Veel moeite met acceptatie

Hee Mo, ik Kopieer even een tekst van eerder hier voor je! Ik las laatst een artikel op de site van energieherstel dat mij erg geholpen heeft. Het legt uit waarom een terugval noodzakelijk is voor een duurzaam herstel. Je raakt in een burn-out door je grenzen over te gaan en komt er pas uit als je in acceptatie komt. En elke keer als je terugvalt, moet je weer opnieuw door dat proces. Heel pittig, maar het voordeel daarvan is dat je elke keer weer opnieuw leert om in die acceptatie te komen. En daarmee train je dus die vaardigheid, waardoor het - net als bij autorijden - uiteindelijk een automatisme is. Deze manier van kijken helpt mij heel erg om een terugval te zien als een nieuwe (zware) training, een investering in mijn toekomst. Hopelijk helpt het jullie ook. Het artikel beschrijft ook dat er drie stadia zijn, die je altijd moet doorlopen (en dat kun je niet voorkomen): Stadium 1: Paniek. Het ervaren van oude klachtenpatronen zorgt ervoor dat je het gevoel kunt hebben dat je weer helemaal terug bij af bent. In dit eerste stadium, waar paniek overheerst, moet je je richten op het sturen van veiligheidssignalen naar jezelf zodat je je alertheid verlaagt. Bijvoorbeeld door je lichaam vast te pakken, te aaien of kalmerend aan te raken, net zoals je een kind zou troosten. Stadium 2: Forceren. In stadium 2 overwin je de paniek van stadium 1. Je doet nu alle juiste dingen, maar vaak nog met de verkeerde mindset. Je stuurt jezelf geforceerde veiligheidssignalen, je let op je ademhaling, je doet de juiste oefeningen die je zouden kunnen helpen, maar je doet dit vanuit een geforceerde houding, waardoor het lichaam en het hoofd dit niet geloven. Al deze tools werken alleen wanneer je ze toepast met zelfcompassie, luchtigheid en nieuwsgierigheid, zonder wanhoop of druk. Stadium 3: Oh ja, zo werkt het. Na de angst van stadium 1 en de frustratie van stadium 2, is stadium 3 het moment waarop alles weer op zijn plek valt. Je doet nu de juiste dingen vanuit de juiste mindset. Stadium 3 is wanneer je de terugval overwint. Zodra je de juiste mindset weer hebt gevonden, herinnert je brein zich hoe je de signalen van je lichaam goed verwerkt en verdwijnen de klachten weer.

Ax • 19-07-2026

Dankje Ax, die had ik idd al gelezen. Het helpt een beetje om het te relativeren. Ik blijf het wel lastig vinden, omdat ik niet weet waar ik aan toe ben. Die verrekte controledrang die ik heb, helpt ook niet echt mee.

Mo • 19-07-2026

Heel herkenbaar, en dat hoort dus echt bij een terugval - eerst zit je in die fase van paniek. Het geeft mij altijd een heel klein beetje rust dat dat erbij hoort en dat je dus ook met geen enkele mogelijkheid die fase kunt overslaan. Het is mega frustrerend en zo vermoeiend, want je zo rot voelen is gewoon heel naar. En ja, het wordt ook weer beter, dit is tijdelijk. En ja, uiteindelijk leer je juist van zo'n terugval. Maar tegelijk kun je nu niet bij de positiviteit komen en voel je je gewoon ruk. En daar kun je helemaal niks mee. Dus het is gewoon klote.

Ax • 19-07-2026

Wat shit Mo. Maar het is helaas herkenbaar en kan een lang en moeizaam proces zijn. Gebruik je iets van medicatie?

Marieke • 19-07-2026

Dat het een lang proces gaat zijn, daar ga ik al vanuit. Maar dat ik niet even in het bos kan wandelen met de kinderen zonder volledig overprikkeld te raken, kan ik moeilijk verkroppen. Ik heb escitalopram, maar zit pas ruim 3 weken op een vaste dosering. Ik hoop dat het iets meer tegen de overprikkeling gaat doen en het gitzwarte eraf gaat halen. Het ging een week beter, maar daarna is het weer ellende. Ik heb er vooral moeite mee dat ik niet nergens van kan genieten, nergens naar uit kan kijken en geen lichtpuntje zie. Hoe heb je dan de motivatie om elke dag weer die strijd aan te gaan? Ik had de hoop dat er na vier maanden wel een keer een lichtpuntje zou zijn waar ik naar uit kon kijken. Verkeerde inschatting dus.

Mo • 19-07-2026

Ik snap het, ik herken het, ik zit waar jij zit. Kan ook helemaal niks. Zo confronterend he? Het adagium waar ik me aan probeer vast te houden is: niets is zo constant als verandering. Kortom: het wordt beter! Ik hoop dat de Escitalopram nog wat meer voor je gaat doen, zou best kunnen hoor, je slikt het nog maar kort! Heb je wel eens eerder AD geslikt?

Marieke • 19-07-2026

Heel vervelend. Mijn overprikkeling werd tijdens de eerste weken escitalopram zelfs een stuk erger. Kon geen geluid en licht verdragen en volledig overprikkeld. Pas na 6 weken merkte ik dat het wegtrok. Ook had ik sowieso pas na 7 maanden echt weer iets van positiviteit of lichtpuntjes. Het komt en zal beter worden, maar het kost helaas soms tijd. Houd je vast aan de kleine (geluks) momenten.

Anoniem • 19-07-2026

Ik heb eerder escitalopram geslikt, toen voor stemmingswisselingen. Toen werkte het goed, maar is wel 15 jaar geleden. Het ging vorige week iets beter, dus hoopte op verbetering. Ik probeer ermee om te gaan, maar het feit dat ik vrijwel niks kan vind ik moeilijk. De verveling is groot en dan begint het doemdenken weer. Jullie kennen het wel 😉

Mo • 19-07-2026

Heb het echt met je te doen hoor. Ook het niet in een bos kunnen wandelen. Ik heb dat ook nog. Raak dizzy. Te veel visuele input. Het wordt echt beter hoor! Ook al geloof ik daar niet elke dag in. Acceptatie is met vallen en opstaan. Kon bijvoorbeeld vandaag zonder te veel gedoe 15 min tv kijken. Maand geleden moest ik daar niet aan denken. Na, ja. Wat ik bedoel te zeggen; het komt wel.

N. • 19-07-2026

Bedankt voor jullie reacties. Ik merk dat ik depressief begin te raken, niet meer uit bed wil komen. Ga je bij iedere terugval weer helemaal terug naar het begin? Dus met alle angsten en paniek erbij? Want dat wordt nog een hele uitdaging dan 😥

Mo • 20-07-2026

@Mo nee, het gaat in golven. Vaak voelt het alsof je dan terug bij af bent, maar als je dan feitelijk alles naast elkaar legt, zit er toch eeen klein beetje vooruitgang in. Maar zo voelt het niet op het moment dat je zenuwstelsel weer helemaal in overlevingsmodus zit. Het is vooral dat de terugvallen ook wat minder lang gaan duren en dat je leert er anders mee om te gaan.

Ax • 20-07-2026

En dan moet je met de golven meegaan. Pfff, ik vind het echt heftig. Het is gewoon zo akelig dat mijn hoofd zijn eigen leven lijdt.

Mo • 20-07-2026

Ik zit weer een week in een terugval en vraag me af of het normaal is dat het zo snel weer zo slecht gaat. Het lijkt hormonaal bepaald bij mij en met een korte cyclus is dat niet echt fijn. Nu heb ik zo enorm veel paniek en angst, veel meer dan ik ooit heb gehad in mijn burn-out. De mini beetjes verbetering zie ik dus helemaal niet momenteel. Het is zwaar, heel zwaar, ook voor mijn gezin (dat doet mij ook zoveel pijn). Heb oxazepam tijdelijk flink verhoogd i.s.m. psychiater, maar het helpt niet voldoende. Wat een hel is dit zeg 😥 Moest het even van me afschrijven denk ik

Mo • 09-08-2026

Super naar Mo, sterkte!

Marieke • 09-08-2026

Ik ken het Mo, ik zit ook precies erger dan toen het begon. Vooral de mentale aspect is achteruit gegaan. Mijn brein lijkt het precies allemaal niet meer aan te kunnen en gaat nog meer in overleving. Het is alsof ik niet meer kan focussen op het moment. En ben zelfs bang om iets te ondernemen omdat ik denk dat ik erger maak. Zo in de war ervan.. Maar wat ik wel weet is dat escitolapram je even in een de-motivatie laat komen. Ik had na 6 dagen helemaal geen motivatie meer. Maar ik ben toen gestopt. En ik nam maar 1 mg, super weinig dus..maar ik weet nu niet als het mij beter had gemaakt als ik had opgehoogd en ermee door had gedaan. Dat durfde ik niet.

Corrado • 09-08-2026

Nog iets Mo, ik heb ook vernomen dat jij quatepine nam? Wel dit maakt ook suf de dag erna, ik neem mirtazepine 1,5mg, maar ik heb deze bijwerking ook. Echt moe hele dag. ‘s avonds trekt het pas weg. Ik ben ook zeer gevoelig voor medicatie

Corrado • 09-08-2026

@ Marieke. Heb jij ook last van mirtazepine moeheid? Of raak je eraan gewent?

Corrado • 09-08-2026

Ik ben voortdurend moe, maar ik weet niet of dat door de mirtazepije komt. In mijn eerste burn-out gaf het me juist een zetje in de goede richting, zowel qua slaap als enegerie.

Marieke • 09-08-2026

@ Corrado; ja, klopt dat slik ik idd. Ik ben momenteel meer vermoeid van de verhoogde oxazepam dan door de Quetiapine. Ik ben wel in de avond op mijn best, al is dat momenteel ook niet veel goeds helaas. Hopelijk gaat deze storm snel weer liggen.

Mo • 09-08-2026

He Mo, Een steunende knuffel voor jou. En... Laat je vooral niet gek maken door je gedachten (makkelijker gezegd dan gedaan, i know...). Vijf maanden is nog helemaal niet lang, het is heel normaal om in een soort achtbaan te zitten die weinig logica kent. Er is niks mis met je. Het komt goed, echt, met veel geduld, ademen, uithouden, wachten, wiebelen met je tenen (altijd goed). Het kost tijd om te stabiliseren. Hoe minder je je verzet en erboven op legt, hoe beter. Ja, het is zwaar voor je familie. Ik kan me voorstellen dat dat pijn doet. Maar maak jezelf niet schuldig. Wie weet wat ze ervan leren. Wie weet wanneer de rollen omgedraaid zullen zijn. Voor elkaar zorgen en klaarstaan kan een diep en intiem proces zijn, ookal vraagt het veel van iedereen. Er is niets mis met je, je lichaam en geest zijn zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Luister, voor zover je kunt, blijf nieuwsgierig, aandachtig en respectvol alsof er een enorme orkaan langs trekt. A force of nature. You.

Yule • 09-08-2026

Die is mooi !!!! ..... " Er is niets mis met je, je lichaam en geest zijn zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Luister, voor zover je kunt, blijf nieuwsgierig, aandachtig en respectvol alsof er een enorme orkaan langs trekt. A force of nature. You. "..... Wauw Yule !!!! Liefs,

Eric • 10-08-2026

Lief bericht, Yule ❤️ Zijn jullie bekend met zoveel paniekaanvallen per dag? Ik had dit in het begin echt niet. Toen had ik wel veel verdriet en boosheid, maar dit is echt next level. Ik begrijp dat vijf maanden nog niks is, maar voel me nu op het dieptepunt zitten en dat is verdomd zwaar helaas.

Mo • 10-08-2026