Ik verblijf een tijdje bij mijn ouders, omdat het niet meer goed lukte voor mezelf te zorgen en zodat ik meer mensen om me heen had. Mijn kamer is fijn, en ik word fijn verzorgd, maar het geeft ook veel spanning en is uitdagend. Eerst praatte ik er niet echt over, nu een aantal dingen uitgesproken, dat was goed, hoewel ook intens. Als ik er nu weer iets lastigs gebeurd denk ik: ik moet het uitspreken, anders gaat het in mijn lichaam zitten (wat ik ook werkelijk zo voel), dat geeft spanning, dan kan ik niet slapen, dan gaat het dus de verkeerde kant op. Maar vanmorgen was ik zo uitgeput van contact, dat ik dacht, volgens mij schiet ik nu ook weer door naar de andere kant. Hoe deal ik er mee als lastige dingen dus stress in mijn lichaam geven? Gesprek aangaan of zijn er andere manieren? Mijn ouders zijn niet zo emotioneel volwassen, dus het komt veel op mij aan in zo'n gesprek. Alleen niet praten geeft dus opgekropte boosheid wat ook niet helpt voor een veilige sfeer. Heeft iemand een idee? Bijvoorbeeld: ze was op de kamer waar ik verblijf geweest om iets te pakken, toen ik in de douche was. Ik was niet mega duidelijk geweest dat ik dat niet fijn vind. Nu zei ik dat gisteren tegen haar, en toen zei ze: oh ik heb alleen maar even dit en dat om het hoekje gelegd. Nu kom ik net tot de ontdekking dat ze ook iets uit de kast heeft gehaald dus ze niet eerlijk is geweest. Wat to do? Het is een beetje met als huisgenoten leven, dan moet je soms ook lastige dingen bespreken om de lucht zuiver te houden? Maar ik heb ook weinig energie... \ Misschien gaat het nergens over, maar het geeft me stress en ik zoek hoe ik dit kan aanpakken op een manier dat het weer ontspannen is/wordt. Ik ben even niet geholpen met advies/raad of ik hier moet blijven of niet.