Reacties
Overigens dit heb ik niet bij 1 op 1 afspraken, bij ouders/broer of afspraken met klein groepje waar ik zo weg kan
Rapporteer
Hoi! De vraag is, waarom kies je er dan wel voor om ze te plannen? Is het niet je lichaam die zegt, 'dit wil ik nu nog even niet, ik wil eerst meer herstellen'. Voel je druk om sociale activiteiten te plannen vanuit fomo oid. Of is het iets wat je oprecht leuk vind om te doen en wat je blij maakt, wat de terugval waard is. Als het dat eerste is, is dat misschien iets om mee aan het werk te gaan.
Rapporteer
Ik heb ook heel veel last gehad voor angst voor afspraken. En ik besloot altijd er doorheen te zetten. Dat was ik gewoon gewend en dat is wat ik deed. Ook ergens met de gedachte als ik het doe en het ging goed dan leert mijn lichaam dat het veilig is. Maar dat is niet de juiste interpretatie. Je gaat gewoon flink je grens over en daar moet je een aantal dagen herstel voor betalen. Deze dagen herstel je van je activiteit en niet van je burnout. Als je dat vaak doet zoals ik dat deed, dan zal dit denk ik je herstel heel erg vertragen. Bij mij is door genoeg rust de angst bijna helemaal weg hiervoor. Gewoon vanzelf met alleen rust.
Rapporteer
Nouja sommige afspraken lijken mij leuk om te doen. Zoals even bij praten met vrienden. Soms zeg ik ja tegen dingen die ik niet wil (dan is het helemaal drama) en ben ik de hele week bloed nerveus. Maar soms is er niet zo veel aan de hand. Geef ik aan bijvoorbeeld bij iemand thuis af te spreken met 4 vrienden en ben ik bloednerveus totdat ik aan tafel zit met ze en dan is het weg. Of dan heb ik bijvoorbeeld dingen in de buurt gedaan met vrienden dat goed gaat. Maar als er dan een vriend van ver naar mijn stad komt voor eenzelfde tijd dan lig ik heel de nacht wakker bang dat ik de energie niet heb en hem moet teleurstellen. Dus deels is het mijn please neiging maar soms is er geen touw aan vast te knopen. Of vrienden die komen eten kan im heel de dag nerveus voor zijn en dan gaat de afspraak goed en krijg ik ook niet echt een terugval.