Ik heb wel gemerkt dat op vakantie gaan en vooral ergens anders slapen omdat ik dan uit mijn vertrouwde omgeving ben, voor heel veel onrust zorgt. Om die reden ga ik dan ook niet op vakantie dit jaar. Wel een keer een dagje weg of iets maar geen overnachtingen enzo. Dat ga ik pas doen als ik er dan ook echt van kan genieten zonder onrust.
In de meivakantie ben ik een week naar de camping geweest op een uur rijden van mijn woonplaats. Met de caravan van mijn ouders. Dit was heel fijn, de eerste twee dagen gaf mij ook heel veel onrust, maar daarna niet meer en vond ik het heel fijn! Even een andere omgeving en lekker veel buiten leven zonder telefoon. Mijn man vermaakte zich prima door te mountainbiken, wandelen, hardlopen en de omgeving te ontdekken. Ik deed lekker kalm aan en heb af en toe iets kleins meegedaan. In de zomervakantie gaan wij 2 en halve week naar Duitsland, daar verblijven we in een huisje. Dus langer rijden en een minder vertrouwde omgeving. Dit vind ik wel spannend. Maar hopelijk bevalt het net zo goed als de meivakantie.
Wij hebben onze vakantie naar Zuid Frankrijk geannuleerd, omdat ik tegen die tijd 4,5 maanden thuis zit. Dat lijkt met niet zo'n goed idee 🙂 Nu twijfel ik of het een idee is om ergens dichtbij huis iets te boeken (of onze vouwwagen op te zetten), zodat ik eventueel thuis kan slapen. Ik wil de kinderen en mijn partner de vakantie niet ontzeggen, maar om 1 of 2 weken helemaal alleen thuis te zitten zie ik ook niet zitten. Uiteraard bekijken we het tegen die tijd wel wat we doen. Ik ben dus ook wel benieuwd naar ervaringen.
Ik ben de eerste drie jaren wel op vakantie gegaan in mijn burn-out maar dat was elke keer vreselijk. Altijd op camping met caravan. In Frankrijk. Toen zijn wij (mijn man, 2 puber kids en ik) een jaar dichtbij gebleven, een camping een half uurtje rijden hier vandaan. Ook dat was nog niet te doen voor me. Vorig jaar niet geweest, voor het eerst, en ook dit jaar gaan we niet. En ik voel me daar heerlijk bij!
Wat vond je er zo vreselijk aan, Pien? (Al kan ik dat zelf wel invullen denk ik). Jullie puber kinderen gaan mogelijk zelf op vakantie? Om de kinderen zes weken thuis te hebben, is ook niet de allerfijnste optie. Iets met beweeglijke kinderen en vriendjes die op vakantie zijn.
Heb zelf mijn vakantie naar Marokko een week van te voren geannuleerd. Ik kreeg er zoveel stress van dat het een terugval veroorzaakte. Reisgenoot (vriend van me) moest alleen. Tip vanuit mee. Kies iets waarvan je weet dat het lukt. Kijk wat je nu in een week doet en pas daar je vakantie op aan. Lig je voornamelijk op de bank, sla hem over, wandel je een beetje maar kan je niet ver reizen, kies iets in de buurt. Reizen is ook stressvol en vermoeiend. Ben je al wat aan het reintegreren dan kan je misschien wat verder
Hoi Mo, Alles wat vreselijk; Reizen in de auto, teveel mensen om me heen, moeten praten en moeten luisteren, inpakken, uitpakken, daar in een onbekende omgeving en ondertussen worstelen met je eigen klachten, je schuldig voelen naar je gezin omdat je niks kan etc etc. Ik moet er nu om lachen nu ik er aan terug denk. Hahahaha. Thuis blijven is heerlijk. Ik heb 2 heerlijke pubers, ze zijn zo lief en braaf. Ze werken grotendeels niet, ze gaan ook niet op vakantie zélf (want ze hebben vreselijke heimwee). Maar het gaat heel goed thuis met elkaar. Iedereen doet zijn eigen ding lekker. We vermaken ons wel. Beetje luieren in de tuin, lezen, soms spreken de kids af met een vriend/vriendin. We luieren gewoon, niks moet alles mag. Heel fijn. En ik MOET niks en hoef me ook niet schuldig te voelen. Zaaaalig. En veilig thuis op bekend terrein. Je eigen bed, je eigen spullen, rust. Heel heel prettig!
Ik ben afgelopen april 4 dagen naar mallorca gegaan met het vliegtuig, ik was toen 6 maanden in een burnout. Ondanks dat we een allinclusive resort hadden, adults only, een eiland waar ik al eerder geweest ben heb ik echt een heeeeele erge terugval gehad.. ik denk dat alles erop en eraan van een vakantie onbedoeld toch voor stress zorgt (qua regelen en reis en hopen dat het goed gaat) en dat dat veel vraagt als je er pas enkele maanden in zit. Ik had alles zo geregeld dat het precies zou zijn zoals ik het fijn vind, maar toch op vakantie al alleen maar huilen, dissociatie etc. Zonde van het geld en de ervaring.. en voor mn reisgezelschap vond ik het ook zuur en zonde van zijn geld en daar ging ik me dan weer schuldig om voelen.. Onlangs wel een nachtje in het huisje van familie op centerparcs geweest en dat ging wel net goed. Zou dus klein beginnen om te testen hoe dat gaat
Dat klinkt als een heerlijke vakantie voor jou, Pien. Helaas is het hier minder rustig in huis, mijn kinderen zijn ook een stukje jonger nog. Ik denk dat het vooral te maken heeft met wat voor soort vakantie het is (vliegen, huisje, met of zonder kinderen, hoe het met je gaat) en je verwachtingen erbij.
Het is ook gewoon een kwestie van proberen, toch?! … hahaha Met vallen en opstaan door deze ellendige tijd heen. Gewoon iets proberen. Tis ook voor iedereen anders.
Gewoon lekker in eigen land blijven 3 of 4 dagen weg. Heerlijk! N iet teveel na hoeven denken omtrent kleren,en toiletspullen en genoeg medicijnen meenemen. Dit valt allemaal te handelen. Voor de thuissituatie hoef je niet teveel te regelen. Allemaal net lang genoeg.
ik heb de mijne 2 dagen ervoor geannuleerd, zou naar een warm land maar ik kan opeens totaal niet meer tegen de zon, ondanks dat t daar in mei niet zo heel heet is durfde ik het niet aan
Ik ben net terug van een week vliegvakantie naar Mallorca. Het ging erg slecht. Totaal overprikkeld geraakt van het vliegveld, waardoor de vakantie in duigen is gevallen. Ik heb me daar een week lang duizelig en overprikkeld gevoeld, waardoor ik niks kon doen. Ik zit al ruim 2 jaar in een burn out, maar heb onlangs een grote terugval gehad, waardoor deze vakantie te vroeg was waarschijnlijk
Dat is jammer om te horen, Linda. Een flinke tegenvaller, zeker als je al twee jaar in een burn-out zit. Dan hoop je toch iets meer te kunnen genieten.
En zijn er mensen van het forum die op vakantie zijn (geweest) deze zomer? Ik twijfel nog steeds over een paar dagen weg te gaan. Zeker nu ik een terugval heb, zie ik het zelf niet zitten. De namiddag en avond gaan beter. Lastig...
Niet gedaan en ben heel blij dat ik niks geboekt heb. Het kriebelt wel af en toe maar wil niks vastleggen
Ik ben op dit moment op vakantie. Ik had er van tevoren best vertrouwen in omdat met name mijn angst en overprikkeling wat waren afgenomen de afgelopen weken. Maar helaas kreeg ik, al voor de vakantie, ineens last van ergere slapeloosheid vergeleken met eerst, waardoor ik me nu mega beroerd voel en met name de angstklachten toe nemen. Ik had nog geen medicatie maar die heb ik hier nu wel gekregen, dus ik hoop daardoor nu op een beetje slaap vannacht…
Wat balen, Anoniem! Is er een mogelijkheid om naar huis te gaan of wil/kan je dat niet?
Ik ben momenteel ook op vakantie op een (rustige) camping boven in Frankrijk. Het gaat best wel aardig eigenlijk, hier ben ik niet de enige die uitrust. Ik moet zeggen dat ik het gezinsleven ook weer steeds wat beter aankan en gelukkig daar ook van kan genieten, ondanks alle prikkels die een gezin met jonge kids ook geeft. Ik draag wel regelmatig m'n loops oordopjes (thuis ook), blijf regelmatig alleen achter bij de tent, bijvoorbeeld als m'n man met de kids gaat zwemmen en pak veel rustmomenten. Af en toe een klein uitstapje en daarna weer rusten. Wel wat 'saaier' misschien, maar ik ben blij met wat lukt. De aanloop vond ik wel pittig, spanning voor de reis, inpakken, mentale onrust etc. Ben hier ook zeker niet klachtenvrij, maar ik had het niet willen missen en de kids zijn ook zo blij dat ik mee kan :) Ik krijg er gek genoeg ook wel weer onrust van, voel me schuldig ofzo dat ik kan genieten, veel innerlijke kritiek, bang dat ik me toch aanstel en onzeker over wat mn belastbaarheid nu eigenlijk is en waar m'n grenzen nu liggen.
Dat klinkt heel fijn anoniem. Heb je al lang een burn-out? Geniet van je vakantie!! En zeker niet schuldig voelen, dat is nergens voor nodig.
Zit nu ongeveer 7 maanden thuis.. Dankjewel!
Ik ben nu op vakantie. De eerste week ging echt heel erg goed. Minder verwachtingen en verplichtingen doen me goed. Ik kon daardoor meer dan thuis. Ook sowieso fijn dat ik altijd de veiligheid van mijn man om me heen had. Alleen in het weekend toch teveel gedaan (bij een vriendin op bezoek, 2x wisselen van hotel, 35 graden, naar een dierenpark) waardoor ik de tweede week met een crash begon. Dat was echt even balen! Helemaal omdat het dan heel lastig is om niet in je eigen huis te zijn. Nu de 3e week gaat prima, niet super slecht, maar ook niet heel goed. Gisteren een reisdag, daar was ik vandaag behoorlijk uitgeput van, maar eind van de middag zijn we toch even naar de wellness geweest en een pizzatje gegeten. Dat was heel erg fijn! Ook ik ben dan zeker niet klachtenvrij, maar als het me lukt om te genieten, dan vind ik het al geslaagd. Dat is hier sowieso meer het motto: leven met de klachten ipv de klachten te willen fixen en dan maar op bed gaan liggen. Ohja de aanloop vond ik ook pittig. De dagen ervoor echt wel veel lopen stressen. Maar goed, ik vind het het helemaal waard! Al is het wel met de kanttekening dat mijn man zichzelf heel goed red en het niet vervelend vindt om leuke dingen in zijn eentje te doen.