Reacties
Hi Herman, Ik heb inmiddels wel door dat mensen die er nooit iets mee te maken hebben gehad, geen idee hebben wat een burn-out is (mezelf meegerekend voor ik het zelf kreeg). Als je 1 momentje laat zien dat het iets beter gaat, denken ze dat je al genezen bent. Was het waar zo... Betreft partner: die is er altijd voor me, doet veel. Maar ben ook pas drie maanden thuis. Ik merk wel dat hij niet altijd weet hoe ermee om te gaan. Wat dat betreft leek er in het begin meer begrip dan nu, terwijl dat ws meer mijn eigen gevoel is dan de waarheid. Ik app ook vaak naar partner als hij op zn werk is (of ergens anders) dat ik me zo eenzaam voel. Je moet het zelf doen, je kan het geen vijf minuten aan iemand anders overlaten. Jij bent degene die door de shit moet. En dat is eenzaam. Want niemand anders weet en voelt wat er in jou omgaat en wat je allemaal voelt. Eenzaamheid is dus erg herkenbaar.
Rapporteer
Hee Herman, ik herken precies wat je zegt, al is dit niet het leukste verhaal om te lezen denk ik. Mijn vriend was ook mijn rots, hij was stabiel en kon alles aan - tot hij dat niet meer kon. Dit kraakte allemaal al wat vanaf het begin van mijn burn-out, maar toen ik terugviel, escaleerde het en voelde ik heel veel druk om te herstellen vóór hem. Lang verhaal kort - onze relatie heeft het niet overleefd. Ik wil daarbij wel toevoegen, voor je volledig in de stress schiet, dat ik precies weet waaróm onze relatie het niet overleefd heeft. Deze ziekte is verschrikkelijk zwaar voor partners. Niet zo zwaar als voor de zieke zelf, natuurlijk, maar het hoeft ook niet op een weegschaal - het is gewoon heel zwaar (maar dat is NIET jouw schuld!). Echter, waar het vaak fout gaat, is dat de partner zelf probeert alle ballen ook hoog te houden. En dat kan even, maar niet altijd. Bij ons ging het uiteindelijk het allermeeste fout omdat mijn vriend weigerde om zelf hulp in te schakelen en/of een uitlaatklep te zoeken. Waar ik keihard werkte om meer in de acceptatie te komen, om wel te zien waar het schip strandde, en om meer in het moment te leven, werd hij steeds gefrustreerder, angstiger voor de toekomst, gestresster. Hij was ook onderuit aan het gaan, maar legde daarbij de schuld volledig bij mij en mijn ziekte neer. Uiteindelijk breekt een relatie eigenlijk altijd door de dynamiek die er tussen twee mensen bestaat, maar in de kern was bovenstaande echt het grootste probleem. Want hoe je met iets omgaat, bepaalt uiteindelijk of je er doorheen gaat. Dat je partner frustratie voelt jegens jou, onbewust, is niet gek. Sterker nog, het zou gek zijn als dat niet zo zou zijn - jouw vriendin kan nu niet het leven leiden dat ze had willen leiden en dat komt door jouw ziekte (wederom - niet door JOU, maar door de ZIEKTE). En dus bouwt ze wrok op. En die wrok moet er ergens uit. Haar manier is op dit moment door controle proberen te pakken - ze voelt zich ontzettend machteloos, om jou zo te zien en om haar eigen leven zo beïnvloed te zien - en dus wil ze vat krijgen op de situatie. En doordat ze de ziekte niet begrijpt, vindt ze het frustrerend dat je niet nóg meer hulp zoekt, de dingen doet waarvan zíj denkt dat dat de juiste zijn, etc. Maar eigenlijk komt het erop neer dat zij nu mag leren om jouw proces los te laten. En ik hoop dat ze dat zelf ook gaat inzien - daar kun je een gesprek over voeren, en ik hoop dat ze er ontvankelijk voor is. Daarbij is het wel belangrijk dat dit niet als een verwijt klinkt, want het IS voor haar ook heel pittig. Maar om hier samen doorheen te komen, moet je met elkaar in gesprek blijven - en moet je je beide blijven ontwikkelen. Het stukje acceptatie moet ook komen van je partner, anders wordt het een stuk zwaarder. Een burnout is niet te begrijpen als je er zelf in zit. Eenzaamheid is onderdeel van het proces. Wat ik nu op heel heftige wijze leer, is dat 'leren zijn met eenzaamheid' ook iets is wat je moet leren. Ik heb de neiging om maar uit te leggen en uit te leggen, om constant steun te zoeken bij communities (hier, op Reddit, etc.). Maar soms voel ik me gewoon verschrikkelijk eenzaam en mag dat er zijn, zonder dat ik dat probeer weg te werken. Dat vind ik echt het moeilijkste wat er is, maar het is tegelijk ook het belangrijkste. En dan is er daarna ook meer ruimte voor échte verbinding, merk ik. Met mensen die er écht voor me zijn en die naar me blijven luisteren. Waarbij ik niet constant hoef uit te leggen, maar ik me gewoon rot mag voelen.
Rapporteer
Ik zoubje stukje uitleg wel aan m'n moeder willen laten lezen Ax. Of toch niet handig?;)