Hoi Sinds 6 weken zit ik thuis. Kon meteen bij de POH terecht en daar wordt gezegd dat ik tegen burnout aan zit. Dus rust. Rust rust rust…. Heb dit de eerste 2-3 weken goed kunnen doen. Dacht toen op een dag: ik heb de energie weer gevonden! Dus van alles gedaan die dag! Maar … de dag erna kreeg ik de deksel op mijn neus. Zwaar lijf, huilen…. Weer rust rust rust. Maar ja met kids in huis, huishouden gaat ook door. tussendoor een tegenslag omdat ik elke dag opnieuw de vaatwasser de was, het avond eten moest bedenken… mijn input was op! dus wel rust gepakt maar met de rest doorgegaan, vorige week 5 dagen stedentrip. Daar geen grijntje onrust of vermoeidheid gevoelt. Bij thuiskomst liep alles ook goed, 2 dagen erna een dag met 2 verjaardagen, goed doorgekomen, maandag dagje niks gedaan en dinsdag pakt angst me, mijn benen als spaghetti voelende, beetje benauwdheid… en veel huilen… het overkwam me… Manlief, daar heb ik al tijdje idee van dat ie wel vraagt hoe het gaat maar niet door durft te vragen of snapt hij het gewoonweg niet… Hij zegt dinsdag dus doodleuk nou zal wel mentaal zijn dus een psychiater zou de oplossing zijn en gaat daarna doodleuk verder in zijn werk call…. Uhm ja, amper een woord gesproken met hem hierover daarna want heb er geen energie voor… maar knaagt wel… Snapt hij dan niet dat ik al gesprekken heb met mijn POH? Inmiddels ben ik snipverkouden geworden en benauwd als de pest, zit ik in mijn eisprong moment van mijn cyclus en drijven hormonen over en krijg er hoofdpijn van. Dus wat moet ik?? Ik wil ook weer betekenisvol zijn, heb idee dat ik dingen moet doen…. Misschien ook wel omdat man het niet snapt? Daar geen last wil zijn. Zijn werk vreet momenteel ook hem op…