Zijn er meer mensen die oudergevoelens ervaren bij een psycholoog? Mijn ouders zijn betrokken, maar ze voelen voor mij emotioneel niet/minder beschikbaar. Ik kan daardoor erg verlangen naar gevoelens van nabijheid/erkenning/zorg van andere “volwassenen” (ik ben midden 20). Wanneer ik die gevoelens ervaar, zoals nu bij een psycholoog, schrik ik en neem ik afstand. Aangezien het eigenlijk een werkrelatie is, probeer ik te voorkomen dat ik me te persoonlijk hecht en sluit ik me af. Terwijl ik eigenlijk wel behoefte heb aan die “veilige” gevoelens en die ook nodig heb om aan mijn verleden te kunnen werken. Ik ben zo oplettend omdat ik 1 keer heb meegemaakt dat het “verkeerd” ging. Ik was 15 en mijn sportdocent was 25. Voor mij was zij een vertrouwenspersoon, maar het bleek dat zij me als een goede vriendin zag (een gelijke, dus). Daarin heb ik me beschadigd gevoel, omdat zij ook heel veel persoonlijke informatie met mij deelde die ik vervolgens moest dragen. Er speelde ook jaloezie en manipulatie mee vanuit haar. En dat terwijl er eigenlijk een machtsverhouding was, want zij was volwassen en sportdocent. Ik schaam me heel erg, alsof ik niet normaal ben en deze gevoelens niet mogen bestaan. Zijn die oudergevoelens ongezond, vraag ik me dan af. Dat weet ik niet. Het is niet eens zo dat ik mijn psycholoog echt als een ouderfiguur zie, maar ik merk dat het vooral het verlangen is naar een stukje erkenning van een volwassene. Ik kan me om deze gevoelens zo erg om schamen dat ik hele dagen misselijk ben.