Ik zit nu 7,5 maand in de burnout met vooral hevige stressreacties, niet echt extreme vermoeidheid gehad zoals je veel leest, maar vooral helemaal ontregeld. Veel extreme emoties, derealisatie, vervreemdingen, mezelf kwijt zijn etc. Nu merk ik dat ik wat rustiger ben geworden, maar ik blijf continu twijfelen aan alles, alsof ik nu dus geen harde bewijzen meer heb dat het niet goed gaat ofzo en ik nu de rust niet vertrouw. Ik heb natuurlijk maandenlang in een crisisstand gestaan met continu monitoren hoe het gaat, hoe ik daarmee om moet gaan, dat ik het denk ik gek vimd dat dit er nu niet is en mn hoofd toch blijft zoeken naar grip op wat ik nog voel. Ik had in de afgelopen maanden soms opeens een doorkijkje van mn oude ik, en voelde daar dan een opluching van ahhh ohja, zo voelde ik mij! Het is er nog wel ergens! - maar nu heb ik dat niet (gehad) en dat maakt dat ik denk “is het dan wel echt rustiger, of niet”. Ik merk ook namelijk nog wel gevoeligheden (wat normaal is aangezien ik niet hersteld ben), en dat ik dingen opeens gevoelsmatig vermijd/blokkeer, zoals diepe gesprekken geven mij een ijzig/leeg/zwevend gevoel, mediteren en journallen vermijd ik uit angst dat ik niet weet wat ik nog moet voelen (bang dat ik mn vinger er niet op kan leggen omdat ik niks voel/rustig voel?!). Het is niet dat het voelt alsof ik mn emoties afvlak (of wel.. ik weet t ook ff niet 😅), maar meer alsof ik continu twijfel en het niet vertrouw. Heb ook bijna 2 maanden terug een hele heftige terugval gehad toen ik dacht dat op vakantie gaan wel een goed idee was, ik denk dus ook dat ik bang ben voor de teleurstelling dat het nu weer misgaat als ik durf te vertrouwen op dat het misschien beter met mij gaat? Meer mensen die dit kennen en hoe gaan jullie daarmee om?