Veel moeite met acceptatie

Hee Mo, ik Kopieer even een tekst van eerder hier voor je!
Ik las laatst een artikel op de site van energieherstel dat mij erg geholpen heeft. Het legt uit waarom een terugval noodzakelijk is voor een duurzaam herstel. Je raakt in een burn-out door je grenzen over te gaan en komt er pas uit als je in acceptatie komt. En elke keer als je terugvalt, moet je weer opnieuw door dat proces. Heel pittig, maar het voordeel daarvan is dat je elke keer weer opnieuw leert om in die acceptatie te komen. En daarmee train je dus die vaardigheid, waardoor het - net als bij autorijden - uiteindelijk een automatisme is.
Deze manier van kijken helpt mij heel erg om een terugval te zien als een nieuwe (zware) training, een investering in mijn toekomst. Hopelijk helpt het jullie ook.

Het artikel beschrijft ook dat er drie stadia zijn, die je altijd moet doorlopen (en dat kun je niet voorkomen):

Stadium 1: Paniek. Het ervaren van oude klachtenpatronen zorgt ervoor dat je het gevoel kunt hebben dat je weer helemaal terug bij af bent. In dit eerste stadium, waar paniek overheerst, moet je je richten op het sturen van veiligheidssignalen naar jezelf zodat je je alertheid verlaagt. Bijvoorbeeld door je lichaam vast te pakken, te aaien of kalmerend aan te raken, net zoals je een kind zou troosten.

Stadium 2: Forceren. In stadium 2 overwin je de paniek van stadium 1. Je doet nu alle juiste dingen, maar vaak nog met de verkeerde mindset. Je stuurt jezelf geforceerde veiligheidssignalen, je let op je ademhaling, je doet de juiste oefeningen die je zouden kunnen helpen, maar je doet dit vanuit een geforceerde houding, waardoor het lichaam en het hoofd dit niet geloven. Al deze tools werken alleen wanneer je ze toepast met zelfcompassie, luchtigheid en nieuwsgierigheid, zonder wanhoop of druk.

Stadium 3: Oh ja, zo werkt het. Na de angst van stadium 1 en de frustratie van stadium 2, is stadium 3 het moment waarop alles weer op zijn plek valt. Je doet nu de juiste dingen vanuit de juiste mindset. Stadium 3 is wanneer je de terugval overwint. Zodra je de juiste mindset weer hebt gevonden, herinnert je brein zich hoe je de signalen van je lichaam goed verwerkt en verdwijnen de klachten weer.

He Mo,
Een steunende knuffel voor jou.
En... Laat je vooral niet gek maken door je gedachten (makkelijker gezegd dan gedaan, i know...). Vijf maanden is nog helemaal niet lang, het is heel normaal om in een soort achtbaan te zitten die weinig logica kent. Er is niks mis met je. Het komt goed, echt, met veel geduld, ademen, uithouden, wachten, wiebelen met je tenen (altijd goed). Het kost tijd om te stabiliseren. Hoe minder je je verzet en erboven op legt, hoe beter. Ja, het is zwaar voor je familie. Ik kan me voorstellen dat dat pijn doet. Maar maak jezelf niet schuldig. Wie weet wat ze ervan leren. Wie weet wanneer de rollen omgedraaid zullen zijn. Voor elkaar zorgen en klaarstaan kan een diep en intiem proces zijn, ookal vraagt het veel van iedereen.

Er is niets mis met je, je lichaam en geest zijn zichzelf opnieuw aan het uitvinden. Luister, voor zover je kunt, blijf nieuwsgierig, aandachtig en respectvol alsof er een enorme orkaan langs trekt. A force of nature. You.