Toch wel pijnlijk besef...

Hey Mo, Je zult mij ondertussen herkennen van mijn verhalen. Ik zit zelf in een heel diepe dal, maar ik kan wel zeggen dat het ongeloofelijk goed is dat je deze deze dingen in vraag stelt. En dat je dit ook inziet. Dat je vertelt met het gevoel dat je de kinderjaren van jou kind denkt te hebben gemist. Dat maakt het vooral kwetsbaar en het vertelt veel over jou dat je een heel goede hart hebt. Dus het feit dat je dat allemaal beseft weet ik heel goed dat je het nu beter gaat maken voor jou kinderen, dat maakt het verschil niet meer uit als je ooit denkt niet meer terug normaal gaat zijn. Je gaat er zelfs sterker en beter door worden in mijn optiek en vooral dat je dit allemaal voelt en beleeft, die innerlijke proces. Grote knuffel!

Corrado • 12-06-2026

Wat goed van je dat je dit de ruimte geeft. Dit is precies wat ze bedoelen met de term "levende rouw". En dat is gewoon heel erg verdrietig. Dus het is alleen maar goed dat je er even bij stilstaat. Maakt het niet minder verdrietig, helaas :( Weet wel dat je nu wel alles door een bepaalde bril ziet. Jouw kinderen hebben in de afgelopen 10 jaar echt niet alleen maar een afwezige moeder gehad. Ja, het heeft een reden dat je zo onderuit gegaan bent. Maar je was niet alleen maar nonstop moe, gestresst en afwezig. Het is het enige waar ik mezelf aan houd is dat deze burnout me wel op patronen heeft gewezen die echt niet gezond zijn. En dat ik inderdaad ook niet goed wist hoe ik in het nu moest leven. Ik probeer het mezelf niet kwalijk te nemen, omdat ik letterlijk niet anders kón, ik was zo geprogrammeerd en niemand had me ooit geleerd hoe het anders kon. Maar je leven hierna zal niet weer hetzelfde zijn - in sommige opzichten is dat verdrietig, maar in sommige ook heel fijn. En jouw kinderen hebben nu een zieke, maar aanwezige ouder (:

Ax • 12-06-2026

Bedankt voor jullie fijne reacties. Nooit geweten dat ik zoveel kon voelen 🙂 Altijd aangeleerd om door te gaan, geen ruimte voor emoties. Ik vind het wel moeilijk dat ik iedere dag , door het vele piekeren, weer nieuwe dingen besef. Ik probeer ze niet teveel te analyseren, maar het gebeurd soms toch. Ik denk dat de kinderen vooral een moeder zien die er altijd is geweest voor ze. Misschien soms teveel. Oh, ik heb nog een hoop te leren... Zijn jullie niet soms bang dat je er als een heel ander persoon uit komt? Misschien was ik wel helemaal degene die ik dacht te zijn. Lekker filosofisch, fijn zo'n veel overdenkend burn-out-hoofd.

Mo • 12-06-2026

Herkenbaar verhaal, Mo! Mijn kinderen zijn nu 15 (jongen) en 19 (meisje). Ik kon de afgelopen 6 jaar niks met ze doen. Geen dagje dierentuin, niet uit eten, niet een dagje shoppen of even winkelen, geen pretpark, niet mee naar verjaardagen van familie of vrienden… niks! Ik ben al 6 jaar thuis. Alleen maar thuis. Samen met mijn klachten. Maar mijn kids vertellen me dat ik de meest fantastische moeder ben. De meest liefdevolle moeder. Eentje die er altijd voor ze is. Met ze mee denkt. Naar ze luistert als ze uit school komen. Eentje die voor ze kookt of een schaaltje druiven komt brengen tijdens huiswerk. Eentje met wie ze ‘s avonds een half uurtje tv kijken op de bank naar hun favoriete serie. Eentje die bloemetjes plukt uit de tuin en die binnen in een vaasje zet. Ik schijn een geweldige moeder te zijn, zo vertellen mijn kids mij met grote regelmaat. Terwijl ik het zelf TOTAAAAL anders voel! (Want ik voel me zooo kak, je begrijpt het wel..). Dus… wat je zelf voelt, komt niet altijd overeen met wat je kids van jou vinden. En dat ze niet met mij eens een uurtje kunnen bowlen of naar het klimbos kunnen… dat is (in elk geval voor mijn kids) bijzaak. Niet belangrijk. Die knuffel elke dag en er zijn voor elkaar, geeft zoveel meer liefde. Schijnbaar, volgens mijn kids ;) Dusssss dat wilde ik je toch even vertellen. Hou je goed!

Liefs Pien • 12-06-2026

Jeetje Pien, 6 jaar... Zit je al zolang in een burn-out of heb je andere redenen? Als ik dat lees, breekt mijn hart. Ik mis nu al zoveel van de kinderen. Ik was altijd overal bij en nu maak ik er niks meer van mee. Dat ik dat een jaar of anderhalf moet volhouden oke, maar 6 jaar. Dat is echt een nachtmerrie. Ik zit al weken dagelijks te huilen omdat ik de eindmusical niet live kan zien (wordt wel gefilmd). Ik heb zoveel moeite met de dingen waar ik niet bij kan zijn/ niet kan doen. Je klinkt als een hele liefdevolle moeder! En als een mens met het een goed hart.

Mo • 12-06-2026

Het is ook vreselijk moeilijk Mo. Zeker in het begin. Ik kon ook alleeeeeen maar huilen van ellende en schuldgevoelens. 6 jaar terug moest ik geopereerd worden. 5 jaar zit ik in mijn burn-out. Er is van alles gebeurd in die tijd, vandaar dat het zo lang duurt. Het gaat nu stukke beter. Ik ben er nog niet maar voel dit laatste jaar dat ik een beetje vooruit ga. Zoooo fijn. Geloof er in. Vertrouw op je lichaam. Ik kon dat ook niet, dacht dat ik nooooit meer beter zou worden. Maar hee, stapje voor stapje. Praat er over met je kids. Wees eerlijk, toon je emoties, zeg dat je je er rottig over voelt en dat je er zo graag bij zou willen zijn. Huil waar ze bij zijn. Maakt niks uit. Leren ze veel van. Wees de liefste die er is voor ze! En echt, op den duur kun je weer kleine dingetjes. Of heel even kort ergens bij zijn, even je gezicht laten zien. Misschien kan je, in een klein hoekje achterin de zaal, heeeeel eventjes een mini stukje van de musical zien? Ik gun het je enorm. Hou je taai, je komt er wel!

Liefs Pien • 12-06-2026

Fijn om te lezen dat je eindelijk vooruit gaat, Pien. Dat is je van harte gegund. Ik toon mijn emoties zeker waar de kinderen bij zijn. Daar is het bij mij vroeger fout gegaan, onder andere. Heb gelukkig minder paniekaanvallen, die vond ik niet zo fijn als de kinderen thuis waren. Ik ben pas bijna drie maanden thuis, maar kan best iets doen denk ik. Ik durf het alleen niet zo goed, omdat ik bang ben voor een terugval. Ik zit nog in de aan-stand en heb (nog) geen extreme vermoeidheid. Moeilijk te bepalen wat ik wel kan doen en wat ik beter kan laten. Ik probeer de beste moeder te zijn en dat betekent nu ook door ze deels los te laten. Dat ze leuke dingen doen waar ik niet bij ben. Dat gun ik ze natuurlijk. Hoop dat ik over een tijdje weer mee kan genieten van wat ze meemaken.

Mo • 12-06-2026

Je komt er wel Mo, hou je goed!

Liefs Pien • 12-06-2026

@Mo ik wil even reageren op deze vraag van je: "Zijn jullie niet soms bang dat je er als een heel ander persoon uit komt?' Ik denk dat je niet een ander persoon gaat zijn. Ik denk dat mensen die echt dóór een burnout heen gaan (en daar dus van herstellen en de juiste vaardigheden leren) meer dan ooit zichzelf gaan zijn. En dat is iets moois. Je weet dat ik recent mijn relatie ben kwijtgeraakt. Maar iedereen hier is mensen verloren door deze ziekte. En ja, je leven kan er na ontregeling in vele opzichten anders uitzien. Misschien passen bepaalde mensen, systemen en omgevingen meer bij de persoon die meer uit balans is, altijd te hard doorrent, de pleaser (pleasen is namelijk een stressreactie, net als vechten, vluchten en bevriezen - en dus geen persoonlijkheids eigenschap). Maar dat betekent dat jij eruit komt als meer de kern die jij zelf bent. Je verandert niet - je wordt jezelf. En er zijn ook relaties en vriendschappen die dit wél doorstaan. Ja, ik ben mijn relatie kwijt en vrienden verloren. Maar sommige van mijn vriendschappen hebben zich nu enorm verdiept. Ik heb mensen in mijn omgeving die juist deze kant van mij omarmen. En ik verwacht ooit, als ik verder ben in herstel, ook nieuwe mensen te ontmoeten. En ik hóóp dat ik dan anders op ze reageer dan vroeger. Minder bezig met "mogen ze mij?" en meer met "passen ze bij mij?". En dat geldt ook voor werkplekken en hobby's. Ik snap goed dat je in je hoofd zit hiermee. Ik kom nu over alsof ik hier helemaal goed onder ben, dat ik alles in het leven omarm, etc. Dat is niet waar. Ik vind het verschrikkelijk dat ik mijn partner kwijt ben en dat we blijkbaar niet de diepste dalen samen kunnen doorstaan. Ik voel me heel vaak verschrikkelijk eenzaam. Alles wat ik hierboven schrijf, kan ik heel vaak niet voelen. Maar ik meen mijn woorden wel, want ik weet wel dat het zo is. En dat het ook belangrijk is. We kunnen niet terug naar het oude leven want dat leven heeft ons ziek gemaakt. Maar we kunnen nog niet zien hoe het nieuwe leven eruit gaat zien en dat is eng. En ondertussen mag je ook rouwen om dat oude leven. Want je bent wel iets verloren wat je niet had willen verliezen.

Ax • 13-06-2026

@Ax, bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik wil ook niet terug naar de oude ik, maar er zijn wel eigenschappen die juist wel graag wil behouden zoals bv mijn humor. Ik besef me dat ik niet door kan blijven rennen in standje 100, dat trauma's verwerkt moeten worden en dat ik misschien wel liever ander werk doen dan wat ik nu doe. Maar ik hoop ergens ook nog een beetje mezelf te zijn/worden, de leuke en positieve kanten dan. Ik ben het onbezorgde verloren en vraag me af of dat ooit nog terug komt. Ik ben door dit forum al wel iets meer in het hier en nu gaan leven. Dat scheelt een beetje in de zwaarte van hoe het leven nu is😂6️⃣

Mo • 13-06-2026

En toen ging het weer mis... Te vroeg op enter gedrukt met emoticons die er niet moeten staan. Konden we maar even in de toekomst kijken en zien dat het goedkomt ❤️

Mo • 13-06-2026

@Mo daar ben ik niet bang voor. Ontregeling van het zenuwstelsel zorgt ervoor dat je nu alleen gevaar kunt zien en voelen. Dan is er geen ruimte voor humor en luchtigheid. Deze periode zal een litteken achterlaten, maar juist door dat meer in het hier en nu leven komt jouw onbezonnenheid meer terug. De staat van je zenuwstelsel doet echt absurd veel met je, inclusief je toekomstbeeld. Als je in gevaar bent, kun je alleen in doemscenario's denken (want je brein probeert het ergste te bedenken zodat je je daarop kunt voorbereiden). Gelukkig komen die doemscenario's nagenoeg nooit uit :)

Ax • 13-06-2026