Veel moeite met acceptatie

Hee Mo, ik Kopieer even een tekst van eerder hier voor je! Ik las laatst een artikel op de site van energieherstel dat mij erg geholpen heeft. Het legt uit waarom een terugval noodzakelijk is voor een duurzaam herstel. Je raakt in een burn-out door je grenzen over te gaan en komt er pas uit als je in acceptatie komt. En elke keer als je terugvalt, moet je weer opnieuw door dat proces. Heel pittig, maar het voordeel daarvan is dat je elke keer weer opnieuw leert om in die acceptatie te komen. En daarmee train je dus die vaardigheid, waardoor het - net als bij autorijden - uiteindelijk een automatisme is. Deze manier van kijken helpt mij heel erg om een terugval te zien als een nieuwe (zware) training, een investering in mijn toekomst. Hopelijk helpt het jullie ook. Het artikel beschrijft ook dat er drie stadia zijn, die je altijd moet doorlopen (en dat kun je niet voorkomen): Stadium 1: Paniek. Het ervaren van oude klachtenpatronen zorgt ervoor dat je het gevoel kunt hebben dat je weer helemaal terug bij af bent. In dit eerste stadium, waar paniek overheerst, moet je je richten op het sturen van veiligheidssignalen naar jezelf zodat je je alertheid verlaagt. Bijvoorbeeld door je lichaam vast te pakken, te aaien of kalmerend aan te raken, net zoals je een kind zou troosten. Stadium 2: Forceren. In stadium 2 overwin je de paniek van stadium 1. Je doet nu alle juiste dingen, maar vaak nog met de verkeerde mindset. Je stuurt jezelf geforceerde veiligheidssignalen, je let op je ademhaling, je doet de juiste oefeningen die je zouden kunnen helpen, maar je doet dit vanuit een geforceerde houding, waardoor het lichaam en het hoofd dit niet geloven. Al deze tools werken alleen wanneer je ze toepast met zelfcompassie, luchtigheid en nieuwsgierigheid, zonder wanhoop of druk. Stadium 3: Oh ja, zo werkt het. Na de angst van stadium 1 en de frustratie van stadium 2, is stadium 3 het moment waarop alles weer op zijn plek valt. Je doet nu de juiste dingen vanuit de juiste mindset. Stadium 3 is wanneer je de terugval overwint. Zodra je de juiste mindset weer hebt gevonden, herinnert je brein zich hoe je de signalen van je lichaam goed verwerkt en verdwijnen de klachten weer.

Ax • 19-07-2026

Dankje Ax, die had ik idd al gelezen. Het helpt een beetje om het te relativeren. Ik blijf het wel lastig vinden, omdat ik niet weet waar ik aan toe ben. Die verrekte controledrang die ik heb, helpt ook niet echt mee.

Mo • 19-07-2026

Heel herkenbaar, en dat hoort dus echt bij een terugval - eerst zit je in die fase van paniek. Het geeft mij altijd een heel klein beetje rust dat dat erbij hoort en dat je dus ook met geen enkele mogelijkheid die fase kunt overslaan. Het is mega frustrerend en zo vermoeiend, want je zo rot voelen is gewoon heel naar. En ja, het wordt ook weer beter, dit is tijdelijk. En ja, uiteindelijk leer je juist van zo'n terugval. Maar tegelijk kun je nu niet bij de positiviteit komen en voel je je gewoon ruk. En daar kun je helemaal niks mee. Dus het is gewoon klote.

Ax • 19-07-2026

Wat shit Mo. Maar het is helaas herkenbaar en kan een lang en moeizaam proces zijn. Gebruik je iets van medicatie?

Marieke • 19-07-2026

Dat het een lang proces gaat zijn, daar ga ik al vanuit. Maar dat ik niet even in het bos kan wandelen met de kinderen zonder volledig overprikkeld te raken, kan ik moeilijk verkroppen. Ik heb escitalopram, maar zit pas ruim 3 weken op een vaste dosering. Ik hoop dat het iets meer tegen de overprikkeling gaat doen en het gitzwarte eraf gaat halen. Het ging een week beter, maar daarna is het weer ellende. Ik heb er vooral moeite mee dat ik niet nergens van kan genieten, nergens naar uit kan kijken en geen lichtpuntje zie. Hoe heb je dan de motivatie om elke dag weer die strijd aan te gaan? Ik had de hoop dat er na vier maanden wel een keer een lichtpuntje zou zijn waar ik naar uit kon kijken. Verkeerde inschatting dus.

Mo • 19-07-2026

Ik snap het, ik herken het, ik zit waar jij zit. Kan ook helemaal niks. Zo confronterend he? Het adagium waar ik me aan probeer vast te houden is: niets is zo constant als verandering. Kortom: het wordt beter! Ik hoop dat de Escitalopram nog wat meer voor je gaat doen, zou best kunnen hoor, je slikt het nog maar kort! Heb je wel eens eerder AD geslikt?

Marieke • 19-07-2026

Heel vervelend. Mijn overprikkeling werd tijdens de eerste weken escitalopram zelfs een stuk erger. Kon geen geluid en licht verdragen en volledig overprikkeld. Pas na 6 weken merkte ik dat het wegtrok. Ook had ik sowieso pas na 7 maanden echt weer iets van positiviteit of lichtpuntjes. Het komt en zal beter worden, maar het kost helaas soms tijd. Houd je vast aan de kleine (geluks) momenten.

Anoniem • 19-07-2026

Ik heb eerder escitalopram geslikt, toen voor stemmingswisselingen. Toen werkte het goed, maar is wel 15 jaar geleden. Het ging vorige week iets beter, dus hoopte op verbetering. Ik probeer ermee om te gaan, maar het feit dat ik vrijwel niks kan vind ik moeilijk. De verveling is groot en dan begint het doemdenken weer. Jullie kennen het wel 😉

Mo • 19-07-2026

Heb het echt met je te doen hoor. Ook het niet in een bos kunnen wandelen. Ik heb dat ook nog. Raak dizzy. Te veel visuele input. Het wordt echt beter hoor! Ook al geloof ik daar niet elke dag in. Acceptatie is met vallen en opstaan. Kon bijvoorbeeld vandaag zonder te veel gedoe 15 min tv kijken. Maand geleden moest ik daar niet aan denken. Na, ja. Wat ik bedoel te zeggen; het komt wel.

N. • 19-07-2026