mensen die nog over zijn want mijn wereld is klein geworden vind ik niet altijd even passen bij mij. Een van mijn grootste wensen is om wat meer mensen te vinden die bij mij passen. Misschien is het tijdens het herstel niet het moment om dit intensief te gaan doen maar het voelt wel als een groot gemis. Ook omdat ik geen partner heb. Maar de stappen om deze wens te vervullen zijn voor mijn gevoel zo groot. Ergens vind ik het eng om me kwetsbaar op te stellen en ben ik bang voor afwijzing. Daarbij heb ik bijna een voorwaarden voor mezelf gesteld dat je pas nieuwe vriendschappen kan aangaan als je stabiel bent. Eigenlijk is dit iets wat me al lang dwarszit maar ik heb gevoel dat ik gewoon weg niet weet wat ik moet doen. Maar ik voel er wel veel pijn van. Herkennen anderen dit? Misschien zit die pijn ook wel een beetje in het zien van anderen die wel leuke dingen doen.