Gewoon niet doen als het niet gaat. Als men ernaar vraagt om iets te doen heb ik altijd gezegd dat ik de intentie heb, maar het ook kan dat ik lastminute cancel. Ook aangegeven dat ik het óók rot vind hoe alles gaat en echt weer in de lucht bij iedereen kom als het beter gaat. Onderhand lukt het me al beter om wat meer mensen te zien, maar vooral mensen die ik echt fijn vind en geen “gezelligheidsrol” op hoef te nemen
Super moeilijk dit, die sociale contacten. Ik kon ook heel lang niemand zien of horen. Toch bleef ik het steeds doen en proberen maar had ik daarna een grote terugval. Beetje schuldgevoel natuurlijk als ik af zei of niet ergens naar toe ging. Maar zelfs een belletje lukte me niet. Ik heb daar lang mee geworsteld. Nog steeds zie ik weinig mensen. Ik spreek niks meer af. Op de dag zelf pas weet ik hoe ik me voel namelijk. Soms, als iemand van ver weg komt en je wel iets af wilt spreken bijvoorbeeld, zeg ik dat het onder voorbehoud is. Ik plan dan de dagen ervoor extra rust in en meer slaap. En ik geef de tijd aan dat voor mij fijn is om af te spreken en dat een uurtje genoeg ik. Maar daar blijf ik een schuld gevoel bij hebben ja. Voel me ook verdrietig dat het zo moet. Er vallen wel mensen af…
De "Last Minute Deal" ... ik sprak met mijzelf en mijn lieve vrienden en familie om mij heen af dat afzeggen op het laatste moment geen enkel probleem is !! Heerlijk !
Ik heb op een gegeven moment ontdekt dat mijn zenuwstelsel "bang" werd voor sociale dingen en daardoor ook weer extra klachten creëerde last minute. Daar zit een hele theorie achter, kan dat nog wel een beetje uitleggen. Maar soms ga ik dus ook door die klachten heen om mijn zenuwstelsel te leren dat sociale dingen gewoon veilig zijn. Voor mij geldt altijd: als ik klachten krijg tijdens of na activiteiten, is het te veel. Krijg ik het voor activiteiten, dan is het angst (van je zenuwstelsel, je hoeft zelf niet per se bewust angst te voelen).