Nope. Ik kan dit niet meer

Ja gelijk wij al weten, ik ken deze hel. Ik probeer echt rust te krijgen in mijn hoofd maar ik zit gewoon in nachtmerrie. Ik ga wandelen, ik doe klusjes, ik ga terug liggen. Maar ik word zot van dat mijn brein mij elke dag martelt. Aanhoudende doomcenarios, ik voel me letterlijk gevangen in mijn eigen hoofd. Te verschrikkelijk voor woorden. Het doet pijn aan mijn ziel.. zo moe zo intense moe, is gewoon zo overdreven. Hoe oud ben jij? En wat doe jij dan zoal om rustig te blijven?

Heel herkenbaar helaas, ondertussen 3+ jaar in het herstel met veel tegenslagen en terugvallen en momenteel zelf uit een soortgelijke terugval aan het kruipen. Het was inderdaad verschrikkelijk hoe zelfs banale zaken zoals wat tokkelen op de telefoon niet meer lukte + alle fysieke klachten en symptomen die er kwamen bijkijken wat voor nog meer angst zorgde... Daar zeg je het inderdaad, het vertrouwen was inderdaad verdwenen waardoor alles net nog harder binnenkwam mentaal. Probeer de moed er in te houden, geluk te vinden in de kleine dingen die wel weer lukken en probeer je los te koppelen van de tijdsdruk. Als ik dit bericht enkele maanden tot weken terug zelf gelezen zou hebben, zou ik het ook wegwuiven maar nu kan ik gelukkig zeggen dat het weer beter gaat ondanks een hele diepe terugval waar ik het deze keer zelf ook volledig had opgegeven en de hoop was verloren om ooit weer op de been te geraken. Hou je goed en de tips die ik kan geven is, probeer de patronen te herkennen, je gedachten in kaart te brengen en de gedachtegang te proberen stoppen + proberen dingetjes doen waar je zin in hebt ondanks de klachten om aan jezelf en je zenuwstelsel te tonen: "hé, dat lukte wel" mits veel herhaling, na enkele positieve ervaringen vertrouwt het zenuwstelsel er helaas nog niet op.

Maar heb je het gevoel dat de klachten ook meer in het hoofd zijn? Dat je daardoor niet verder kan? Want bij mij is de mentale uitputting zo intens, grootste obstakel! Brainfog. Het ding is dat ik niet kan nadenken want dat put mijn brein uit, en wat doet mijn brein? Denken denken denken denken

Het boeit mij echt allemaal niks meer wat er gebeurt. Dorsale staat is mij inderdaad ook verteld. Diep nadenken lukt niet. Creatief denken lukt niet. Dus ik stop met proberen en laat het maar van me afglijden. Het doet me allemaal niks meer.

Is geen terugval. Kan al 19 maanden niks. Heb 1.5 jaar in een dikke freeze gestaan of zo, doordat ik vrij snel aan het begin van BO allerlei gezeik er bij kreeg. Mn lijf laat voor het eerst de spanning los, haha. En tegelijkertijd merk ik dus hoe erg ik nog naar de kloten ben. Zonder dat gezeik was ik dit stadium allang voorbij. Was net bij de HA, spanning viel me mee. Maar het zootje wil gewoon niet meewerken. Misschien dat ik dit nu pas merk omdat m'n systeem uit de freeze aan het kruipen is. Heb het met je te doen. 3 jaar is lang en ben blij dat je uit je terugval aan het komen bent. Ik vraag me af he, is het nou uitputting of echt een zenuwstelsel dat over de zeik is?

Ervaar dit net zo! Geblokkeerd tot op het bot

Ben 33 man. Kon ik maar klusjes doen, haha. Niet kut bedoeld. Wandelen js al te veel. Kon ik maar met m'n kop de natuur in en even een wandeling maken. Zou me goed doen. Staar de hele dagen uit het raam of zit buiten in de kou. Weet het allemaal ook niet meer man 😞

M'n brein weigert dienst. Kan de omgeving niet opnemen, snelle bewegingen niet opnemen, een beeldscherm niet opnemen, kop er niet bij, vertroebeld denken, geen geheugen en een lijf dat fysiek ook niet meewerkt.

Goh, ik kan niet nadenken in de zin van een soort dementie ofzo. In de zin van positief of normaal denken over dingen. Diep denken heb ik heel fel, de moeheid is zo intens dat het tot diep in mijn geest gaat. Heel diep nadenken over het denken, dat heet meta denken. Angst wat er met mijn brein gebeurt, heel eng in welke staat ik zit. En ik heb het gevoel dat het met de dagen erger en erger word. En zo erg dat ik echt niet meer kan, dat ik gewoon nooit meer uit de denken en mijn hoofd geraak. Ik begrijp niks meer, zoveel podcasten gekeken! En hoe meer ik kijk hoe meer ik de hoop op geef, want heb alles geprobeerd, zelfs accepteren is gewoon niet haalbaar door het te zwaar lijden.. ik hoop dat ik op een dag opsta en ik voel mij fris, anders gaat het gewoon niet meer en daar heb ik de grootse angst van.

Wat een miserie! Wat doe je dan in de dag? Liggen?

Ja, man. Het lukt gewoon niet meer.

Wat zwaaaaaar, N. Wat maakt dat je toch volhoudt? Ik worstel zelf ook heel erg.