Reacties
Even een persoonlijke reactie hierop, sorry alvast als het hard klinkt of niet is wat je hoopte 🙈 Ik lees vaak op dit forum dat mensen tijdens een burn-out beginnen aan medicatie. Ik snap dat zeker! Ik heb zelf medicatie geslikt sinds de eerste burn-out en dat heeft me geholpen. Het verlicht de dag, en het maakt je hoofd een stukje lichter en liever. Maar het lijkt alsof niemand over de afbouw nadenkt. Ik heb netjes afgebouwd, begeleid en over een periode van twee jaar verspreid in kleine stapjes. En weken daarna: opnieuw compleet ontregeld zenuwstelsel. Mijn zenuwstelsel kon zich niet tot nauwelijks meer reguleren zonder medicatie, met zoveel prikkels/gedachten/gevoelens (die eerder werden weggefilterd). Ik zie het zo: kies je voor de lange weg van burn-out herstel zonder medicatie? Of kies je voor een kortere weg van burn-out herstel met medicatie, maar daarna een nieuwe periode van zenuwstelsel-ontregeling als je begint af te bouwen? Ik heb spijt dat ik de tweede keuze heb gemaakt. Ik ben in 2021 gestart met afbouwen na 4 jaar medicatie. In 2023 was ik klaar. Pas sinds deze zomer (drie jaar later, dus!) kan ik weer iets beter slapen. De enorm lange tijd van slapeloosheid na de afbouw was bizar. Terwijl ik voor ik medicatie slikte (en tijdens) nooit slaapproblemen had. Het is bijvoorbeeld ook van invloed hoe lang je medicatie slikt. Wees dan ook echt duidelijk naar jezelf: hoe lang wil je het gebruiken? En ja: je kan ook je hele leven medicatie slikken. Dat kan een afweging zijn. Dat hangt bijvoorbeeld ook af van je leeftijd. Levenslang vanaf je 60e of je 20e heeft andere afwegingen in zo’n keuze, lijkt me. Denk erover na wat je ermee doet. Paroxetine ervaring zelf kan heel goed zijn, zoals ik noemde: een lichter gevoel met minder spanning. Maar dat is korte termijn, en ik zelf heb spijt dat ik voor korte termijn heb gekozen. Ik weet ook dat als je dit soort verhalen aan een arts of andere zorgverlener verteld, dat ze altijd zeggen: “bij jou hoeft dit niet te gebeuren bij de afbouw, iedereen is anders”. Tsja, dat zeiden ze ook bij mij… zie ook @tessa_de_afbouw_apotheker op Instagram Over je afweging betreft energie: als je ervoor kiest om te beginnen, kan je het gewoon proberen. Maakt het je extra vermoeid, en is dat tot last, dan kan je een ander medicijn proberen. Over het algemeen kan je het ‘s avonds slikken en heeft het daardoor een positief effect op je nachtrust. Overdag is die sederende werking dan minder. Sorry als dit precies hetgeen is wat je liever niet hoort 🥲 Ik weet ook dat andere mensen op dit forum andere ervaringen hebben. Voor jou de keuze ❤️
Rapporteer
Dank je wel voor je reactie en de waarschuwing, maar aangezien in mijn geval ook al langere tijd een sociale angststoornis meespeelt, ben dit erg voor mezelf van overtuigd dat ik deze stap wil aangaan. Ik wil echter wel alleen een lage dosering gebruiken van 10 mg, mag ik vragen welke dosering jij gebruikt hebt. En waren er na de opstartfase nog bijwerkingen die voor jou blijvend bleven? Alle informatie is van harte welkom alvast bedankt!
Rapporteer
Ano Niem, je kan het niet beter uitleggen. Het mag dan wel niet direct zijn wat iemand wil horen maar dan heb je het wel eerlijk gezegd wat voor keuze iemand maakt. Ook ik heb vaak op het punt gestaan om naar een pil te grijpen, al voor mijn burnout. Wat me heeft weerhouden is dat het inderdaad niet alles platlegt/uitschakelt en familie van me toevallig paroxetine gebruikt. Hersenstructuren veranderen blijvend, ze heeft tussendoor afgrijselijke hoofdpijnen en heeft nog steeds terugvallen. Eraf komen lukt niet. Het zal best hoor, dat er mensen zijn die overal fluitend doorheen gaan en echt geholpen zijn met een goede combi maar ik zal er nooit aan beginnen. Ook genoeg ervaring met artsen die zeggen dat iets zeldzaam is of amper voorkomt maar in werkelijk wel vaak voorkomt. Dank je wel voor je open en eerlijke reactie!
Rapporteer
Ik was zo angstig, zo gespannen, zo overwerkt, zo overtraind, getraumatiseerd dat ik in een zware burnout belandde. Ik ging zo hard aan het werk om te herstellen en dit bracht mij zo veel meer van het eerstgenoemde. Ik sloeg compleet door, sloeg ook mijn woning kort en klein. Mijn bedrijfsarts zei bang van mij geweest te zijn. Mijn broer en schoonzus hebben mij uit huis gehaald. Ik vond eindelijk een goede psycholoog. Ik kwam strak als een snaar bij haar binnen en begon te fulmineren dat zij toch niets voor mij kon doen, uit pure angst en wanhoop. Ik straalde agressie uit, één bonk agressie. Ik had zelfs in mijn broek geplast. Zij vertrok geen spier en zei rustig, met een glimlach : o, dat gaat lukken hoor. huh.... ? oké... Zij stond niet achter het gebruik van medicatie. Na en aantal sessies gaf ze mij ter overweging om medicatie op te starten. Zij zag dat ik door sterke angsten, spanningen en overtuigingen, slaaptekort niet aan behandelen toe kwam. Niet mijzelf de tools aan kon leren om verder te komen in mijn herstelproces Dit ook zo gedaan. Ik heb bijna mijn medicatie afgebouwd. Ik heb ontwenningsverschijnselen maar ik kan deze herkennen, mij er bewust van zijn en er op een adequate manier mee om gaan. Dit sterkt mij enorm. Medicatie heeft mij een steuntje gegeven in mijn herstel. Een mate van rust om veel te leren over mijn herstelproces, ook over de afbouw van medicatie. Ik ben goed begeleid. Heb mij volledig gecommitteerd aan de behandeling. Dit is mijn verhaal, zo heeft ieder zijn/ haar eigen unieke verhaal. Liefs,
Rapporteer
Hoi Eric, welke ontwenningsverschijnselen heb je?
Rapporteer
Gefocust op mijn slaappatroon, terwijl een paar slechte nachten niet meteen betekent dat ik terugval. Iedereen slaapt wel eens minder. Verwerken van prikkels, niet zo goed tegen veel mensen tegelijk kunnen. Hoeft ook verder niet altijd gelukkig. Angstgedachten, overweldigende gedachtestroom. Het zijn irreële gedachten en anders handel ik. Maag en darm problemen, gevoel van slap en ziek zijn, evenwichtsproblemen. Allemaal van voorbij gaande aard in mijn geval. Ik ben mij bewust van gedachten en lijf, zonder hyperfocus. Ik kan observeren zonder meegezogen te worden. Ik leer mijn lijf en brein kennen. Wie ben ik ècht en wat drijft mij. Ik ben genoeg en precies op de juiste plek en moment. Heerlijk !!! Liefs,
Rapporteer
Dat allerlaatste wat je zegt, Eric, dat is zó fijn. Ik ben er lichamelijk nog lang niet, dat voel ik aan alles, maar dat allerlaatste wat jij benoemd, ervaar ik ook heel sterk en wat is dat fijn. Je staat ineens heel anders is het leven en wat een verschil ook met andere mensen en de mensen om je heen. Zij staan vaak nog geheel in het leven, zoals ik hiervoor. Hoe 'n andere kijk je dus, door dit proces en deze persoonlijke ontwikkeling, je kunt hebben op veel dingen. Máár hierdoor snap ik ook maar al te goed de kijkwijze van anderen.
Rapporteer
Als je denkt dat een SSRI je kan helpen, zou ik het zeker proberen. Ik heb zelf geen ervaring met Paroxetine, maar ik weet wel dat dit één van de lastigste is qua afbouwen, dus je zou eventueel ook toch nog even aan Sertraline of Escitalopram kunnen denken. En als je toch voor Paroxetine kiest en uiteindelijk weer wilt afbouwen, doe het dan heeeel langzaam met een taperingstrip van de Regenboog apotheek. Ik lees hierboven een beetje een horror verhaal over afbouw en hoewel ik absoluut niet wil ontkennen dat het lastig kán zijn, is het goed om te weten dat ik tijdens mijn eerste burn-out ook een tijdje mirtazapine heb geslikt naast mijn Escitalopram (een SSRI) en dat ik daar echt vrij makkelijk weer vanaf ben gekomen. Ik had na een paar weken gestopt te zijn met mirtazapine opeens een paar hele random misselijke momenten. Maar dat was het. Ik bleef gewoon goed slapen (terwijl ik die mirtazapine juist ook kreeg voor slaap!). Ik ben echter wel altijd een SSRI blijven gebruiken., dus met daarmee definitief helemaal stoppen heb ik nog geen ervaring. Het kan lastig zijn, maar ik hoor ook echt wel verhalen van mensen die het eigenlijk vrij makkelijk doen. Hoop dat deze info helpt!