Ik weet soms nou even niet meer zo goed welke kant ik op moet en lijk mezelf bijna te gijzelen in mn hoofd. Ik merk ook dat als ik soms met mensen ben, ik me iets “normaler” voel en dan het moment dat ik weer wegga, of alleen ben, de gedachte weer opkomt dat ik hierin zit en dan zet ik mezelf weer helemaal vast in een soort greep waar ik mn vinger niet op kan leggen. Afgelopen 7 maanden hebben mij zo heftig van slag gemaakt, dat ik niet meer durf te “zijn”. Alles voelt anders, ook als ik teruglees in sommige journals, dan lees ik dezelfde symptomen, maar het lijkt wel alsof ik het nu wéér anders ervaar. Ik kan niet vooruit, want mn klachten spelen dan op, huilen en erover praten voelt als kortstondige hulp.. ik weet ff niet meer wie ik nou ben en wat ik nog moet. Alles wat zo vanzelfsprekend in mn lijf voelde voorheen, is me opeens onbekend terrein. Begrijp me niet verkeerd; ik heb echt al een lang traject (zoals velen hier) achter de rug met acceptatie en het er laten zijn, maar nu lijkt het bijna een mentaal spel te worden dan alleen de burnout. Alsof ik bijna een burnout van de burnout krijg. Ik twijfel soms ook of ik nou vastzit in de klachten, zelfmedelijden, langdurig in misère zitten.. of nouja, wat dan nog meer. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het is om me “goed te voelen” en als dat moment er even 10 seconde is twijfelt mn hoofd daar alweer aan. Zoals de titel dus doet zeggen: ik zit helemaal vast.