Hoi lieve burnies, Vandaag ging ik lunchen met een vriendin op een terras. Dat heb ik al meer dan een half jaar niet gedaan. In ieder geval niet op een plek waar best veel mensen zijn. Het was ongeveer 2,5 uur. Daarna was ik moe en dat gaf ik aan. Ik voelde dat de prikkels te veel werden. Graag had ik het anders gezien maar ja niks aan te doen. Het was dubbel aan de ene kant kon ik er met vlagen van genieten en aan de andere kant was het ook een uitdaging maar ik heb ook een paar keer kunnen lachen. Lachen is voor mij een goed teken. Het volgende vraag ik me af. Als je veel thuis zit ben je gewend geraakt aan de stilte (in mijn geval als je alleen woont). Ik ben niet gewend om veel mensen te zien maar de behoefte lijkt me mini stapjes te groeien. Fijn maar ook weer spannend. Wat is nou een goede manier om jezelf steeds minder overprikkeld te laten worden. Is het door steeds voorzichtige stapjes te zetten en wennen aan alles en iedereen. Het afgelopen jaar ben ik zo bezig geweest met ontspannen en rusten dat ik daardoor heel sensitief ben geworden voor de 'normale' buitenwereld. En online zijn er 1001 verschillende manieren om erover te denken. Zoals: laat al het ongemak toe en ga er niet tegen in want dan leer je je zenuwstelsel dat het geen gevaar. Of geef je zelf heel veel compassie en moedig je zelf aan. Geef het helemaal geen aandacht want alles wat je aandacht geeft wordt alleen maar groter. De vraag is waar doe je nog goed aan. Na 2,5 uur was ik moe maar ook wel een beetje trots. Ik heb het wel even gedaan en ook nog eens met een vriendin die ik 3 maanden niet had gezien. Gek dat alles wat je weer gaat doen zo spannend is, terwijl het voorheen nooit een big issue was. Ik moet zeggen dat ik er veel over nadenk. Hoe is dat bij jullie?