Klinkt gek: maar laten gaan. Voelde me net ook weer angstig buiten door de derealisatie. Kan er niet zo veel mee dan het er alleen te laten zijn. Gek word ik er wel van tho
Ik ken het allemaal! Ik heb maanden aan een stuk elke dag huilend over straat gelopen, naar de bos. Huilen huilen huilen! Nu nog af en toe. Vooral als ik weinig heb geslapen. Ik ben juist 30min gaan hardlopen met muziek in de oren en al huilend! Huilend over de situatie waar ik in zit 1000x gedachten op 1 minuut waar ik totaal knotsgek van word! En de enigste wat ik kan doen is er laten zijn want helemaal niets helpt, dus het enigste wat er is, is laten zijn..ik weet het, het is lijden elke dag aan een stuk. Tot je het gewoon bent geworden. Ik heb elke dag nog zo veel last, maar op een gegeven moment word je het zo gewoon allemaal, je geeft het op. Gewoon liggen even ogen toe en terug verder, liggen, ogen toe en weer verder… Ik ben het zelfs zo moe dat ik mijn baas heb gecontacteerd om een paar uurtjes per week te gaan werken, want anders word ik knots gek!
Nog even verder op het vorige bericht.. Ik heb al een paar dagen hart overslagingen. Om de 10 sec! Daar word ik ook knotsgek van! Zo knotsgek dat ik zeg van kom geef mij een hartaanval want ik heb geen zin meer ! Ik ben deze situatie zo moe! Maar ondertussen blijf je gewoon overeind, zo is de mens. Dat is ons instinct.
Ja emoties zijn ingewikkeld. Ik word ook de hele dag door overspoeld. Ik kan niet de hele dag alles maar toelaten, maar tegelijk stop ik het ook niet weg. Soms doe ik gewoon mijn ding, maar enkele keren per dag ga ik echt bewust met mijn emoties zitten. Dan ga ik op bed liggen en laat ik de pijn of de Boosheid of wat er ook zit toe: door te schrijven, door het bewust in mijn lijf te voelen, door hardop de emoties te benoemen (om de 5 seconden "ik voel me (...)" zeggen) of, mijn nieuwste, door mezelf te filmen en dan van me af te praten en zo mijn emoties de ruimte te geven. Bij boosheid sla ik ook heel vaak in de lucht of schop ik (minder intensief dan staand iets doen) en dat geeft vaak ook enige verlichting.
Ik zelf loop er een beetje tegenaan dat ik de rest van de dag nauwelijks invulling heb. Het lukt me niet om iets te doen, zowel huishouden als creatief. Dus ik zit echt met mn emoties te wachten tot het avond is. Is dit een bepaalde fase ofzo?
Mo, dat is normaal. Je brein kan zich niet te hard concentreren anders krijg je te veel prikkels, dus overbelasting van de brein. Bij mij is het zo uiteraard. Als ik iets creatiefs ben aan het bedenken dan is het al te veel voor mijn hoofd en moet ik al gaan liggen. Dus ik leef op de moment. Ik kijk gewoon rond wat er gedaan moet worden en voor de rest laat ik mijn brein niet te veel erover speculeren anders krijg ik weer een malaise.
Volgens mij is dit geen fase dat in blokjes gaat, maar de afwegingen en acceptatie wat je wel en niet kan.
Ik kan gewoon niet accepteren dat ik vrijwel niks meer kan. Een gesprekje van vijf minuten is teveel. Op telefoon is zeer beperkt wat ik kan kijken. Zelfs de tafel afnemen met een doekje is al teveel prikkels en zorgt voor een aanval. Ik kan niet de hele dag stilzitten en voor me uitkijken. Dat lukt me gewoon niet. Wel geprobeerd een paar weken, maar werd ik nog depressiever van. Ik zit nu in een cyclus van angst. Angst voor de volgende dag, dat ik niet weet hoe ik die door moet komen. Angst voor geluid, angst voor overprikkeling, angst voor de angst. En dan nog eens veel woede en boosheid die ik eruit sla me een handdoek ergens tegenaan (met enorme spierpijn van het vele slaan wakker geworden). Ik probeer bij het huilen tegen mezelf te zeggen dat het er mag zijn, dat het niet erg is. Dat lijkt wel een beetje te helpen. Maar als ik dan weer aan de toekomst denk, begint de ellende weer. Als ik ooit voldoende opgeknapt ben, geef ik een feestje en iedereen mag komen 🙂