Hoi allemaal, Voor mij is het nog soms zo lastig het verschil met alleen zijn en dan weer een moment onder de mensen te begeven. Alsof ik echt in twee verschillende werelden leef. Vast wel herkenbaar voor velen. De vraag is hoe maak je die overgang wat minder hard. Want daar heb ik last van. Alsof ik mezelf het eerste (half) uur moet overtuigen dat dit oke en echt is. Omdat ik het gewoon weg niet meer gewend ben. Daarnaast snijd ik gelijk nog iets aan. Ik merk dat ik gewoon de laatste weken geen zin heb om te praten. Alsof het gewoon geblokkeerd is. Het boeit me gewoon niet. Al zoveel gepraat en zo weinig veranderd. En niet dat praten perse voor verandering moet zorgen. Alleen ik geniet er ook niet meer van en dat vind ik jammer.