Hoi allemaal, Ik heb een burn out coach. Aan het begin was dat erg fijn en ik ben daar 7x geweest. Nu hadden we best wel een stevig gesprek. De afgelopen twee keren hebben we het vooral gehad over hoe ik me voel. Want ja ze vraagt wat speelt er op dit moment. Dus ik gaf aan waar ik mee worstel. Dat ik het spannend vind om mensen te zien, soms nog moe ben en dat er hier en daar ook wat angsten naar boven komen. Nu geeft ze aan of ze afvraagt of we wel op deze voet verder moeten gaan. Ik ben de enige persoon die ze coacht die geen baan meer heeft. Dat maakt het ingewikkelder. Ik merk vanuit mijn kant dat ze eigenlijk niet zo goed weet hoe ze daar mee om moet gaan. Ergens heeft ze het idee dat ik geen commitment toon om stappen te zetten. Ze kan me niet coachen op het vlak werk in combinatie burn out. Ergens voelde ik me heel even rot maar toen bedacht ik me. Ja hallo een burn out coach is er toch niet alleen om te kijken naar stukje werk en burn out. Het gaat toch echt met vallen en opstaan en vertrouwen krijgen. Bij het herstel komen er zoveel dingen om de hoek kijken. Je ontdekt nieuwe dingen van jezelf, patronen komen omhoog en dat betekent ook worstelen met jezelf. Na dit gesprek heb ik sterk het gevoel dat ze eigenlijk niet voldoende kan steunen. Daarnaast ben ik na al dat praten ook echt wel op een punt gekomen dat ik denk pffff ik wil niet meer praten en nog meer nadenken. Hoe kunnen we het ook praktisch doen. Maar dan zegt ze ja misschien moet je dan maar met een loopbaancoach gaan praten. Ik ben even heel benieuwd hoe anderen tegen dit verhaal aan kijken. Zijn dit soort dingen die naar voren komen te diepgaand voor een coach met psychologische achtergrond?