Ik heb inmiddels mijn WIA-keuring gehad en ik wilde mijn ervaring eigenlijk ook nog even delen, omdat ik hier op het forum en op het vorige forum al best veel over heb gelezen. Mijn bedrijfsarts had een behoorlijk goed medisch dossier samengesteld op basis van alle informatie die ik de afgelopen tijd heb aangeleverd. De UWV-arts had dat gelezen en ook de twee documenten die ik onlangs op verzoek van de medisch secretaresse had toegestuurd, had ze doorgenomen. Het was bij mij uiteindelijk geen enorme stapel met medische verslaglegging. Dat komt denk ik ook doordat een groot deel van mijn klachten voortkomt uit trauma, waardoor ik lange tijd over mijn grenzen heen ben gegaan en uiteindelijk ben vastgelopen. Doordat ik hier al een tijdje meelees, ben ik er eigenlijk steeds meer achter gekomen dat er ontzettend veel verschillende manieren zijn waarop mensen in een burn-out terecht kunnen komen. Wat volgens mij wel overeenkomt, is dat er op een gegeven moment sprake is van een vorm van overbelasting en ontregeling. Maar hoe iemand daar komt en wat er vervolgens nodig is om weer te herstellen, kan volgens mij behoorlijk verschillen. Bij mezelf merk ik dat trauma en ingesleten patronen daarin waarschijnlijk wel een belangrijke rol speelt. Ik heb in mijn leven langere periodes gekend waarin er weinig basaal gevoel van veiligheid was en daar heb ik een coping strategie bij ontwikkeld. Mijn eigen gevoel zegt daarom dat het voor mij waarschijnlijk niet zo snel en makkelijk is om helemaal tot die basis van rust en veiligheid te komen. Het is mij immers vrij onbekend. En dat therapie daarbij echt noodzakelijk is. Therapie die gericht is op herstel van lichaam en geest. Maar dat is echt mijn eigen ervaring en ik wil daar zeker niet mee zeggen dat iedereen met een ontregeld zenuwstelsel trauma heeft meegemaakt of dat trauma bij iedereen de oorzaak is. Wat ik ook interessant vond aan het gesprek met de UWV-arts, is dat mijn indruk was dat het uiteindelijk niet zozeer gaat om het label of de diagnose op zichzelf, maar vooral om wat je klachten in de praktijk betekenen en hoe ernstig en beperkend die zijn. En natuurlijk helpt het als daar medische informatie of verslaglegging bij is die dat ondersteunt. Want dat maakt het concreet en overzichtelijk. Bij lichamelijke klachten kan dat soms misschien wat concreter zijn. Als iemand bijvoorbeeld veel migraine heeft of gewrichtsklachten, dan kan daar onderzoek of verslaglegging bij zitten. Bij mentale klachten vind ik dat ingewikkelder, omdat de beperking soms veel meer zit in dingen als voorspelbaarheid, belastbaarheid, triggers, prikkelverwerking en de vraag of je iets ook duurzaam kunt volhouden. Het is dus heel fijn als een behandelaar dit op papier kan zetten. Bij mij zit het bijvoorbeeld helemaal niet in mijn zelfzorg. Ik kan mezelf douchen, aankleden, eten maken en mijn huishouden doen in grote lijnen en op goede dagen. Dat betekent alleen niet dat ik daardoor ook duurzaam kan functioneren als werknemer. Mijn probleem zit veel meer in de combinatie van triggers, overprikkeling, spanning, herstel na belasting en het feit dat ik nog niet betrouwbaar kan voorspellen wat ik op een dag aankan. Ik kan op een goede dag best veel meer dan ik een tijd geleden kon, maar dat betekent nog niet dat ik dat ook dag na dag, week na week kan volhouden. Dat vond ik eigenlijk wel een belangrijk inzicht uit het gesprek. Het gaat niet alleen om: “Kun je dit?” maar ook om: “Kun je dit op een voorspelbare en duurzame manier?” De UWV-arts was trouwens heel vriendelijk. Ik had vooraf best veel spanning voor het gesprek, maar achteraf dacht ik eigenlijk: zij moest gewoon haar vragenlijst doorlopen en allerlei dingen uitvragen. Het voelde soms een beetje alsof ik weer door een volgende hoepel moest springen…Maar ik denk dat dat ook gewoon bij zo’n beoordeling hoort. Ik heb overigens niet meteen na het gesprek gehoord in welke mate ik uiteindelijk arbeidsongeschikt word. Als het goed is volgt er nog een gesprek met een arbeidsdeskundige en wordt er vervolgens gekeken naar de FML. De UWV-arts gaf daarbij zelf ook aan dat het belangrijk is dat duidelijk wordt hoe het daadwerkelijk met mij gaat, dus ook wat er gebeurt op momenten dat ik echt ontregeld ben en niet alleen hoe het op een relatief goede dag lijkt. Dat vond ik eigenlijk wel fijn om te horen. Want juist die slechte dagen zeggen voor mij veel over mijn belastbaarheid, terwijl je die aan de buitenkant misschien helemaal niet ziet. Ik ben natuurlijk benieuwd hoe het uiteindelijk uitpakt, maar ik wilde mijn ervaring alvast delen. Zeker omdat ik hier zelf vooraf best veel vragen over had en misschien heeft iemand anders er ook iets aan.