Lieve lotgenoten,
Even een berichtje van mij. Ik zie in verschillende topics dat veel mensen door een zware tijd heen gaan. Ik heb niet altijd de energie gehad om te reageren, maar wil nu toch graag even mijn verhaal delen. Ik merk dat ik behoorlijk in paniek raak en hoop misschien wat herkenning of geruststelling te vinden.
Ik ben inmiddels 2 jaar en 1 maand ziek. Zoals ik ook in mijn eigen topic schreef, merk ik sinds ongeveer 2 à 3 maanden dat mijn benen steeds zwaarder worden. Helaas neemt dit gevoel eerder toe dan af.
Inmiddels ben ik er ook achter gekomen dat mijn ferritine veel te laag is. Ten opzichte van vorig jaar, toen het al te laag was, is het zelfs nog eens met 10 punten gedaald. Dit zal ongetwijfeld een rol spelen, maar helaas duurt het best lang voordat je ijzervoorraad weer op peil is. Bovendien weet ik niet zeker of al mijn klachten hierdoor verklaard kunnen worden.
Ondertussen was ik al vijf keer gebeld door het UWV in verband met mijn WIA-aanvraag. Steeds kreeg ik te horen dat het waarschijnlijk nog wel een paar weken zou duren voordat ik op gesprek kon komen. Tot ik op een willekeurige woensdagmiddag ineens een telefoontje kreeg met de vraag of ik de daaropvolgende maandag al kon komen voor mijn beoordeling.
Je kunt je voorstellen dat ik daar helemaal van ondersteboven was. De draaiduizelingen, de moeite met licht en geluid en zelfs geen brief meer kunnen lezen omdat de letters voor mijn ogen dansten. Daarbovenop kwam de angst dat ik op de dag zelf misschien niet eens meer naar binnen zou kunnen lopen vanwege mijn vreemde, zware benen.
Helaas ging het gesprek zelf ook niet goed. Eigenlijk was het verschrikkelijk. Ik was alleen maar bezig met paniek en kon nauwelijks iets opnemen van wat er gezegd werd. Mijn moeder was gelukkig mee en de arts was erg begripvol. Hij gaf aan dat hij zelf geen beslissing neemt, maar verwachtte wel dat het heel moeilijk zou worden om voor mij een passende functie te vinden.
Nu zijn we drie dagen verder en mijn lichaam is nog steeds helemaal van slag. Ik slaap slecht en ben zó intens moe dat ik afhankelijk ben van mijn ouders. Als ik bijvoorbeeld sta te koken, begin ik vanbinnen te trillen en krijg ik het gevoel dat ik door mijn benen zak. Zelfs een gesprek voeren is op dit moment eigenlijk al te veel.
Ik schrik hier ontzettend van. Juist omdat ik altijd voor mezelf heb kunnen zorgen en nu het gevoel heb dat ik echt een patiënt ben geworden die voornamelijk op bed ligt en verzorgd moet worden.
Mijn benen voelen loodzwaar en mijn hele lichaam trilt vanbinnen. Zelfs mijn handen voelen soms tintelend aan.
Misschien zoek ik gewoon wat herkenning of geruststelling, maar de symptomen maken me ontzettend onzeker en bang. Ik ben bang dat ik straks als een soort kasplantje op zolder moet leven, met oor- en oogbescherming, omdat ik niets meer kan verdragen.
Normaal gesproken lag ik er na een terugslag wel even af, maar dit voelt echt extreem. Ik herken mezelf hier niet in en weet even niet meer wat ik ervan moet denken.
Herkent iemand dit? Vooral die loodzware benen, het interne trillen en de enorme uitputting? Niet meer kunnen lezen bijna en alle beelden vervormd zien met contrast. Ik hebdit zelfs ij het begin niet zo heftig gehad. En hebben jullie ook weleens zo'n heftige en langdurige terugslag gehad na een stressvolle gebeurtenis? Het voelt alsof mn zenuwstelsel ontstoken is bijna.
Alvast bedankt voor het lezen. ❤️