Reacties
Hi Herman, Ik heb inmiddels wel door dat mensen die er nooit iets mee te maken hebben gehad, geen idee hebben wat een burn-out is (mezelf meegerekend voor ik het zelf kreeg). Als je 1 momentje laat zien dat het iets beter gaat, denken ze dat je al genezen bent. Was het waar zo... Betreft partner: die is er altijd voor me, doet veel. Maar ben ook pas drie maanden thuis. Ik merk wel dat hij niet altijd weet hoe ermee om te gaan. Wat dat betreft leek er in het begin meer begrip dan nu, terwijl dat ws meer mijn eigen gevoel is dan de waarheid. Ik app ook vaak naar partner als hij op zn werk is (of ergens anders) dat ik me zo eenzaam voel. Je moet het zelf doen, je kan het geen vijf minuten aan iemand anders overlaten. Jij bent degene die door de shit moet. En dat is eenzaam. Want niemand anders weet en voelt wat er in jou omgaat en wat je allemaal voelt. Eenzaamheid is dus erg herkenbaar.
Rapporteer
Hee Herman, ik herken precies wat je zegt, al is dit niet het leukste verhaal om te lezen denk ik. Mijn vriend was ook mijn rots, hij was stabiel en kon alles aan - tot hij dat niet meer kon. Dit kraakte allemaal al wat vanaf het begin van mijn burn-out, maar toen ik terugviel, escaleerde het en voelde ik heel veel druk om te herstellen vóór hem. Lang verhaal kort - onze relatie heeft het niet overleefd. Ik wil daarbij wel toevoegen, voor je volledig in de stress schiet, dat ik precies weet waaróm onze relatie het niet overleefd heeft. Deze ziekte is verschrikkelijk zwaar voor partners. Niet zo zwaar als voor de zieke zelf, natuurlijk, maar het hoeft ook niet op een weegschaal - het is gewoon heel zwaar (maar dat is NIET jouw schuld!). Echter, waar het vaak fout gaat, is dat de partner zelf probeert alle ballen ook hoog te houden. En dat kan even, maar niet altijd. Bij ons ging het uiteindelijk het allermeeste fout omdat mijn vriend weigerde om zelf hulp in te schakelen en/of een uitlaatklep te zoeken. Waar ik keihard werkte om meer in de acceptatie te komen, om wel te zien waar het schip strandde, en om meer in het moment te leven, werd hij steeds gefrustreerder, angstiger voor de toekomst, gestresster. Hij was ook onderuit aan het gaan, maar legde daarbij de schuld volledig bij mij en mijn ziekte neer. Uiteindelijk breekt een relatie eigenlijk altijd door de dynamiek die er tussen twee mensen bestaat, maar in de kern was bovenstaande echt het grootste probleem. Want hoe je met iets omgaat, bepaalt uiteindelijk of je er doorheen gaat. Dat je partner frustratie voelt jegens jou, onbewust, is niet gek. Sterker nog, het zou gek zijn als dat niet zo zou zijn - jouw vriendin kan nu niet het leven leiden dat ze had willen leiden en dat komt door jouw ziekte (wederom - niet door JOU, maar door de ZIEKTE). En dus bouwt ze wrok op. En die wrok moet er ergens uit. Haar manier is op dit moment door controle proberen te pakken - ze voelt zich ontzettend machteloos, om jou zo te zien en om haar eigen leven zo beïnvloed te zien - en dus wil ze vat krijgen op de situatie. En doordat ze de ziekte niet begrijpt, vindt ze het frustrerend dat je niet nóg meer hulp zoekt, de dingen doet waarvan zíj denkt dat dat de juiste zijn, etc. Maar eigenlijk komt het erop neer dat zij nu mag leren om jouw proces los te laten. En ik hoop dat ze dat zelf ook gaat inzien - daar kun je een gesprek over voeren, en ik hoop dat ze er ontvankelijk voor is. Daarbij is het wel belangrijk dat dit niet als een verwijt klinkt, want het IS voor haar ook heel pittig. Maar om hier samen doorheen te komen, moet je met elkaar in gesprek blijven - en moet je je beide blijven ontwikkelen. Het stukje acceptatie moet ook komen van je partner, anders wordt het een stuk zwaarder. Een burnout is niet te begrijpen als je er zelf in zit. Eenzaamheid is onderdeel van het proces. Wat ik nu op heel heftige wijze leer, is dat 'leren zijn met eenzaamheid' ook iets is wat je moet leren. Ik heb de neiging om maar uit te leggen en uit te leggen, om constant steun te zoeken bij communities (hier, op Reddit, etc.). Maar soms voel ik me gewoon verschrikkelijk eenzaam en mag dat er zijn, zonder dat ik dat probeer weg te werken. Dat vind ik echt het moeilijkste wat er is, maar het is tegelijk ook het belangrijkste. En dan is er daarna ook meer ruimte voor échte verbinding, merk ik. Met mensen die er écht voor me zijn en die naar me blijven luisteren. Waarbij ik niet constant hoef uit te leggen, maar ik me gewoon rot mag voelen.
Rapporteer
Ik zoubje stukje uitleg wel aan m'n moeder willen laten lezen Ax. Of toch niet handig?;)
Rapporteer
Hoi Ax, erg mooi stuk van je, en het zet mij ook aan het denken hoe ik mijn omgeving beter kan meenemen zodat het makkelijker wordt voor ons allen.
Rapporteer
Ook mijn ervaring is dat mensen die geen ervaring hebben met burn-out, het niet echt begrijpen. Dat vind ik heel moeilijk, want ze blijven met goede adviezen komen die “nergens op slaan”. Zoals, “laten we lekker rustig op een terrasje gaan zitten vanmiddag, daar knap je vast van op. Dan ben je morgen weer de oude”. Werkelijk… te hilarisch voor woorden toch? Maar allee, blijven uitleggen heeft ook geen zin, heb ik gemerkt, want het lijkt niet binnen te komen. Ook zijn er veel familieleden/vrienden die gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Dat is ook moeilijk en verdrietig. Mijn man.. In het begin van mijn burn-out, mijn eerste jaar/jaren, heeft hij veel voor me gedaan. Dat was super. Echt heel dankbaar. Maar zoals jullie weten zit ik echt al heel lang thuis, namelijk vanaf 2019. En op den duur wordt dat toch minder. Ook voor mijn man was het echt heel zwaar. Hij kon/wilde er niet echt veel of lang over praten. Alsof hij dat niet trok. Zo voelde dat voor mij. Soms probeerde ik wel iets uit te leggen en reageerde hij van “dat is prima, doe wat je nodig hebt”. Maar echt even lekker rustig spuien/klagen zat er niet in. Ook merk ik (nog steeds) dat hij het concept burn-out niet echt snapt. Ondanks al mijn slechte jaren. Nog steeds kan hij vragen of ik een dagje mee wil zwemmen bijvoorbeeld (dat gaaaaat voor mij niet; in de auto, spullen inpakken, kids mee, hitte, drukte, prikkels, gesprekken). Of ik naar een musical wil, vroeg hij laatst. Ja graag maar hoe, denk ik dan. Of hij heeft een praat waterval en blijft maar vertellen over hoe zijn werkdag is geweest. Na 10 minuten praten begint mijn hoofd al te tollen en hoor ik niks meer. Iets met… Duizeligheid, wattig, concentratie etc. Jullie kennen het wel. Dus ondanks dat ie alles neemt zoals het is en echt niet de beroerdste is om iets te doen in het huishouden, voel ik me toch vaak onbegrepen en eenzaam. Zou ik vaker willen sparren, een arm om me heen willen, etc. Maargoed, aangezien ik al zooo lang thuis zit, is het ook wel logisch dat we nu niet meer zoveel aandacht op die burn-out leggen. Ik doe wat lukt. Al vind ik het nog steeds moeilijk dat ik dingen aan hem moet vragen omdat ik denk… dit weet je toch onderhand?! Het komt niet zo uit hem zelf. Wat een fijn onderwerp om even te bespreken met jullie, merk ik! Heel persoonlijk maar het voelt goed om even met jullie te delen. Voelen anderen zich ook eenzaam, ook al zitten ze in een goed huwelijk?
Rapporteer
Dank voor jullie reacties. @Ax ik lees veel op dit en het oude forum. Heb dus weleens over je situatie gelezen. Ik kan me haast niet voorstellen hoe het is om je laatste stukje houvast kwijt te raken. Heel veel sterkte. Vergeleken met jou mag ik echt niet klagen over mijn situatie. Je kan het geweldig uitleggen, ook andere berichten van je over bijvoorbeeld zenuwstelsel heb ik gelezen. Super lief dat je dit doet. Ik zou haast zeggen maak nog meer ruimte voor jezelf want dat is misschien echt even nodig. Misschien komt het elkaar helpen ook voort uit het niet alleen zijn maar soms is het goed om even niet met burnout bezig te zijn. @Liefs Pien ik wist niet dat je al zo lang in burnout zit, wat ontzettend klote zeg. Zijn er aspecten waar je al stappen in hebt gemaakt? @iedereen Zelf ben ik al vrij snel in burnout begonnen met uitleggen wat het is. Want mijn ervaring is echt een ervaringsdeskundige weet het, iemand zonder de ervaring gaat het sowieso niet snappen. Wel heb ik het vrienden uitgelegd om aan te geven waarom ze me wat minder zouden zien. Sommigen pakten dit goed op, anderen vonden het een keuze/aanstellerij en die zie ik niet meer. Ik vind dit het zwaarste aspect van burnout. Het gaat met mij iets beter zeker als ik jullie verhalen lees (sorry daarvoor). Maar ik ben niet dezelfde persoon als waar mijn partner verliefd op werd of waar mijn vrienden bevriend mee zijn geraakt. Zelf weet ik op het moment ook niet zo goed wie ik nu ben. Maar het is inderdaad moeilijk wat anderen ook zeggen is als je dan een keer wat betere dagen hebt en 3 uurtjes naar een verjaardag gaat ze denken dat je weer de oude bent. People Pleasen draagt bij aan burnout maar uiteindelijk kom je er in je eentje in. En zullen we er ook uiteindelijk zelf uit moeten komen.
Rapporteer
Overigens deel ik de laatste tijd best veel en besef dan door jullie reacties dat ik nog niet eens mag klagen. Ik zit laten we zeggen op 60% belastbaarheid. Maar het is fijn om met lotgenoten te delen en elkaar te helpen.
Rapporteer
@Herman laten we alsjeblieft niet onze excuses gaan aanbieden als het beter met je gaat, dat is alleen maar fijn en we moeten elkaar promoten. Het is ook gewoon zwaar als je al wel weer wat verder bent, zeker in het begrip en de eenzaamheid. Dus geen excuses aanbieden hiervoor ;) En je hebt ook gelijk dat ik de neiging heb om uit te leggen en te helpen deels uit het gevoel compleet nutteloos te zijn :') Maar goed ik ben me er inmiddels wel van bewust wanneer en waarom ik dat doe, dus ik weet ook dat het een stukje vermijding is en focus me dan ook altijd weer op mezelf. @Pien wat ontzettend zwaar, zo lang :( Ik wist dat ook niet. En het blijft pittig als je niet de steun krijgt waar je op hoopt. Ik heb inmiddels ontdekt dat het wel anders kán, niet in een relatie maar in vriendschappen. Ik heb nu een groepje mensen om me heen die ineens écht naar me luisteren, bij wie ik mezelf niet steeds hoef te verklaren en die ook gewoon doorvragen hoe bepaalde dingen dan zitten. Een van hen leest nu ook Over de kop van Brankele Frank. Ik heb echt gehuild omdat me eindelijk gehoord voelde. @Ly natuurlijk mag je dat stuk gebruiken :) Baat het niet dan schaadt het niet, denk ik!
Rapporteer
Hoi Herman, wat fijn te horen dat jij al op 60% zit. Daar hoef je trouwens absoluut geen sorry voor te zeggen! Het is je gegund! Jij tobt er ook al lang mee. Heel confronterend te lezen in je berichtje dat bij het uitleggen aan je vrienden/familie over waarom je ze niet meer (zo vaak) kunt zien, dat ze dit een keuze/aanstellerij vonden. Ik herken dat. En het is echt heel moeilijk om dat een plek te geven. Vind je niet? Ik heb het nu ook los kunnen laten, net als jij denk ik te horen, maar jammer dat het zo gaat hè. Ik ben inderdaad ook niet meer dezelfde persoon als vroeger. Dat is voor mijzelf heel fijn! Voor jou denk ik ook. Maar inderdaad ben ik ook niet de vriendin van vroeger of de vrouw die mijn partner heeft gevonden.. Gelukkig is mijn man met mij “mee gegroeid”. Ik hoop bij jou ook? En ja, er zijn zeker aspecten waar ik stappen in heb gezet! Ik ga goed vooruit, zeker het laatste jaar. Heel blij mee! Nu zoeken naar mijn eigen ik en bij mijn grenzen blijven. Mijn grenzen liggen nog wel wat lager dan bij de gemiddelde mens, vanwege mijn hsp. Maar ik voel me grotendeels weer happy! Ook al heb ik nog wat klachten en kan (of wil?) ik niet alles meedoen in de maatschappij van nu. Hoe is dat bij jou?
Rapporteer
Heb je iets van fysieke begeleiding gedaan om weer op te bouwen Pien? Conditie? Energie?
Rapporteer
@Pien fijn dat de laaste tijd wel flinke stappen gemaakt worden:) Omgang vrienden/familie is zoals de hele burnout confronterend. Het is cliché maar in slechte tijden leer je wie je echte vrienden zijn. Ik ben dus best veel vrienden kwijtgeraakt zonder direct ruzie te hebben, je zou kunnen zeggen uit elkaar gegroeid. Andere vriendschappen zijn juist veel hechter geworden. Van mijn vriendin weet ik dat ze al zoveel heeft doorstaan dat ik 10000% van haar op aan kan, in zoverre is de relatie vanuit mijn kant in ieder geval sterker geworden. Zij heeft natuurlijk niet voor deze versie van mij gekozen maar ook nog alle vertrouwen dat we hieruit komen (overigens zorg ik nog gewoon voor groot deel van inkomen (werk), doe mee in huishouden en opvoeden van ons zoontje van 1 (wat prachtig is maar ook wel logische oorzaak is van trager herstel). Ik leun dus niet helemaal op haar. Het is voor haar vooral balen dat het zo lang duurt en dat er juist zo weinig energie en ruimte over is voor leuke dingen. Mijn eigen familie vraagt ook echt nooit naar me. Inmiddels heb ik dit geaccepteerd maar ook een goede "les". Blijkbaar moet het altijd gezellig zijn dus lekker leuke verhalen vertellen tegen elkaar. En mijn schoonfamilie waar ik eerder niet geweldig mee kon was juist een steun. Het zijn dus echt niet allemaal negatieve ervaringen. Sommige waren in het begin wel heel zwaar. Maar het zijn wel levenslessen. Ik ben nog steeds niet helemaal van het je leven is beter naar een burnout. Maar je leven wordt wel beter als je je tijd dat je niet alleen wilt zijn zoveel mogelijk deelt met mensen die echt om je geven. Daar kom je in burnout wel achter.
Rapporteer
En dat niet aan maatschappij mee kunnen of (vooral) willen doen is een goed punt Pien! Bij mij was "de maatschappij" de druppel voor mijn burnout. Eigenlijk maakte ik me de hele dag zorgen (vooral rondom corona) om dingen waar ik 0 invloed op heb. Mijn eigen leven, werk, relaties deed ik er een beetje bij. Uiteindelijk ben ik geëmigreerd om geen last meer te hebben van de dingen waar ik me zorgen om maakte. Dit doe ik dan ook niet meer maar de grap is dat ik een aantal maanden daarna dus in burnout ben belandt. De les is dus dat ongeacht de oorzaak de stress in jezelf zit dus daar moet je aan werken. Ook geloof ik hierdoor dat deze klachten dus pas echt naar buiten komen als er ruimte voor is. Dit duurde alleen jaren waardoor we nu ook zo lang met de gebakken peren zitten. In de toekomst kunnen we dit dus voorkomen door dagelijks te ontladen op je eigen manier (niksen, mediteren, wandellen whatever). Het positieve aan beide punten is dus echt de les (en goedkeuring van jezelf) om voor jezelf te kiezen, wat heb je zelf nodig. Als het er echt op aankomt komen je omgeving en zeker de maatschappij je ook niet redden, los van dat dit onmogelijk is. Het waren dus zoals heel veel rondom burnout hele pijnlijke maar goede levenslessen.
Rapporteer
@anoniem Of ik iets van fysieke begeleiding heb gehad? Nou.. ik heb in al die jaren dat ik thuis zit denk ik wel (bijna) alle vormen van hulp/therapie gehad, hahahahaha. En ik moet er zelf even om lachen, sorry. Dat komt omdat ik er nu, na jaren, achter ben gekomen dat de oplossing niet zit in alle therapieën. De oplossing zit in jezelf. Jouw lichaam leren aanvoelen. En dat is moeilijker dan je denkt. Het er vooral om dat je goed voelt en langzaam(!) opbouwt als je lichaam daar klaar voor is. Soms een klein stapje terug, soms een stapje vooruit. Wilde je specifiek iets weten over een fysieke begeleiding?
Rapporteer
@Herman In slechte tijden leer je wie je echte vrienden zijn, precies dat!! En dat geldt ook voor familie inderdaad. Wel fantastisch trouwens zeg, dat jij al zoveel kunt weer! Werk, huishouden, opvoeding van je zoontje, geweldig.. Dat is veel! En je bent geëmigreerd? Sjee, waar heen? En nu nog daar? Ben wel benieuwd welke dingen jij last van had in de maatschappij eigenlijk. Heel herkenbaar namelijk. Goed punt heb je, dat de burn-out pas naar buiten komt als daar ruimte voor is. Dat was bij mij ook zo; ik moest namelijk 1,5 jaar plat liggen op bed en wachten tot ik geopereerd kon worden. Was uitgesteld ivm coronatijd. En toen begon de burn-out! Dat dagelijks ontladen is heel belangrijk idd. Doet jij dat consequent elke dag goed? En elke dag voor jezelf kiezen inderdaad. Dat staat bij mij op nr 1, bij alles wat ik doe (zonder daarbij anderen uit het oog te verliezen natuurlijk). Mooi om te horen dat jij er ook veel positiefs in vindt en je nieuwe ik aan het vormen bent, ondanks dat het een ware hel is zo’n burn-out periode natuurlijk …
Rapporteer
Woon al een half jaar bij mn ouders. Gaat erg goed :) M'n vader kampt al 10 a 15 jaar met burnout klachten en met name dezelfde visuele klachten als ik. Ik zie dat hij het daar moeilijk mee heeft.
Rapporteer
@N Je vader al 10-15 jaar burn-out klachten?? Wauw, hoe kan dat? Wat heftig! Wel typisch dat jij dezelfde visuele klachten ervaart als hij. Maakt dat het ook angstig? Ik heb jou eerder gesproken over die visuele klachten. Misschien, als ik je een tip mag geven, is het een idee eens een meting te laten doen bij een goede optometrist die horizontale en verticale prisma kan meten. Dat kunnen veel opticiens niet, veel opticiens meten alleen horizontaal). Je moet wel even goed zoeken welke dat kan. Ik herken namelijk veel in je verhaal en mij heeft het heel erg geholpen! Misschien ook voor je vader een idee?
Rapporteer
@Pien Heeft veel meegemaakt dus zenuwstelsel blijft altijd alert. Daarnaast altijd doorgegaan. Vertelde mij dat hij zich tijdens bo nooit moe heeft gevoeld en kon er gewoon overheen (krijg ik niet voor elkaar, haha). Heb er geen angst voor, maar maak me soms wel zorgen. Maar als ik kijk naar het feit dat ik alles visueel inmiddels best weer redelijk volg, weet ik dat het goed komt! Alles lijkt net te druk en dat slaat op m'n evenwicht, maar dit is al 100x erger geweest. Denk dat alles in loop van dit jaar weg moet zijn! Goede tip! Had laatst toevallig 2 optometristen gebeld. Ook 1 gespecialiseerd in visuele burnout, maar die zit ver weg. Ze vertelde dat wandelen in de natuur het beste is om visuele filters te trainen. Dus blijf lekker door de weilanden wandelen. Kan ik inmiddels wel 5 a 6 keer per dag!!! Fysieke energie begint eindelijk terug te stromen en m'n mist kachelt af :D
Rapporteer
Wat erg voor je vader … En wat fijn voor je, dat jij alweer zo vaak kan wandelen zeg! En super dat je langzaam zo wat verbetering voelt. Dat geeft hoop hè!
Rapporteer
Ja, het is helaas niet anders. Zeg dat wel! Groeit met de dag een beetje lijkt het wel. Ben trouwens tot de ontdekking gekomen dat het visuele met m'n hersenmist te maken heeft icm oogspanning! Daarom kijkt alles zo kut en voelt elke beweging die ik zelf maak ook te snel, haha.
Rapporteer
Ik merk dat ik nu op een punt kom dan sommige mensen denken dat het een kwestie is van 'uit je comfortzone gaan' en als je dat maar telkens doet dan breek je door iets heen en dan ben je er. Dat komt misschien omdat ze denken na een jaar hoezo is dit nu nog niet klaar? Maarja that's a burn out..