Uitleg voor naasten?

Wellicht video’s van Brankele Frank op Youtube? Ben er niet ingedoken, maar omdat zij ook het boek erover geschreven heeft en veel in de media aanwezig is. Wellicht helpt dat 🥰

De blogs van isamu psychologen. Leggen het perfect uit voor elk stadium waarin je zit

Dit gaat over PEM wat vaker in verband wordt gelegd met Post covid en ME maar het legt wel erg goed praktisch uit wat nou precies het probleem is en wat nodig is voor herstel. https://abuhb.nhs.wales/files/sms1/adult-top-tips-for-managing-pem-march-2025-pdf/

Ik schrijf zelf teksten op mijn instagram-account @ont.regeld (https://www.instagram.com/ont.regeld?igsh=bjNocHZwdjl6dmd4). Wellicht heb je daar iets aan. Daarnaast heb ik op het lotgenotenforum ook wel eens wat uitleggen gegeven. Het forum zelf is gesloten, maar een aantal van mijn teksten zijn wel terug te lezen: https://www.therapiepsycholoog.com/forum-lotgenoten-burnout En ik heb ook wel een paar keer documenten voor mijn naasten geschreven, daar kan ik eventueel wel wat informatie een keer uithalen en hier plaatsen als daar behoefte aan is. Maar daar moet ik dan even de mentale ruimte voor hebben.

Hey Ax! Hoe gaat het ondertussen met jou? Ik heb veel van je berichten gelezen op het voorgaande forum waar ik zeker herkenning in vond.

Hi Dave, lief dat je het vraagt. Het ging allemaal niet goed na mijn relatiebreuk. Dit heeft geleid tot zoveel verlies in één keer dat ik vorige week bij de crisisdienst terecht ben gekomen. Nu zit ik aan medicatie als demper om een beetje op adem te komen en dat slaat gelukkig goed aan, waardoor alles nu weer een beetje draaglijk is. Ik hoop uiteindelijk weer op eigen kracht vooruit te kunnen, want ik geloof daar echt in, maar nu had ik het wel echt heel hard nodig. Hopelijk kan ik over een paar maanden een keer een wat positievere update geven... :')

Aww Ax, volledig begrijpelijk :( Hopelijk kom je snel weer wat op adem. Veel warmte voor jou!!

In het boek De burnout reset staat er een hoofdstuk speciaal voor partners en vrienden. Het zijn drie pagina's met ook tips die denk ik wel van waarde zijn.

Bedankt allen voor de tips!! @Liefs Pien: Ik merk ook dat het uitleggen me veel energie kost. Heb altijd het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden/uitleggen. Maar hoe meer ik m’n best doe om het uit te leggen, hoe meer onbegrepen ik me voel. En dit voelt inderdaad ontzettend eenzaam.

Ik ben bang dat het vooral een probleem is van niet willen begrijpen als men na de derde of vierde keer uitleggen toch terug valt op hun eigen beeld van dit soort ziektes ipv jouw woord voor waarheid aannemen. Ik merk in eigen omgeving iig dat er een groep is die er toe in staat is en waar je eigenlijk aan 1 keer genoeg hebt, een tweede groep die het nooit gaat begrijpen maar wel accepteerd en dan nog een derde groep die het gewoon niet wilt en kortzichtige dingen blijft herhalen. Daar is helaas niks aan te doen maar dat maakt het allemaal wel zwaarder dan nodig helaas.

Wat vaak beter helpt is niet uitleggen, maar grenzen benoemen. 'Ik kan dit wel en dit niet en ik blijf zo lang', etc. Uitleggen aan mensen die er niet voor open staan gaat niet lukken. Grenzen zijn concreet en duidelijk; dat geeft de ander ook handvatten om iets mee te kunnen en helpt dus tegen hun machteloosheid. Ook duidelijk aangeven wat jij nodig hebt. En pas uitleg geven als ze vragen waarom; anders gewoon zeggen dat het jou helpt. Bijvoorbeeld dat jij liever bij jou thuis afspreekt als je mensen ziet, of dat het heel fijn zou zijn als je niet elke dag hoeft te koken, etc. De mensen die van je houden willen je graag helpen, maar weten vaak niet hoe.

@Pien en dat gaat ook nooit veranderen. Sommige mensen zullen het nooit begrijpen en daarover mag je gerust teleurgesteld zijn, druk dat gevoel niet weg - het is gewoon heel jammer. Ik ben er mijn relatie van 9 jaar door kwijtgeraakt. Heb geprobeerd alles duizend keer uit te leggen, maar iedereen reageert vanuit diens eigen overtuigingen en wereldbeeld en hun zenuwstelsel (icm hun persoonlijkheid natuurlijk) zorgt ervoor dat jouw input simpelweg niet binnen gaat komen. Een van de belangrijkste lessen die je tijdens je burnout gedwongen leert, is dat je niet iedereen te vriend houdt, dat de meeste mensen nooit gaan begrijpen hoe zwaar het traject is en dat eenzaamheid er soms (of regelmatig) bij hoort - en dat je dat dus niet hoeft te onderdrukken. Want eigenlijk zit dat er bij iedereen uiteindelijk onder. We voelen ons verschrikkelijk eenzaam in onze ziekte. Iedereen om ons heen gaat door met hun leven, met uitstapjes, sporten, werken, en wij moeten leren om te genieten van de kleine dingetjes zoals bloeiende bloemen of vogeltjes of een beetje kleuren en legpuzzels leggen, terwijl we ondertussen door het moeilijkste proces van ons leven gaan in een lichaam dat nauwelijks iets aan kan en dat constant denkt dat het in levensgevaar is. Dat IS ook gewoon klote en eenzaam en dan is het logisch dat je naar steun van anderen zoekt, we zijn immers sociale wezens. En wat dan ook nog meespeelt is dat de mensen die burnout raken, vaak ook de mensen zijn die hun gevoel van zelfwaarde en veiligheid (te) veel bij anderen hebben neergelegd. De zogenaamde pleasers die proberen iedereen te vriend en tevreden te houden. Pleasen is uiteindelijk namelijk gewoon een stressreactie (net als vechten en vluchten) en eentje die je eigen waarden ondermijnt. Je zenuwstelsel heeft dan ergens op jonge leeftijd geleerd dat je uit je "stam" gekickt kunt worden als je jezelf bent, als de sfeer gespannen is en/of als je je ongezouten mening deelt. Niet begrepen worden door anderen wordt door ons zenuwstelsel dus als levensgevaarlijk bestempeld, en daarom doen we er alles aan om mensen om ons heen wél onze ziekte te laten begrijpen. En het is dus de kunst om dat te leren loslaten - en dat is heel moeilijk (ik kan dat ook zeker niet goed) en tegelijk denk ik dat het ongelooflijk bevrijdend moet zijn als je er echt beter in wordt. Zelfs al zul je er nooit helemaal los van kunnen komen, het kan je leven wel significant verbeteren.

vanmiddag ook weer een mooi voorbeeld in een naaste die er na >10x uitleggen en een jaar samen onder een dak wonen nog steeds niet begrijpt wat er nou aan de hand is. Ik zit over drie maanden op de twee jaar en word daardoor ontslagen. Door angstklachten en energiegebrek kan ik niet meer in mijn appartement in een drukke stad wonen dus ben ik van plan om de huur op te zeggen rond die tijd. Door het gebrek aan energie en snelle overprikkeling van de burnout stelde ik voor dat we het gewoon door verhuizers lieten doen zodat ik niet de hele tijd rare pijn en somberheid moet ervaren... Komt de naaste aan met 'ja het moet wel emotioneel voor je zijn want anders zou je het wel kunnen.' ... Op dat soort momenten moet ik echt drie keer tot 10 tellen om niet te beginnen met schreeuwen haha. Hoe vaak ik al wel niet heb uitgelegd dat het een energie probleem is en dat de depressie en huilbuien vooral een gevolg van een gebrek aan energie zijn. Maar nee hoor hij weet het nog steeds beter dan ik en ik zal wel emotioneel zijn... Het is niet gek dat er zoveel vooroordelen zijn over allerlei ziektes als mensen die over het algemeen verstandig zijn toch zo eigenwijs zijn en hun eigen beeld blijven vormen.