Spanning voor sociale afspraken

Overigens dit heb ik niet bij 1 op 1 afspraken, bij ouders/broer of afspraken met klein groepje waar ik zo weg kan

Anoniem • 18-07-2026

Hoi! De vraag is, waarom kies je er dan wel voor om ze te plannen? Is het niet je lichaam die zegt, 'dit wil ik nu nog even niet, ik wil eerst meer herstellen'. Voel je druk om sociale activiteiten te plannen vanuit fomo oid. Of is het iets wat je oprecht leuk vind om te doen en wat je blij maakt, wat de terugval waard is. Als het dat eerste is, is dat misschien iets om mee aan het werk te gaan.

Anoniem • 18-07-2026

Ik heb ook heel veel last gehad voor angst voor afspraken. En ik besloot altijd er doorheen te zetten. Dat was ik gewoon gewend en dat is wat ik deed. Ook ergens met de gedachte als ik het doe en het ging goed dan leert mijn lichaam dat het veilig is. Maar dat is niet de juiste interpretatie. Je gaat gewoon flink je grens over en daar moet je een aantal dagen herstel voor betalen. Deze dagen herstel je van je activiteit en niet van je burnout. Als je dat vaak doet zoals ik dat deed, dan zal dit denk ik je herstel heel erg vertragen. Bij mij is door genoeg rust de angst bijna helemaal weg hiervoor. Gewoon vanzelf met alleen rust.

Burnoutboy • 18-07-2026

Nouja sommige afspraken lijken mij leuk om te doen. Zoals even bij praten met vrienden. Soms zeg ik ja tegen dingen die ik niet wil (dan is het helemaal drama) en ben ik de hele week bloed nerveus. Maar soms is er niet zo veel aan de hand. Geef ik aan bijvoorbeeld bij iemand thuis af te spreken met 4 vrienden en ben ik bloednerveus totdat ik aan tafel zit met ze en dan is het weg. Of dan heb ik bijvoorbeeld dingen in de buurt gedaan met vrienden dat goed gaat. Maar als er dan een vriend van ver naar mijn stad komt voor eenzelfde tijd dan lig ik heel de nacht wakker bang dat ik de energie niet heb en hem moet teleurstellen. Dus deels is het mijn please neiging maar soms is er geen touw aan vast te knopen. Of vrienden die komen eten kan im heel de dag nerveus voor zijn en dan gaat de afspraak goed en krijg ik ook niet echt een terugval.

Anoniem • 18-07-2026

Ik herken dat heel goed. Ik kan prima dingen doen, maar bij mij gaat het spontaan veel beter dan als ik het plan. Ook ik ervaar bij het plannen veel anticipatiespanning. Bij mij is het ook vooral als ik niemand wil teleurstellen. Bijvoorbeeld iemand die ik wat minder vaak zie. Maar ook als ik zelf heeeel graag wil. Dit kan zowel een sociale situatie zijn als de psycholoog. En ook bij situaties die ik voor het eerst doe sinds mijn burn out. Ik ben zelf nog niet achter de juiste balans hierin. Soms krijg ik een terugval achteraf, soms voel ik erna meer vermoeid en wat spanningsklachten (wat normaal is) en valt het dus allemaal mee. Ik wil aan de ene kant niet te bang worden voor dingen doen, dus wel dingen blijven doen. Maar ook niet teveel mijn grens over. Lastig lastig

Lies • 18-07-2026

Dit is heel goed te verklaren :) Sowieso is je zenuwstelsel ontregeld dus dingen die normaliter een beetje spannend waren, reageert je lijf nu op alsof je leven er vanaf hangt (letterlijk). Vandaar dat hele "nachten wakker liggen". Daarnaast zijn sociale gelegenheden om meerdere redenen voor jouw zenuwstelsel nu als "gevaarlijk" gelabeld. Ten eerste doordat je (onbewust) bang bent om je grenzen over te gaan. En daarnaast omdat sociale gelegenheden waarschijnlijk ook de oorzaak waren van je burnout. Wat ik daarmee bedoel, is dat je in een burnout komt door chronische stress en dat heeft eigenlijk altijd op een bepaald niveau met angst voor afwijzing en alleen overblijven te maken. Zo'n beetje alles is daar naar terug te herleiden: stress om een deadline? Angst voor afwijzing. Stress om voor jezelf op te komen? Angst voor afwijzing. Stress om niet goed te presteren? Angst voor afwijzing. Je komt in een soort vicieuze cirkel terecht waarbij die angst voor afwijzing een soort drijvende factor is. Afwijzing is dus het allerengste wat er is voor je zenuwstelsel. Dat komt doordat onze zenuwstelsels nog net zo geprogrammeerd zijn als in de oertijd, waarbij je niet uit je stam gekickt kon worden want dat zou je niet overleven. En dan hebben we ook nog eens als klein kind geleerd dat afwijzing levensgevaarlijk is, omdat je als kindje werkelijk anderen nodig hebt om te overleven. Maar die angst komt ook nu nog telkens weer opzetten. Sociale gelegenheden zijn dé plek om afgewezen te worden. En door je ontregeling is die angst ook nog 100x zo groot. En dan is er ook nog een angst om weer over je grenzen heen te gaan en daardoor terug te vallen. En al deze dingen gebeuren onbewust in je lijf, dat hoeft helemaal niet bewust te zijn. Blijf die activiteiten wel (in bepaalde mate) doen. Want anders wordt je zenuwstelsel bevestigd in de angst dat het inderdaad gevaarlijk is, en dat is niet helpend. Natuurlijk wel lettend op je grenzen, maar als het je lukt, ga het dan niet uit de weg. Zeker niet de dingen waar je naar uitkijkt!

Ax • 18-07-2026

Daaraan toevoegend: ik had dit ook toen ik mega bang was voor een crash. Had ook van de sportarts te horen gekregen dat ik "absoluut niet mocht crashen". Het vermijden zorgde er bij mij voor dat ik op termijn niks meer durfde en alleen maar meer klachten kreeg. Ik ben er steeds meer achter dat er altijd een vroegere angst achter zit als je je nerveus voelt. Als je begrijpt waar je bang voor bent (op zenuwstelsel niveau, dus dat je lijf nerveus wordt) is het vaak al makkelijker om door die angst heen te gaan en zo je zenuwstelsel te leren dat je gewoon veilig bent. En wat er als gevaarlijk gelabeld is, is voor iedere persoon weer anders.

Ax • 18-07-2026