Ik ben de eerste drie jaren wel op vakantie gegaan in mijn burn-out maar dat was elke keer vreselijk. Altijd op camping met caravan. In Frankrijk.
Toen zijn wij (mijn man, 2 puber kids en ik) een jaar dichtbij gebleven, een camping een half uurtje rijden hier vandaan. Ook dat was nog niet te doen voor me.
Vorig jaar niet geweest, voor het eerst, en ook dit jaar gaan we niet.
En ik voel me daar heerlijk bij!
Hoi Mo,
Alles wat vreselijk; Reizen in de auto, teveel mensen om me heen, moeten praten en moeten luisteren, inpakken, uitpakken, daar in een onbekende omgeving en ondertussen worstelen met je eigen klachten, je schuldig voelen naar je gezin omdat je niks kan etc etc.
Ik moet er nu om lachen nu ik er aan terug denk. Hahahaha.
Thuis blijven is heerlijk. Ik heb 2 heerlijke pubers, ze zijn zo lief en braaf. Ze werken grotendeels niet, ze gaan ook niet op vakantie zélf (want ze hebben vreselijke heimwee). Maar het gaat heel goed thuis met elkaar. Iedereen doet zijn eigen ding lekker. We vermaken ons wel. Beetje luieren in de tuin, lezen, soms spreken de kids af met een vriend/vriendin. We luieren gewoon, niks moet alles mag. Heel fijn. En ik MOET niks en hoef me ook niet schuldig te voelen. Zaaaalig.
En veilig thuis op bekend terrein. Je eigen bed, je eigen spullen, rust.
Heel heel prettig!
Dat klinkt als een heerlijke vakantie voor jou, Pien. Helaas is het hier minder rustig in huis, mijn kinderen zijn ook een stukje jonger nog.
Ik denk dat het vooral te maken heeft met wat voor soort vakantie het is (vliegen, huisje, met of zonder kinderen, hoe het met je gaat) en je verwachtingen erbij.
Het is ook gewoon een kwestie van proberen, toch?! … hahaha
Met vallen en opstaan door deze ellendige tijd heen.
Gewoon iets proberen. Tis ook voor iedereen anders.
En zijn er mensen van het forum die op vakantie zijn (geweest) deze zomer?
Ik twijfel nog steeds over een paar dagen weg te gaan. Zeker nu ik een terugval heb, zie ik het zelf niet zitten. De namiddag en avond gaan beter. Lastig...