Reacties
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Ook mijn ervaring is dat mensen die geen ervaring hebben met burn-out, het niet echt begrijpen. Dat vind ik heel moeilijk, want ze blijven met goede adviezen komen die “nergens op slaan”. Zoals, “laten we lekker rustig op een terrasje gaan zitten vanmiddag, daar knap je vast van op. Dan ben je morgen weer de oude”. Werkelijk… te hilarisch voor woorden toch?
Maar allee, blijven uitleggen heeft ook geen zin, heb ik gemerkt, want het lijkt niet binnen te komen.
Ook zijn er veel familieleden/vrienden die gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Dat is ook moeilijk en verdrietig.
Mijn man..
In het begin van mijn burn-out, mijn eerste jaar/jaren, heeft hij veel voor me gedaan. Dat was super. Echt heel dankbaar. Maar zoals jullie weten zit ik echt al heel lang thuis, namelijk vanaf 2019. En op den duur wordt dat toch minder. Ook voor mijn man was het echt heel zwaar. Hij kon/wilde er niet echt veel of lang over praten. Alsof hij dat niet trok. Zo voelde dat voor mij. Soms probeerde ik wel iets uit te leggen en reageerde hij van “dat is prima, doe wat je nodig hebt”. Maar echt even lekker rustig spuien/klagen zat er niet in. Ook merk ik (nog steeds) dat hij het concept burn-out niet echt snapt. Ondanks al mijn slechte jaren. Nog steeds kan hij vragen of ik een dagje mee wil zwemmen bijvoorbeeld (dat gaaaaat voor mij niet; in de auto, spullen inpakken, kids mee, hitte, drukte, prikkels, gesprekken).
Of ik naar een musical wil, vroeg hij laatst. Ja graag maar hoe, denk ik dan.
Of hij heeft een praat waterval en blijft maar vertellen over hoe zijn werkdag is geweest. Na 10 minuten praten begint mijn hoofd al te tollen en hoor ik niks meer. Iets met… Duizeligheid, wattig, concentratie etc. Jullie kennen het wel.
Dus ondanks dat ie alles neemt zoals het is en echt niet de beroerdste is om iets te doen in het huishouden, voel ik me toch vaak onbegrepen en eenzaam. Zou ik vaker willen sparren, een arm om me heen willen, etc. Maargoed, aangezien ik al zooo lang thuis zit, is het ook wel logisch dat we nu niet meer zoveel aandacht op die burn-out leggen. Ik doe wat lukt.
Al vind ik het nog steeds moeilijk dat ik dingen aan hem moet vragen omdat ik denk… dit weet je toch onderhand?! Het komt niet zo uit hem zelf.
Wat een fijn onderwerp om even te bespreken met jullie, merk ik! Heel persoonlijk maar het voelt goed om even met jullie te delen.
Voelen anderen zich ook eenzaam, ook al zitten ze in een goed huwelijk?
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Hoi Herman, wat fijn te horen dat jij al op 60% zit. Daar hoef je trouwens absoluut geen sorry voor te zeggen! Het is je gegund!
Jij tobt er ook al lang mee.
Heel confronterend te lezen in je berichtje dat bij het uitleggen aan je vrienden/familie over waarom je ze niet meer (zo vaak) kunt zien, dat ze dit een keuze/aanstellerij vonden. Ik herken dat. En het is echt heel moeilijk om dat een plek te geven. Vind je niet? Ik heb het nu ook los kunnen laten, net als jij denk ik te horen, maar jammer dat het zo gaat hè.
Ik ben inderdaad ook niet meer dezelfde persoon als vroeger. Dat is voor mijzelf heel fijn! Voor jou denk ik ook. Maar inderdaad ben ik ook niet de vriendin van vroeger of de vrouw die mijn partner heeft gevonden.. Gelukkig is mijn man met mij “mee gegroeid”. Ik hoop bij jou ook?
En ja, er zijn zeker aspecten waar ik stappen in heb gezet! Ik ga goed vooruit, zeker het laatste jaar. Heel blij mee! Nu zoeken naar mijn eigen ik en bij mijn grenzen blijven. Mijn grenzen liggen nog wel wat lager dan bij de gemiddelde mens, vanwege mijn hsp. Maar ik voel me grotendeels weer happy! Ook al heb ik nog wat klachten en kan (of wil?) ik niet alles meedoen in de maatschappij van nu.
Hoe is dat bij jou?
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
Rapporteer
@anoniem
Of ik iets van fysieke begeleiding heb gehad? Nou.. ik heb in al die jaren dat ik thuis zit denk ik wel (bijna) alle vormen van hulp/therapie gehad, hahahahaha. En ik moet er zelf even om lachen, sorry. Dat komt omdat ik er nu, na jaren, achter ben gekomen dat de oplossing niet zit in alle therapieën.
De oplossing zit in jezelf. Jouw lichaam leren aanvoelen. En dat is moeilijker dan je denkt.
Het er vooral om dat je goed voelt en langzaam(!) opbouwt als je lichaam daar klaar voor is. Soms een klein stapje terug, soms een stapje vooruit.
Wilde je specifiek iets weten over een fysieke begeleiding?