Sal

Opgesloten in je leefwereld · 2026-09-17T19:06:46.289119+00:00

Meer mensen die zich soortvan opgesloten voelen in hun beleefwereld? Alsof je verleden en toekomst heel anders voelen dan vroeger in je beleving en je je een soortvan opgesloten voelt in je hoofd. Niet in je gedachtes, maar.. ja hoe leg ik dit uit.. in je zijn, je bewuste. Heel moeilijk uitleggen, hopelijk snapt iemand me. Ik zag vandaag ook weer iemand die ik 10 maanden al niet gezien had en ook dat voelde heel raar en anders. Ik functioneerde wel prima en had wel concentratie, maar alsof er een licht filter overheen lag waarin het niet voelde als voorheen..

Ik ken het niet. Maar google eens op Derealisatie. Is dat het?

Robin • 18-09-2026

Rapporteer

Misschien begrijp ik je helemaal verkeerd maar bij mij is het dat je bv. buiten loopt maar de samenleving aan je voorbij ziet gaan en van een afstandje bekijkt. Mensen die alleen maar naar hun telefoon staren, snel een broodje eten op straat. Het is de waan van de dag bubbel, een lichte scheidingslijn waar jij aan de andere kant staat en naar ze kijkt. Vluchtig contact met die wereld voelt nog steeds als vanouds maar lunchen met iemand die alleen op zenden staat, trek het niet meer. Ze snappen je toch niet echt en wat moet je ermee. Het enige wanneer ik nog verbinding voel is als ik me onder dieren bevindt. Ze zoeken me op en knuffel ze allemaal hier in de buurt : ).

Anoniem • 18-09-2026

Rapporteer

@Robin: dankje voor je antwoord. Het is geen derealisatie, dit heb ik ook gehad en dat voelt meer alsof de wereld echt vreemd voelt. Het is meer alsof ik me mentaal opgesloten voel in een doos ofzo. Alsof het heel klein geworden is en alles anders ervaar, een andere perceptie op de beleving heb. Heel vreemd. Soms is het ook weg en dan komt het ook weer. @Anoniem: ja dat herken ik ook wel, alleen dan voelt je je ook anders ipv dat je het alleen zo ziet alsof je naar een film kijkt, maar weet dat je geen acteur in de film bent. Je voelt je dan nog hetzelfde als persoon die naar het scherm kijkt. Alleen nu voelt het alsof ik de film wel kijk, maar vanuit iemands anders perspectief.. Voel me ook een beetje een buitenbeentje met deze klacht.. 😞

Sal • 18-09-2026

Rapporteer

Iedereen beleeft zijn realiteit op zijn eigen manier. Ik voel mij natuurlijk ook een buitenbeentje.
Wat ik ervaar is ook een gevangenis in mijn hoofd maar op een andere manier, een intense vermoeidheid die niet te beschrijven is, ik kan het helemaal niet beschrijven, het is zo raar dat het bijna niet mogelijk is om mijn dag te overleven. Het lijkt alsof mijn brein het opgeeft, geen helderheid, heel afwezig en geen contact meer met de aarde. Een intense innerlijke angst en onrust die de hele dag aanwezig blijft. Mijn geest is zo verward. Elke concentratie die ik maak op iets word ik extreem vermoeid dat het bijna niet mogelijk is om nog van iets te kunnen genieten.
En toch fiets ik, hou ik contact met vrienden, maak wandelingen, ik ga 15min naar de gym.
Maar ikzelf besta nog maar leef niet meer.
Ik kan het niet anders omschrijven.
En wat het engste is dat ik een gevoel heb dat dit nooit beter word.

Corrado • 19-09-2026

Rapporteer

Ach nee Sal, vindt het erg dat je je daar rot over voelt. Er is ongetwijfeld iemand die exact hetzelfde ervaart maar jouw berichtje nog niet heeft gelezen.
Dat het soms weg is kan ook betekenen dat dit weer een fase is waar je doorheen gaat, het erkent en laat voor wat het is.

Verandering in beleving kan ook komen als je er niet over wil praten. Praat je met mensen of ggz/psych hierover?
Sterkte en liefs!

Anoniem • 19-09-2026

Rapporteer

@anoniem, lief dat je dat zegt. Ik praat erover met mijn ggz behandelaren, maar niemand lijkt me er echt in te begrijpen of de vinger op de zere plek te kunnen leggen. Dat maakt mede dat ik me er erg alleen in voel.. wordt er soms echt wanhopig van als ik denk aan dat dit mn nieuwe realiteit is geworden, omdat er al zoveel veranderd is in mijn denken/patronen/perspectieven op onderwerpen. Alsof dit dan de nieuwe ik is. Maar ik weet ook ergens (of hoop misschien) dat dit enkel een angst is en niet de realiteit en dat het inderdaad een fase is..
liefs

Sal • 19-09-2026

Rapporteer

Ik herken het wel een beetje wat je zegt. Ik zei altijd dat het voelde alsof mijn hoofd/brein een soort van begrenst was. Zo voelde het voor mij. Het is ook lastig uit te leggen wat je dan precies voelt. Er zijn vast meer mensen die dit hebben alleen heeft iedereen daar zo zijn eigen beschrijving en woordkeuze voor. Ik heb ook echt dagen dat het weg is of een geel stuk minder. Mijn hoofd voelt dan voor mijn gevoel ' bevrijd'. En op mindere dagen is het er soms ook weer. Het is niet iets blijvends en ik denk ook echt dat het weg gaat zodra we ons weer steeds meer onszelf gaan voelen.

Mir • 20-09-2026

Rapporteer

Ik herken het wel hoor Sal. Zal deels ook te maken hebben met het gebrek aan blijmaak stofjes. Ik merk nu 2 jaar in mn burnout dat dat soms heel lastig is omdat blij zo ver weg voelt. Alles is zwaar en moeilijk. En met vrienden afspreken is ook niet echt luchtig meer. Ik wil graag weten over de schilder die de verkeerde verf voor hun huis heeft gebruikt maar ergens zit ik zo in een ander proces en hun Normale leven gaat door. Ik ben er echt van overtuigd dat dat veranderd als we weer beter zijn. Maar ik denk ook dat we misschien fundamenteel over andere dingen gaan denken. En dat dat ook dit proces is. Een vriendin stuurde me een filmpje door van een vrouw op dansles die echt heel slecht was. Als voer om te lachen. Vroeger had ik met heel internet mee gedaan. En dat schept ook een band als je samen daarom kunt lachen. En nu kan ik alleen maar denken; wat naar voor dat meisje. En als zij daar nou eens heel blij van wordt waarom gaan wij haar daar dan van weg houden om te lachen. Wat stom eigenlijk... En dat kan bij mij ook dat gevoel op roepen. Anders verbonden is misschien het woord? Ik hoop dat je iets van herkenning vind. Heel veel sterkte

Sap • 20-09-2026

Rapporteer

Ik herken het wel hoor Sal. Zal deels ook te maken hebben met het gebrek aan blijmaak stofjes. Ik merk nu 2 jaar in mn burnout dat dat soms heel lastig is omdat blij zo ver weg voelt. Alles is zwaar en moeilijk. En met vrienden afspreken is ook niet echt luchtig meer. Ik wil graag weten over de schilder die de verkeerde verf voor hun huis heeft gebruikt maar ergens zit ik zo in een ander proces en hun Normale leven gaat door. Ik ben er echt van overtuigd dat dat veranderd als we weer beter zijn. Maar ik denk ook dat we misschien fundamenteel over andere dingen gaan denken. En dat dat ook dit proces is. Een vriendin stuurde me een filmpje door van een vrouw op dansles die echt heel slecht was. Als voer om te lachen. Vroeger had ik met heel internet mee gedaan. En dat schept ook een band als je samen daarom kunt lachen. En nu kan ik alleen maar denken; wat naar voor dat meisje. En als zij daar nou eens heel blij van wordt waarom gaan wij haar daar dan van weg houden om te lachen. Wat stom eigenlijk... En dat kan bij mij ook dat gevoel op roepen. Anders verbonden is misschien het woord? Ik hoop dat je iets van herkenning vind. Heel veel sterkte

Sap • 20-09-2026

Rapporteer

@Mir en @Sap, dankjulliewel! Ik ervaar inderdaad ook een combinatie van wat jullie ervaren. Fijn dat jullie de tijd genomen hebben om me te laten weten dat ik toch niet helemaal in mn eentje ben hierin.. lees hier zo weinig over. Snap daardoor niet echt wat dit is. @sap, dat allerlaatste wat je zegt heb ik ook ja! Omdat je dan iets opmerkt waar je dan anders over bent gaan denken, dan activeer je dat gevoel weer. Maar juist het idee dat ik nu dus anders verbonden ben, maakt me bang dat dit ook blijvend is, terwijl ik dit verre van prettig vindt. Maar laten we inderdaad hopen dat dit een fase is zoals iedereen zegt. Mocht er iemand zijn die hier ook last van heeft gehad en nu weer uit die fase is, laat het gerust weten voor wat extra moed. Dankjulliewel dat jullie er zo voor elkaar zijn en lief zijn ❤️

Sal • 20-09-2026

Rapporteer

Reacties

Plaats reactie