“Onderdrukte emoties zetten zich vast in je lichaam.” Ik kom dit vaak tegen als het gaat over zenuwstelselregulatie. Ik begreep het alleen nooit zo goed. Moet je dan elke emotie weer oprakelen die ik ooit onderdrukt heb? 29 jaar aan boosheid, teleurstelling, verdriet, schuldgevoel, eenzaamheid? Dat kan ik toch niet inhalen? Gelukkig hoeft dat ook niet. Je brein heeft een mechanisme dat als het ware leert wat veilig of juist gevaarlijk is, door wat je tijdens je leven meemaakt en waarneemt met je zintuigen. Brand je bijvoorbeeld een keer je hand aan het fornuis, dan zul je het niet nog een keer proberen aan te raken. Dit kan ook gebeuren bij emoties. Emoties zijn biologische reacties die ons helpen overleven: angst zorgt ervoor dat je lichaam klaargemaakt wordt om te vechten of vluchten; genegenheid zorgt voor verbinding; boosheid geeft je grenzen aan; verdriet nodigt juist uit voor empathie van anderen. Maar bij veel mensen heeft het brein geleerd dat bepaalde emoties niet veilig zijn om te voelen. Dat kan door allerlei dingen komen: je naasten sloegen dicht als je huilde; je werd bestraft als je een driftbui had; je groeide op in een groot gezin waar geen ruimte was voor jouw pijn. Wat de oorsprong ook is, het gevolg is veelal hetzelfde: het voelen van die emoties werd onveilig. En die associatie zit er nog steeds. Dus als die emotie opkomt - bij mij is dat bijvoorbeeld boosheid, of eenzaamheid - dan schiet je lichaam in een stressreactie. Die emoties zijn ten slotte als ‘gevaarlijk’ gelabeld, en bij gevaar kom je in de overlevingsstand. En als je lichaam te vaak en te lang in die overlevingsstand zit… Tja, ik voel aan den lijve wat dat met een lichaam kan doen. Hoeveel fysieke klachten dat wel niet kan veroorzaken. En zo “zetten onderdrukte emoties zich dus vast in je lichaam”. Indirect. Verbetering komt niet door al die onderdrukte emoties van vroeger alsnog te doorvoelen. Het komt door de emoties nu niet langer te onderdrukken. Om ze nu de ruimte te geven en je brein te laten ervaren dat ze veilig zijn. En dus ben ik boos. En verdrietig. En eenzaam. En dat is oké.