Ik heb deze burnout best veel angsten, nu ben ik wat rustiger, maar voel door de hele dag heen wel een angst/somberheid sluimeren. Ik kan mij enorm diep verzinken in existentiële angsten, door mijn derealisatie ook veel angsten over het leven gekregen.. alsof de magie er ook een beetje vanaf is. Ik kan ook echt bang en verdrietig worden over dat mijn brein alles in twijfel trekt, alles overanalyseert, een soort zelfmedelijden dat ik hierin zit. Het liefste zou ik soms echt willen wegrennen van alles en schreeuwen en huilen tegelijkertijd.. 😅 ik voel me best verloren hierin. Ik heb ook al jaren een angststoornis en denk dan echt “oke waar werk ik nu naartoe, wat wordt nog mijn stabiele lijn?”, zelfs het gevoel van beter worden maakt me bang, want wat is nog “beter”? Ik ben niet depressief, meer helemaal in de war qua wat ik nog moet denken en doen. Door mn derealisaties ook continu het gevoel te moeten checken of ik nog wel aanwezig ben ofzo? Iemand raad?