Uitleg voor naasten?
Heeft iemand toevallig een tekst, website, filmpje of iets dergelijks met een uitleg over wat een burn-out is en hoe het voelt? Ik vind het zo lastig om aan mensen uit te leggen hoe ik me voel…
Reacties
Wellicht video’s van Brankele Frank op Youtube? Ben er niet ingedoken, maar omdat zij ook het boek erover geschreven heeft en veel in de media aanwezig is. Wellicht helpt dat 🥰
Rapporteer
De blogs van isamu psychologen. Leggen het perfect uit voor elk stadium waarin je zit
Rapporteer
Dit gaat over PEM wat vaker in verband wordt gelegd met Post covid en ME maar het legt wel erg goed praktisch uit wat nou precies het probleem is en wat nodig is voor herstel. https://abuhb.nhs.wales/files/sms1/adult-top-tips-for-managing-pem-march-2025-pdf/
Rapporteer
Ik schrijf zelf teksten op mijn instagram-account @ont.regeld (https://www.instagram.com/ont.regeld?igsh=bjNocHZwdjl6dmd4). Wellicht heb je daar iets aan. Daarnaast heb ik op het lotgenotenforum ook wel eens wat uitleggen gegeven. Het forum zelf is gesloten, maar een aantal van mijn teksten zijn wel terug te lezen: https://www.therapiepsycholoog.com/forum-lotgenoten-burnout En ik heb ook wel een paar keer documenten voor mijn naasten geschreven, daar kan ik eventueel wel wat informatie een keer uithalen en hier plaatsen als daar behoefte aan is. Maar daar moet ik dan even de mentale ruimte voor hebben.
Rapporteer
Hey Ax! Hoe gaat het ondertussen met jou? Ik heb veel van je berichten gelezen op het voorgaande forum waar ik zeker herkenning in vond.
Rapporteer
Hi Dave, lief dat je het vraagt. Het ging allemaal niet goed na mijn relatiebreuk. Dit heeft geleid tot zoveel verlies in één keer dat ik vorige week bij de crisisdienst terecht ben gekomen. Nu zit ik aan medicatie als demper om een beetje op adem te komen en dat slaat gelukkig goed aan, waardoor alles nu weer een beetje draaglijk is. Ik hoop uiteindelijk weer op eigen kracht vooruit te kunnen, want ik geloof daar echt in, maar nu had ik het wel echt heel hard nodig. Hopelijk kan ik over een paar maanden een keer een wat positievere update geven... :')
Rapporteer
Aww Ax, volledig begrijpelijk :( Hopelijk kom je snel weer wat op adem. Veel warmte voor jou!!
Rapporteer
Ik merk dat het mij helemaal niet lukt om alles (steeds maar weer) uit te leggen. Dat kost zoooo veel energie. Daarbij merk ik, word het toch niet begrepen. Hoe goed je ook je best doet het uit te leggen. Het uitleggen IS ook heel lastig. Als je het zelf niet hebt mee gemaakt, vraag ik me af of je het echt kan begrijpen. Ik zit al lang in m’n burn-out en mensen (ook van heel dichtbij) begrijpen niet waarom ik nog niet ben opgeknapt. “Ga je toch een therapietje doen? Ben je er zo vanaf”. Ik leg dus niks meer uit, hoe moeilijk ik het er ook mee heb.. Voelt wel echt eenzaam, moet ik eerlijk zeggen. Herkenning?
Rapporteer
In het boek De burnout reset staat er een hoofdstuk speciaal voor partners en vrienden. Het zijn drie pagina's met ook tips die denk ik wel van waarde zijn.
Rapporteer
Bedankt allen voor de tips!! @Liefs Pien: Ik merk ook dat het uitleggen me veel energie kost. Heb altijd het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden/uitleggen. Maar hoe meer ik m’n best doe om het uit te leggen, hoe meer onbegrepen ik me voel. En dit voelt inderdaad ontzettend eenzaam.
Rapporteer
Ik ben bang dat het vooral een probleem is van niet willen begrijpen als men na de derde of vierde keer uitleggen toch terug valt op hun eigen beeld van dit soort ziektes ipv jouw woord voor waarheid aannemen. Ik merk in eigen omgeving iig dat er een groep is die er toe in staat is en waar je eigenlijk aan 1 keer genoeg hebt, een tweede groep die het nooit gaat begrijpen maar wel accepteerd en dan nog een derde groep die het gewoon niet wilt en kortzichtige dingen blijft herhalen. Daar is helaas niks aan te doen maar dat maakt het allemaal wel zwaarder dan nodig helaas.
Rapporteer
Wat vaak beter helpt is niet uitleggen, maar grenzen benoemen. 'Ik kan dit wel en dit niet en ik blijf zo lang', etc. Uitleggen aan mensen die er niet voor open staan gaat niet lukken. Grenzen zijn concreet en duidelijk; dat geeft de ander ook handvatten om iets mee te kunnen en helpt dus tegen hun machteloosheid. Ook duidelijk aangeven wat jij nodig hebt. En pas uitleg geven als ze vragen waarom; anders gewoon zeggen dat het jou helpt. Bijvoorbeeld dat jij liever bij jou thuis afspreekt als je mensen ziet, of dat het heel fijn zou zijn als je niet elke dag hoeft te koken, etc. De mensen die van je houden willen je graag helpen, maar weten vaak niet hoe.
Rapporteer
Dat is wel een goeie, Ax. Grenzen benoemen dus. Toch… ook dán, blijven er mensen “vreemd” reageren. Ze snappen het gewoon niet! Blijven met activiteiten aankomen, uitstapjes, tips en ideeen die voor mij niet fijn zijn. In mijn gezin word ik super begrepen. Maar familieleden of vrienden… die vallen allemaal langzaam af onderhand. Ik heb het daar echt moeilijk mee.
Rapporteer
@Pien en dat gaat ook nooit veranderen. Sommige mensen zullen het nooit begrijpen en daarover mag je gerust teleurgesteld zijn, druk dat gevoel niet weg - het is gewoon heel jammer. Ik ben er mijn relatie van 9 jaar door kwijtgeraakt. Heb geprobeerd alles duizend keer uit te leggen, maar iedereen reageert vanuit diens eigen overtuigingen en wereldbeeld en hun zenuwstelsel (icm hun persoonlijkheid natuurlijk) zorgt ervoor dat jouw input simpelweg niet binnen gaat komen. Een van de belangrijkste lessen die je tijdens je burnout gedwongen leert, is dat je niet iedereen te vriend houdt, dat de meeste mensen nooit gaan begrijpen hoe zwaar het traject is en dat eenzaamheid er soms (of regelmatig) bij hoort - en dat je dat dus niet hoeft te onderdrukken. Want eigenlijk zit dat er bij iedereen uiteindelijk onder. We voelen ons verschrikkelijk eenzaam in onze ziekte. Iedereen om ons heen gaat door met hun leven, met uitstapjes, sporten, werken, en wij moeten leren om te genieten van de kleine dingetjes zoals bloeiende bloemen of vogeltjes of een beetje kleuren en legpuzzels leggen, terwijl we ondertussen door het moeilijkste proces van ons leven gaan in een lichaam dat nauwelijks iets aan kan en dat constant denkt dat het in levensgevaar is. Dat IS ook gewoon klote en eenzaam en dan is het logisch dat je naar steun van anderen zoekt, we zijn immers sociale wezens. En wat dan ook nog meespeelt is dat de mensen die burnout raken, vaak ook de mensen zijn die hun gevoel van zelfwaarde en veiligheid (te) veel bij anderen hebben neergelegd. De zogenaamde pleasers die proberen iedereen te vriend en tevreden te houden. Pleasen is uiteindelijk namelijk gewoon een stressreactie (net als vechten en vluchten) en eentje die je eigen waarden ondermijnt. Je zenuwstelsel heeft dan ergens op jonge leeftijd geleerd dat je uit je "stam" gekickt kunt worden als je jezelf bent, als de sfeer gespannen is en/of als je je ongezouten mening deelt. Niet begrepen worden door anderen wordt door ons zenuwstelsel dus als levensgevaarlijk bestempeld, en daarom doen we er alles aan om mensen om ons heen wél onze ziekte te laten begrijpen. En het is dus de kunst om dat te leren loslaten - en dat is heel moeilijk (ik kan dat ook zeker niet goed) en tegelijk denk ik dat het ongelooflijk bevrijdend moet zijn als je er echt beter in wordt. Zelfs al zul je er nooit helemaal los van kunnen komen, het kan je leven wel significant verbeteren.