Omgaan met angst
Wat doen jullie als je je echt angstig voelt? Graag hoor ik hoe jullie hier mee om gaan. Ik lees wel dingen over accepteren en dergelijke maar hoe doe je dat nu precies?
Reacties
Ik heb ook veel last gehad van angst en nog steeds heb ik soms hele erge angst. Cognitieve gedrag therapie zegt dat je je gedachtes kan aanpassen door er andere gedachtes tegenover te zetten. Ik heb dit jaren geprobeerd en hoewel het soms even werkt creëert het vooral een gevecht in mijn hoofd. Constant proberen te relativeren en te zeggen dat het wel goed komt tegen mijzelf helpt beperkt. Dan heb je inderdaad het accepteren van gedachtes en het accepteren van angst. Het vervelende is, dit maakt de angst niet direct minder erg, maar je verliest wel dat hele gevecht. Als je de angst wil accepteren zodat de angst minder wordt dan probeer je je angst weg te krijgen en vecht je nog tegen je angst. Nu uit ervaring weet ik dat ik erge angst kan ervaren en dat het me in principe geen schade toebrengt en het vanzelf weg trekt. Met die ervaring lukt me het me nu vaak om de angst te accepteren wetende dat het ook weer minder word, wetende dat dit mijn op hol geslagen zenuwstelsel is. Dat maakt het verdragen van die angst makkelijker en zakt het vaak sneller omdat je niet vecht. Ik heb nog steeds regelmatige last van ernstige slaap angst. Waarbij de angst voor het slapen zo hoog oploopt dat het voelt alsof ik de dood moet trotseren. Mijn angst zit hem in het verliezen van bewustzijn. Ik weet dat het er dan is, dat het ook weer vertrekt door mijn ervaring. Maar de angst is zo alles omvattend dat ik er dan toch van ontregeld raak en het er erg zwaar mee heb. Accepteren is niet wat elke dag lukt, acceptatie is denk ik een constant proces wat je doormaakt en waar je steeds iets beter in wordt. Accepteren is naar mijn ervaring heel moeilijk en een heel lang proces. Accepteren is dus niet zomaar een knop, maar je zou kunnen beginnen met de basis principes van ACT. Je merkt de angst op, je merkt angstige gedachtes op, je doet er verder niks mee en gaat verder met wat je aan het doen was en legt de focus op iets anders. Er komt een moment dat de angst weer zakt. Je lichaam leert dat je veilig was en in theorie neemt de angst langzaam af omdat je er niet tegen vecht. Omdat je constant ervaart dat je angst daalt kan je het misschien ook steeds beter accepteren dat het er is. Heel veel succes en sterkte, ik weet hoe ongelooflijk zwaar angst kan zijn.
Rapporteer
Dat blijft iets lastigs. Ik heb daar ook al maanden (al dan niet jaren) last van helaas, vooral omdat ik veel theorie wel snap maar de praktijk nog niet echt lukt, dus ik snap je vraag. Wel heb ik er veel over geleerd onderhand, evt heb je ook veel aan de “herstellen van burnout” de podcast op Spotify met de zwart-wit foto van die vrouw, daar wordt veel ook over verteld. En denk dat een stukje (h)erkenning ook zorgt voor acceptatie en rust. Dingen die ik geleerd heb: 1. Accepteren doe je door het op te merken en er niks mee te doen. Een emotie (angst in deze) ontstaat door een sensatie die we ervaren (kriebel in de buik) x het verhaal wat we er in ons hoofd bij maken (help wat is er met mij aan de hand, komt dit wel goed e.d.). Door het verhaal maken voor te zijn, merk je op dat je de sensatie wel hebt, maar geef je niet het signaal aan je brein dat het iets is om je zorgen over te moeten maken, iets wat gevaarlijk is. Doordat je het dan ‘links laat liggen’ kan je brein kalmeren, zeker dan in combinaties met signalen die jij het kan geven dat het echt veilig is (ademhalingsoefeningen, doorgaan met iets rustigs waar je mee bezig was). Het brein wenst enkel veiligheid en daar kunnen we een beetje bij sturen. Het is de kunst alleen voor ons om dit patroon op te merken en daar in bij te sturen door de boot niet tegen de ijsberg te laten komen en dan te zinken, maar om eromheen te varen en in rust te belanden. Als ik merk dat ik hevig begin te piekeren dan roep ik soms ook weleens een soort codewoord in mezelf, zodat ik mezelf bewust maak van dit gedrag. 2. Je angstbrein is nu actiever, omdat je uitgeput bent - je zenuwstelsel is ontregeld en hebt een flink hersteltekort. Dat maakt dat ‘de buitenkant van je brein (zoals je logisch denken etc)’ gedempter is, ofwel de dingen die je niet meer zo nodig hebt om te overleven krijgen minder voorrang. En wat dan juist meer voorrang krijgt is dat oer gedeelte van het brein, die staat echt te vlammen, waaronder dus ook dat angstbrein en daardoor denken we dat alle gevaren belangrijker zijn en voorrang moeten krijgen om te kunnen overleven. En als dat oerbrein aan t roer staat voelt alles extra gevaarlijk en angstig. Dus biologisch gezien is het ook heel logisch dat je dit ervaart! Omdat je uitgeput bent.
Rapporteer
Ik weet ook niet wat ik met angst aan moet… 10 jaar therapie gehad bij zes verschillende instanties, en het doet niks. Dus als er mensen met een gouden tip zijn… graag!! Ik hoor dat soms andere therapievormen kunnen helpen. Zoals psychosomatisch oefentherapeut (net anders dan psychosomatisch fysiotherapeut), maar dan moet je wel het juiste zorgverzekeringspakket hebben. Weet je waar de basis van je angst ligt? Misschien kan dat helpen. Ik ben daar net achter gekomen. In mijn basisschooltijd heb ik het heel fijn gehad, maar sinds de jonge tienerjaren heb ik me thuis erg eenzaam gevoeld. Er waren altijd veel prikkels en discussies, die stopten nooit. Daarna heb ik het gevoel gehad dat ik alleen ben op de wereld en niemand me beschermt, om het even heel extreem te verwoorden. In principe klopt dat ook, want iedereen is alleen. Maar het is een bepaald gevoel van onveiligheid wat moeilijk te beschrijven is. Nu ik weet waar dit gevoel vandaan komt, hoop ik daaraan te kunnen werken zodat ik minder kwetsbaar word voor angst. Zit je in therapie?
Rapporteer
Dank je wel voor jullie reacties. Heel fijn en duidelijk uitgelegd ook. Ik probeer deze dingen toe te passen voor zover het me lukt. Ik vind het alleen ontzettend moeilijk en zwaar. Het angstgevoel zelf is gewoon afschuwelijk en verlammend soms. Ik ben inmiddels onder behandeling bij een psycholoog, daar heb ik pas mijn intakegesprek gehad. Welke behandelingsvorm ik ga krijgen weet ik nog niet. @Eli mijn angst is gekomen door de derealisatie die ik door mijn burnout kreeg. Dit voelde zo eng dat ik helemaal in paniek raakte. Bang dat ik een psychose had, of gek werd en de grip op de realiteit kwijt aan het raken was. Sindsdien ook heel vaak dejavu achtige sensaties. Het gevoel dingen al eens eerder beleefd of gedroomd te hebben. Dit is ook een enorme angsttrigger geworden. Maar ook angst voor de angst, angst voor al die, soms rare, gedachten, angst voor het soms zo gevangen zitten in je hoofd. Ik heb geen historie met angsten, nooit eerder een angststoornis gehad. Dit alles is begonnen sinds ik ben ingestort. Heel veel kracht toegewenst allemaal!
Rapporteer
Het gekke aan angst is, in geval van een overspannen zenuwstelsel, dat het op zich een symptoom is, zoals licht in het hoofd etc Het is de kunst om het er te laten zijn zonder op zoek te gaan naar een antwoord, want zo blijft die vicieuze cirkel draaiende. Makkelijk is het niet, heb sindskort ook een terugval gemaakt waar angst weer meer de kop kwam opsteken maar merk wel hoe de angst wat zakt naarmate ik het er laat zijn en ook niet negeer. Heel vermoeiend wel
Rapporteer
@ burnoutboy Ik heb exact dezelfde verhaal als jou! De angst om niet te kunnen slapen, dat is mijn grootste struggle al maanden! het lukt mij nu beter om te slapen, vandaag bv had ik dan een heel slechte nacht. Ik ben er dus de hele dag mee bezig en het gaat niet uit mijn hoofd! ondertussen weet ik dat het gewoon gedachten zijn maar toch blijven ze de hele tijd terug komen en vooral als ik weinig heb geslapen. Dat je schrijft over bang hebben om je bewustzijn.. dat heb ik juist hetzelfde. Soms kan ik zelfs niet beschrijven hoe diep die gevoel zit of die angst. Met woorden kan het zelfs niet uitleggen, het lijkt wel alsof ergens een deel van mijn hersenen niet meer goed werkt of er een schade is. Maar oke, ik heb echt verschrikkelijke maanden achter de rug met extreme onrust, angst, depersonalisatie,brainfog, extreme vermoeidheid. Er zijn weken geweest dat ik elke dag uren heb gehuild in het bos. er waren nachten dat ik maar 3u sliep of helemaal niet. Dan ging ik s'morgens vroeg naar het bos om daar te huilen, huilen van de angst, erge verdriet dat ik mezelf totaal kwijt was. Zorgen om mijn brein wat er mee aan het gebeuren was. Het is nog altijd niet voorbij maar het gaat de laatste 2 weken ietsje beter. Mijn psychiater zegt dat dit OCD gedachten zijn omdat ze de hele dag terug opnieuw terug komen. Dus ik ben letterlijk bang van mijn eigen gedachten. Zo bang dat ik soms uren ga wandelen omdat ik gewoon helemaal niet meer in mijn hoofd wil zijn. Het zijn moeilijke tijden, maar ik ben blij dat af en toe de zon tevoorschijn komt. Ondertussen heb ik de angst een klein beetje meer onder controle. Ik heb zelfs 5 maanden oxazepam geslikt voor het slapen en op het laatste zat ik aan 2 tabletten, en ik wist dat het uit de hand was aan het lopen. Na lange tijd moest ik in de nacht nog een kwartje bijnemen om nog een uurtje verder te kunnen slapen en ondertussen ben ik al een anderhalve maand gestopt. Ik weet zelfs niet hou ik dat heb kunnen doen maar ben allesinds gelukkig daarmee. Ik wens jullie ook veel sterkte met jullie burn out proces.
Rapporteer
Hoi! Ik herken me heel erg in de verhalen hierboven! Bij mij ook al 6 maanden veel angst, eerst de fout gemaakt om te gaan onderdrukken met antidepressiva, maar dat maakte alles alleen maar erger op de lange termijn, omdat ik mijn grenzen minder goed kon aanvoelen. Inmiddels al een 1,5 maand van AD af en bezig met acceptatie. Ik merk dat dit voor mij veel helpt om minder bang te zijn voor al mijn emoties. Twee boeken die ik hierbij sterk kan aanraden zijn 'the happiness trap' (ACT) en 'when the body says no' (met name het laatste hoofdstuk). Hier wordt niet alleen uitgelegd dát je het moet accepteren, want dat weten we inmiddels, maar wordt ook uitleg gegeven over hoe je dit moet oefenen. En dat gaat met vallen en opstaan. Maar het geeft me wel een gevoel van hoop, dat er een manier is om dit te leren en dat het ook een beetje de druk van de fles af haalt voor mijn gevoel. We komen er weer uit! Groetjes
Rapporteer
Ik herken echt zoveel ervaringen die hierboven geschreven worden! Ik dacht dat ik niemand ooit kon uitleggen hoe dit voelde, maar jullie snappen me wel. Inderdaad die angst na de derealisatie is echt vreselijk, je kunt niet meer thuis komen in je lijf. Je bent je zo bewust geworden van je bewustzijn, je bestaan, je beleefwereld. @corrado wat je zegt over hoe je naar dat bos ging, ik lees dit mee met het gevoel wat je had. Ik kan me daar helemaal in verplaatsen. Wat ontzettend naar dat je dit mee moest maken.. Ik merk dat ik nu wat rustiger ben, maar continu een soort somber/prikkelgevoel in mn borst voel, dus ik blijf aan staan. Weet niet meer hoe ik het leven op moet pakken later en weer vanzelfsprekend zal leven. Ik heb bij de dame die de vele “herstel van burnout” podcasts op spotify maakt gevraagd of ze hier meer over kon vertellen en ze gaf aan dat ze hier zeker een opname aan gaat wijden binnenkort; dus wellicht even in de gaten houden ook. Volgende week start ik met een nieuw traject bij de psycholoog, ben benieuwd. Vooral omdat sommige psychologen nog weleens schrikken van de dissociatie termen.. Het is echt vreselijk, maar ergens denk ik: als wij hier elkaar al treffen met dezelfde gevoelens, dan moeten er ook al honderden, al dan niet duizenden mensen voor ons zijn geweest en ook die hebben hun weg erin gevonden. We zijn zo geschrokken van deze ervaring, het gevoel dat we extreem in gevaar waren, dus denk ook dat ons brein ons eraan blijft herinneren, dus plat gezegd is het ergens ook een kwestie van het neurale pad doorbreken. Hebben jullie ook angst voor alcohol drinken in de toekomst bijvoorbeeld? 🙈 omdat je je zo anders en vaag voelde tijdens die dissociatie, dat je bang bent dat alcohol dit weer triggert en dat je daarom soms twijfelt aan wat nou echt “nuchter” voelen is. Ik ben gewoon compleet vergeten hoe ik me ooit voelde hiervoor, laten we hopen dat ik dit over een periode ook over deze periode kan zeggen..
Rapporteer
Als toevoeging: wat ik ook denk is dat het vele thuis zitten ook ons continu alleen laat met onze gedachtes en dat dat in een neerwaartse spiraal kan gaan. Denk ook maar metaforisch aan een been die je keihard gestoten hebt, drink je 10 bier (het doorgaanse leven) dan merk je er niet zoveel van, dans je er lekker op en vervaagd dat signaal van pijn. Ben je nuchter (iedere dag thuis en met deze onderwerpen bezig), dan ligt je volle focus erop en besef je opeens hoeveel pijn je eraan hebt. Denk dat we dat ook niet moeten vergeten + dat we overalert zijn geworden door de hevige ervaring van dissociatie
Rapporteer
@ Anne Wat gek dat je echt hetzelfde ervaart! Dat wat jij beschrijft met het bang hebben voor de toekomst met alcohol, heb ik net hetzelfde! Voor ik dit allemaal mee maakte was ik wel een wijn drinker, met vrienden altijd lekker in het weekend goede kwalitatieve wijn flessen degusteren, beetje goed aangeschoten worden. En dat gebeurde altijd in het weekend. Dat was mijn ding, drinken en wat lol maken. Verder sporten ik veel in de week na het werk. Ik ging vaak hardlopen en naar de gym. Ik was lekker fit, vitaal en vol energie. In september 2025 begon ik mij anders te voelen. Ik had bv opgezwollen voeten tijdens een nachtje feesten.. en ineens herinnerde ik mij niets meer na die nacht, black out. Nooit gehad! Maar ik kon er nog mee leven. In december begon ik meer last te krijgen als ik 2u op een scherm zat te kijken bv laptop om daar wat dingen op te doen. Ineens werd ik heel moe en kreeg ik een soort brainfog of depersonalisatie symptomen. Daar schrikte ik al van. Maar toen kon ik nog goed slapen en was ik niet aan ofzo. Dus na een paar dagen was het weer voorbij. Op 3 december gingen ik en mijn vrienden weer even samen komen om wat wijn te drinken. Na die nacht is het allemaal begonnen. De volgende de dag was ik volledig ingestort, derealisatie, depersonalisatie, angst, helemaal niet slapen. Uitgeput, oververmoeid en noem maar op. Ik heb maanden zo rondgelopen, ik durfde helemaal niets meer. Elke dag huilen, niet wetend wat er gebeurde met mij, ik heb alle soorten onderzoek gedaan van kop tot teen. Ik zat zo diep dat ik dacht van dit haal ik niet meer, ik sliep maar een paar uren(wat nu traumatisch is geworden) ik was doodmoe! De weg kwijt liep elke dag naar het bos huilend van hopeloosheid en vreselijke angst. Mijn gedachten bleven continu aan staan, vooral over de dood. Ik wou niet meer.. soms heb ik dit nog. Maar dan weet ik dat dit maar gedachten zijn. Maar ergens blijft er een lampje aan, een traumatische gevoel die ik niet kan beschrijven. Elke dag blijf ik hier aan denken, en blijft er een angst gevoel omdat dit zo heftig is. Nog steeds ben ik er niet uit, maar ik voel wel een beetje verlichting. Ik ga terug wat sporten en doe terug dingen. Ik ben al 9 maanden thuis. Daarom begrijp ik jou over dat wat je schrijft met alcohol. Want ik drink heel graag mijn wijntje maar dat gaat nu niet meer, ik krijg dan weer een traumatische gevoel omdat ik toen volledig was ingestort. Ik heb het nog geprobeerd maar heb er geen baat bij. Ergens ben ik blij dat er nog iemand is die het nog ervaart zoals jij. En dank je wel dat je hierop antwoordde😀 Ik kan hier nog misschien 5 bladzijde schrijven hoe ik mij voel en wat ik heb beleeft. Het is helemaal nog niet voorbij. Ik hoor dat er sommige 2 jaar over doen, dus ik heb hoop en vertrouwen. Alleen mijn brein vind ik toch nog raar doen. Het is alsof ik totaal niet meer weet welke hoe het moet om normaal te denken. Ik hoop dat mijn neurotransmitters terug allemaal op zijn plaats komen. Groetjes!
Rapporteer
Dank je wel voor al jullie reacties. Hoe naar ik het ook vind voor jullie, te lezen dat ik niet de enige ben die hier mee worstelt maakt het dat ik me er niet zo alleen in voel. @andereSuus bedankt voor de boekentip, ik zal ze eens opzoeken. @Anne ik herken precies hoe je je voelt. Dat hyperbewust zijn van alles. Niet echt rust kunnen vinden ook al ben je kalmer, alsof er nog iets boven het hoofd hangt te bungelen. Niet meer weten hoe jezelf zijn voelt. Bedankt voor de podcast tip, ik zal hem eens beluisteren. Ik drink geen alcohol dus ik heb daar geen vrees voor. Maar ik kan je gevoel daarover goed begrijpen. Alcohol doet ook iets met je bewustzijn en waarneming.
Rapporteer
@corrado ik begrijp exact wat je zegt! Ik heb niet perse mn downfall gehad tijdens alcohol drinken, maar heb het nog wel geprobeerd een glaasje tijdens mn burnout en dat viel dus verkeerd. Maar ik herken het echt wat je allemaal zegt! Ieder verhaal blijft natuurlijk uniek, maar het is fijn om te weten dat we in grote lijnen elkaar erin kunnen vinden. En inderdaad ook bladzijdes vol erover kunnen schrijven
Rapporteer
Ohja nog toevoegend: ik had gisteravond trouwens opeens een moment dat ik me opeens weer helemaal de oude ik voelde, wat bizar was dat om te voelen. Wat me opviel was dat ik me rustig en kalm voelde, in balans, niet perse een piek van geluk, maar gewoon het gevoel dat alles even helemaal oke was en dat ik me gewoon “ik” als persoon van binnen voelde ipv alle twijfel. Dit deed me wel realiseren dat als je twijfelt aan of dat gevoel terug is, dat dat er dan nog niet is. Het was echt even een soort herinnering dat ik dacht ohja zo hoor ik me te voelen.. fijn en gek tegelijkertijd. Dat gaf me hoop dat het nog wel kan veranderen. ❤️ Vlak daarvoorafgaand voelde ik me vager en nog relatief angstig en toen zei ik tegen mezelf: ja ik ga nu wel gewoon door ipv blijven hangen in deze angst, krachtig en ook ‘geen zin meer in dit gevoel’- gevoel. Wellicht dat dat hielp als teken dat mn lijf dacht ‘oh schijnbaar zijn we toch niet zo in gevaar als we dachten’ en kwam ik zo een lus uit eventjes.. gokje hoor haha. Denk dat het soms wel even goed is om er ‘schijt’ aan te hebben en gewoon te gaan, hoe moeilijk dat ook is en hoe tegennatuurlijk dat ook voelt
Rapporteer
Bijzonder om de reacties hier te lezen en te merken dat jullie dit ook zo hebben meegemaakt of meemaken. @corrado en dat er zelfs iemand is met dezelfde slaap angst als ik. Ja het is voor mij een bijna een onuitlegbare angst maar het is denk letterlijk een doodsangst op dat moment. Daarom voelt het zo extreem erg en echt. @anne wat jij doet, die vraag stellen en dan het aapje met de handen voor je ogen. Dat gevoel heb ik ook altijd, het voelt zo raar en stom ofso dat je die angsten hebt dat je het bijna niet durft te vertellen of te vragen. Ik ken niet specifiek die angst maar het vervelende is, je lichaam kan die angst overal op plakken. Het gaat om controle en eventueel prestatie. Als je lichaam een situatie kan bedenken waar het controle verliest dan is die situatie ineens heel eng. Ik lees nu terug in mijn dagboek, ik was op een dag aan het wandelen door het j bos en ineens was ik heel bang voor de bomen. Ze zijn zo raar en zijn maar een hoop cellen, net als ik blabla. Gekkigheid in je hoofd en je durft het niet eens tegen iemand te vertellen omdat het zo raar is en eigenlijk ook niet uit te leggen. Ik zit zelf al ruim 1.5 jaar in een burnout. Ik heb ook maanden huilend gewandeld. Gehuild op de bedrand omdat ik het niet meer aankan denkende dat ik het niet ga redden. En uiteindelijk wordt het beter. Nog steeds overvalt dit gevoel me soms na een slechte nacht. Of als ik eraan denk dat ik nog heel weinig kan na zoveel tijd. Maar de angsten, derealisatie, en echt vage klachten zoals niet meer weten wat je nuchtere ik is etc. Dat is verdwenen. Het leven is nog absoluut niet leuk maar het is geen hel meer. Ik hoop een lichtpuntje voor de mensen die er nog inzitten!
Rapporteer
Bovenstaande reactie is van mij
Rapporteer
@ burnoutboy Ja idd dat slapen is altijd zo een wedstrijd, elke dag ben ik zenuwachtig voor de nacht. Ik begrijp zelf ook echt niet waarom het blijft. Ik denk het is eerder wat jij uitlegt. Als je minder goed slaapt kan je de dag moeilijker aan. Als ik weinig slaap kan ik mijn gedachten minder verwerken en komen harder binnen. Wat jij vertelt van de bomen en de cellen is eigenlijk ook gewoon heel normaal. Het is zelfs goed dat jij zo dingen analyseert. Je wilt niet weten hoeveel gekke gedachten ik wel heb op een dag. Echt bang om gek te worden, ik heb heel veel keren gedacht van dit kan niet dat mijn brein dit allemaal kan denken. Ook kan ik soms mijn gedachten niet ergens vanaf focussen. Bv bang om iets te horen piepen in de oren, en ineens hoor ik dan een gepiep, en ben ik de hele dag ermee bezig. Ik word daar zo bang van omdat ik denk van hoe kan ik nog ooit normaal leven. Het is me echt allemaal eng en raar, maar hopelijk slijt dat gewoon met de tijd en komen mijn neurotransmitters terug gewoon op zijn plaats. Want het lijkt dat er een contrast is tussen mezelf en mijn brein. Je voelt je in de war. Dus ik kan er echt wel allemaal over mee spreken allemaal.
Rapporteer
@ burnoutboy Ja idd dat slapen is altijd zo een wedstrijd, elke dag ben ik zenuwachtig voor de nacht. Ik begrijp zelf ook echt niet waarom het blijft. Ik denk het is eerder wat jij uitlegt. Als je minder goed slaapt kan je de dag moeilijker aan. Als ik weinig slaap kan ik mijn gedachten minder verwerken en komen harder binnen. Wat jij vertelt van de bomen en de cellen is eigenlijk ook gewoon heel normaal. Het is zelfs goed dat jij zo dingen analyseert. Je wilt niet weten hoeveel gekke gedachten ik wel heb op een dag. Echt bang om gek te worden, ik heb heel veel keren gedacht van dit kan niet dat mijn brein dit allemaal kan denken. Ook kan ik soms mijn gedachten niet ergens vanaf focussen. Bv bang om iets te horen piepen in de oren, en ineens hoor ik dan een gepiep, en ben ik de hele dag ermee bezig. Ik word daar zo bang van omdat ik denk van hoe kan ik nog ooit normaal leven. Het is me echt allemaal eng en raar, maar hopelijk slijt dat gewoon met de tijd en komen mijn neurotransmitters terug gewoon op zijn plaats. Want het lijkt dat er een contrast is tussen mezelf en mijn brein. Je voelt je in de war. Dus ik kan er echt wel allemaal over mee spreken allemaal.
Rapporteer
Oh ik herken echt zo wat jullie zeggen, ook over die cellen enzo! Dat je denkt “waarom moet ik hier nou over nadenken? Waarom kan ik niet gewoon zijn?” En dan kan je jezelf wel voor je kop slaan om dit soort gedachtes, vooral omdat ze je soms ook nog eens bang maken als je erin doorgaat. Ik probeer soms echt tegen mezelf te zeggen “ho stop, met dit spelletje ga ik niet weer meedoen”, maar dat is zo lastig. @burnoutboy: Echt fijn om te lezen dat je van dat gevoel af bent nu! Had jij ook dat je jezelf continu “anders”’ voelde? Alsof je een jas van een ander aan had gedaan, maar niet kon plaatsen waarom? En is dat gevoel vanzelf weggegaan, of heb je daar iets voor gedaan?