Ik heb er geen ervaring mee maar als ik de website zo bekijk, lijkt het me heeeel pittig. Ik weet natuurlijk niet precies hoe jouw situatie is, maar voor iemand die een flinke burn-out heeft lijkt me dit niet haalbaar. Groepslessen, mensen met diverse problematieken in jouw groep, veel therapie vormen, veel gesprekken… En nogmaals, ik weet niet precies je situatie. Je schrijft dat je ook psychisch kwetsbaar bent. Ik ben zelf therapeut, dus kan wel een beetje met je meedenken. Zélf goed voelen of dit passend voor je is, lijkt me heel belangrijk! En niet alleen maar doen omdat je familie iets aanzwengelt. Kamp je al lang met de burn-out en zou je meer willen delen over je kwetsbaarheid?
Eerlijk? Ik zou het intake gesprek wel aangaan. Het idee is dat ze kijken wat je nodig hebt en aan kunt en dat klinkt eigenlijk juist goed. Daarin kun je dus je eigen grenzen aangeven. En ik denk dat het echt heel erg een verademing kan zijn om lotgenoten tegen te komen. En het betrekken van de familie kan wellicht helpen om je ouders ook anders met jou om te laten gaan. Het klinkt wel intensief, maar ze kijken wel naar wat jij nodig hebt én ze zijn bekend met psychosomatische klachten. En dat is wel precies wat jij nodig hebt. En eerlijk? Je moet bij je ouders weg. Of op z'n minst begeleiding krijgen in hoe jij en je ouders met elkaar moeten dealen. Want zoals het nu gaat, werkt het niet, dat is duidelijk...
Ik heb zelf veel behandelingen gevolgd in verschillende ggz-instanties Toen ze mij een doorverwijzing aanboden naar een opname heb ik dat bewust afgewezen. Bang dat “te veel zieke mensen” om me heen me meesleuren in problematiek. Ik kan erg gevoelig zijn voor de omgeving en voor mij is een “zieke omgeving” geen vruchtbare bodem voor me. Maar dat verschilt per persoon! Zoals Ax zegt, kan het lotgenotencontact ook iets brengen. Dat verschilt dus per persoon. Soms is het aan het begin juist fijn en later houdt het je herstel juist tegen. Kijk naar wat je nodig hebt! Heb je al wel groepsbehandelingen? Hoe ervaar je die?
Ik heb zelf veel behandelingen gevolgd in verschillende ggz-instanties Toen ze mij een doorverwijzing aanboden naar een opname heb ik dat bewust afgewezen. Bang dat “te veel zieke mensen” om me heen me meesleuren in problematiek. Ik kan erg gevoelig zijn voor de omgeving en voor mij is een “zieke omgeving” geen vruchtbare bodem voor me. Maar dat verschilt per persoon! Zoals Ax zegt, kan het lotgenotencontact ook iets brengen. Dat verschilt dus per persoon. Soms is het aan het begin juist fijn en later houdt het je herstel juist tegen. Kijk naar wat je nodig hebt! Heb je al wel groepsbehandelingen? Hoe ervaar je die?
Zo lief jullie meedenken! Dank! Ik denk eerder dat het qua burnout gewoon echt niet haalbaar is, zo uitgeput ben ik. Maar dan uitzichtloos de tijd uitzitten. Jij hebt dat gekund Pien? Ja ik loop al 2.5 jaar maar heb me eerst bezig gehouden met van alles ipv met herstellen van burnout. En dat komt dus nu terwijl dat op z'n dieptepunt zit en van iedereen de moed eigenlijk op is...
En juist doordat die moed op is, denk ik dat het goed is. Ik ben er sterk van overtuigd dat jij ook uitgeputter bent omdát je in zo'n stressvolle situatie zit. Je ouders proberen je te helpen maar omdat ze hier ook niet helemaal goed mee kunnen dealen, werkt het averechts en raken zij ook vermoeider, zoals jij zegt. De rek is eruit. En het voordeel bij zorgverleners is dat je je ook niet zo bezwaard hoeft te voelen. Zij krijgen ervoor betaald om jou te helpen. Je moet iets doorbreken want je zit in een cirkel nu. Ik wil je niet dwingen, maar ik ben er echt van overtuigd dat het helpend kan zijn. Niet met de belofte of zekerheid dat het ook echt zo is - die heb je nooit. Maar ik heb het wel vaker gezegd, je hebt echt hulp nodig om deze cyclus te doorbreken. En als je wacht tot die uitputting voorbij is voor je iets verandert, blijf je vastzitten. En ik denk dat het je alleen al rust gaat geven tzt (eerst zal het heel spannend zijn) dat je niet constant zelf meer hoeft te bedenken wat het beste is en hoe je hiermee om moet gaan.
Ik vind het een lastige, ik heb ook al het een en ander ondergaan qua behandelingen en tot nu toe heeft het niet echt geholpen tov gewoon je tijd uitzitten. Het ligt er denk ik het meest aan of je nuchter naar je situatie, de oorzaak en de toekomst kan kijken of het gaat helpen of niet. Je kan therapieën volgen wat je wilt namelijk maar als je niet echt een probleem hebt om op te lossen op dat moment raak je alleen maar overprikkelt en overstuur. Ik weet ondertussen van mijzelf bijvoorbeeld dat als ik overprikkelt (als gevolg van gebrek aan energie) raak dat ik heel somber (tot het suicidale) en heel chagrijnig word. Omdat ik dat weet kan ik nu ook relativeren dat als ik erg somber/chagrijnig ben dat het daardoor komt en dat het gewoon de situatie is voor enkele dagen tot weken en dat ik niet 'echt' depressief ben. In het verleden (jaar geleden) was ik in therapie en huilde en schreeuwde ik de helft van de tijd. Dit kwam, nu ik er een jaar later op terugkijk, vooral omdat ik gewoon heel erg overprikkelt was en te weinig energie had voor die behandeling op dat moment. Dit beïnvloede ook de behandeling negatief aangezien ik mezelf helemaal niet herkende in die overmatige somberheid en het mijn gedachtegang ook veel negatiever maakte dan ik gewend was. Maar alsnog zou ik wel de intake doen, wie weet hebben ze wel goed advies.
Ik ben het met V eens hierboven. Mijn burn-out duurt inderdaad langer dan gemiddeld. Ik weet ook waarom. Steeds stress situaties geweest. Nu pas sinds 1 jaar geen grote stress situaties meer en nu kan ik gaan herstellen. Je voelt zelf wel hoe je je erbij voelt en dus wat je ervan vindt. Misschien is het op dit moment nog te vroeg en kan het later wel? Voel wat jouw eigen lichaam zegt als je hier over nadenkt, over opname. Krijg je een kronkel, of voel je er rust bij? Dan weet je genoeg. Eerst wat herstellen en wat meer rust in je lijf hebben, wat beter dus ook prikkels aankunnen (lees; gesprekken aan kunnen gaan) is wel een voorwaarde om überhaupt in therapie te gaan. Voel zélf gewoon heel goed. Dat is mijn tip. Iedereen kan je adviseren of “motiveren” iets wel/niet te doen. Maar alleen JIJ kan voelen of je er aan toe bent en of je het aan kan nu op dit moment. Sterkte met je keuze. Laat ons weten wat je doet?
Ik ben de grote motivator en ik snap wat je bedoelt, Pien, en ben het in essentie met je eens ;) Ly en ik hebben alleen ook wat persoonlijk contact gehad en daardoor ben ik wat sturender met mijn advies. @Ly Niet zozeer voor de opname, maar vooral over hoe het nu gaat bij je ouders. Ik hoop zo dat je daar een weg in vindt en ik gun je ook gewoon echt een fijne therapeut zodat je het niet meer allemaal alleen hoeft te bedenken. Want juist dat constante nadenken over wat wel en niet wijsheid is, is mega zwaar. Dus als je dit niet doet, hoop ik dat je een andere vorm van hulp toelaat ♥️
Zo lief dat jullie om me heen staan. Voelt echt heel warm en steunend. En Ax, ik snap ook wat jij zegt. Ik ga hier weg, dat is duidelijk. Ik moet alleen bedenken hoe ik het thuis ga doen en eerlijk gezegd of ik deze strijd nog wil blijven leveren.
Oh die bovenstaande berichtje was van Ly. Die opname heeft ook weken wachttijd, terwijl ik dus vooral NU iets nodig heb en weg moet. Dus ik kan nog niet helemaal overzien of ik de opname ga doen, ik moet nu eerst een andere plek hebben om te zijn.
@Ly er bestaan ook opties voor hulp aan huis. Gezien de ernst van jouw situatie is de crisisdienst inschakelen ook geen verkeerd plan 😅 Mijn psychiater vertelde dat er ook partijen zijn die dan dagelijks langskomen gewoon om even te kijken hoe het gaat. Ik weet niet precies hoe dat werkt, maar schakel die hulp alsje- alsjeblieft in. Ik snap je gevoel helaas heel goed. Het is zo fucking zwaar als je geen lichtpuntjes meer voelt. En het cliché "het leven wordt beter" klinkt ook altijd mega vermoeiend en invaliderend. En toch weet ik dat ze er zijn. En dat zeg ik terwijl ik echt nauwelijks ben opgekrabbeld vanuit het diepste dal van mijn leven.