Super moeilijk dit, die sociale contacten. Ik kon ook heel lang niemand zien of horen. Toch bleef ik het steeds doen en proberen maar had ik daarna een grote terugval. Beetje schuldgevoel natuurlijk als ik af zei of niet ergens naar toe ging. Maar zelfs een belletje lukte me niet. Ik heb daar lang mee geworsteld.
Nog steeds zie ik weinig mensen. Ik spreek niks meer af. Op de dag zelf pas weet ik hoe ik me voel namelijk.
Soms, als iemand van ver weg komt en je wel iets af wilt spreken bijvoorbeeld, zeg ik dat het onder voorbehoud is. Ik plan dan de dagen ervoor extra rust in en meer slaap. En ik geef de tijd aan dat voor mij fijn is om af te spreken en dat een uurtje genoeg ik.
Maar daar blijf ik een schuld gevoel bij hebben ja. Voel me ook verdrietig dat het zo moet. Er vallen wel mensen af…