Ik ken het allemaal! Ik heb maanden aan een stuk elke dag huilend over straat gelopen, naar de bos. Huilen huilen huilen! Nu nog af en toe. Vooral als ik weinig heb geslapen.
Ik ben juist 30min gaan hardlopen met muziek in de oren en al huilend! Huilend over de situatie waar ik in zit 1000x gedachten op 1 minuut waar ik totaal knotsgek van word! En de enigste wat ik kan doen is er laten zijn want helemaal niets helpt, dus het enigste wat er is, is laten zijn..ik weet het, het is lijden elke dag aan een stuk. Tot je het gewoon bent geworden. Ik heb elke dag nog zo veel last, maar op een gegeven moment word je het zo gewoon allemaal, je geeft het op. Gewoon liggen even ogen toe en terug verder, liggen, ogen toe en weer verder…
Ik ben het zelfs zo moe dat ik mijn baas heb gecontacteerd om een paar uurtjes per week te gaan werken, want anders word ik knots gek!
Ik kan gewoon niet accepteren dat ik vrijwel niks meer kan. Een gesprekje van vijf minuten is teveel. Op telefoon is zeer beperkt wat ik kan kijken. Zelfs de tafel afnemen met een doekje is al teveel prikkels en zorgt voor een aanval. Ik kan niet de hele dag stilzitten en voor me uitkijken. Dat lukt me gewoon niet. Wel geprobeerd een paar weken, maar werd ik nog depressiever van.
Ik zit nu in een cyclus van angst. Angst voor de volgende dag, dat ik niet weet hoe ik die door moet komen. Angst voor geluid, angst voor overprikkeling, angst voor de angst. En dan nog eens veel woede en boosheid die ik eruit sla me een handdoek ergens tegenaan (met enorme spierpijn van het vele slaan wakker geworden). Ik probeer bij het huilen tegen mezelf te zeggen dat het er mag zijn, dat het niet erg is. Dat lijkt wel een beetje te helpen. Maar als ik dan weer aan de toekomst denk, begint de ellende weer. Als ik ooit voldoende opgeknapt ben, geef ik een feestje en iedereen mag komen 🙂