He mensen. Ik heb een situatie waar ik mee zit. Naast zoals sommige gelezen hebben veel angat in huis voor overprikkeling van burengeluiden heb ik de laatste tijd ontzettend last van een raar en moe gevoel in mn benen. Ik ben nu 2 jaar ziek en in mei ben ik begonnen met echt te rusten en stoppen met werken. Elk uur liggen en smiddags een siesta. En toen overviel de vermoeidheid me. Ik kwam niet eens meer normaal naar de keuken en kreeg na het rusten het heel koud. Dat werd wat beter en minder diep. En na 2 maanden kwam de angst thuis heel hard terug en dus de vermoeidheid was minder voelbaar. Ik ben niet meer gaan doen en blijven rusten en ook plekken opgezocht waar ik rust had en daar werd de vermoeidheid ook niet meer zo diep. Goed teken dacht ik. Maar sinds een maand heb ik zon raar jello gevoel in mn benen. Alsof ze niet verbonden zijn met mn lijf. Traplopen kan en wandelen 20 min vaak ook wel. Ik maak me dan ook zorgen om spierverlies aangezien ik veel zit en lig en rust. En omdat mn benen soms ook een beetje trillen en zwak voelen als ik bijvoorbeeld buig. Maar t voelt soms ook alsof ik door water loop zo zwaar. Terwijl ik in de rest van mn lijf niet die heftige vermoeidheid voel. Soms twijfel ik of het angst is en er doorheen moet. En soms twijfel ik of er een arts naar moet kijken. Is dit iets wat mensen herkennen? Alsof je je benen niet meer goed kan aanvoelen en je elk moment er doorheen kan zakken? Ook zo diep in het proces? Soms ben ik bang in een rolstoel terecht te komen( amygala is having a party!)