Schaamte
Ik heb het even moeilijk en ben verdrietig. Sorry! Ik schaam me er soms zelfs voor dat ik me schaam, maar ik voel zoveel schaamte.
Schaamte dat ik een burn-out heb die maar niet overgaat. Schaamte dat ik niet kan werken. Schaamte dat ik mentale klachten heb. Schaamte dat ik een WIA-uitkering krijg.
Maar ook schaamte over wat ik straks moet vertellen als ik misschien weer vrijwilligerswerk wil gaan doen. Of als ik ooit weer wil gaan werken. Wat vertel ik dan? En hoe kijken mensen naar mij?
Ik schaam me ervoor dat mensen überhaupt dingen over mij weten. Dat ze weten dat ik ziek ben, niet werk en een WIA-uitkering krijg. Ik ben soms bang dat mensen mij alleen nog maar zien door alles wat er nu speelt, terwijl dit niet is wie ik ben.
Ik vind het moeilijk om hiermee om te gaan en merk dat het me behoorlijk bezighoudt.
Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie hiermee om?