Zeeeer herkenbaar, helaas. Ik probeer er niet teveel aan te denken, want het maakt me heel verdrietig.
Dit ervaar ik ook…
Hoelang zitten jullie al thuis? Ik pas drie maanden. Ik schrok overigens wel toen ik het de eerste keer voelde. Ik heb dit vooral naar onze kinderen toe. Kan ook weinig van ze hebben. Probeer het zo min mogelijk te laten merken.
@mo en @t, rot dat jullie dit ook zo ervaren.. kinderen heb ik niet, maar kan me voorstellen dat dit extra rot voelt. Ik zit zelf nu 8 maanden in de burnout. Zijn ook momenten geweest waarop ik juist heel veel dankbaarheid voelde naar de mensen die me steunen, maar het lijkt de laatste tijd wel andersom
Ik vind het moeilijk om hiermee om te gaan. Ik voel me ook zo anders en dan komt de twijfel weer of ik weer normaal word. Ik hoop dat ik ook dankbaarheid mag voelen. Ik voel niks, ja verdriet en boosheid ☹️
Ik heb dit nu ook heel erg. En ook met mijn kat. Kan me enorm zorgen om haar maken maar liefde voelen is schaars. Het is ook logisch. Je lichaam denkt dat het in gevaar is. Als je oog in oog staat met een leeuw, heb je geen ruimte voor het voelen van liefde. Er is dan alleen angst en overleving. Het was waarom ik in het begin van mijn burnout ineens enórme relatietwijfels had, terwijl ik nog steeds van mijn partner van toen hield. Hoe meer je uit de overlevingsstand komt, hoe meer ruimte er ook weer is voor affectie. Het voelt nu heel klote en pittig, en verwarrend. Maar het komt echt weer!
Ik weet inmiddels dat het zo werkt, maar kan dat maar moeilijk accepteren. Er zo min mogelijk aan denken werkt het beste voor mij. Ik weet dat weer komt, maar dat hele mentale stuk verrast mij elke dag weer.
@Mo herkenbaar ja... Ik ken alle theorie maar het haalt niet weg dat het gewoon heel rot voelt :') En alles voelt zo echt. Alsof er echt geen liefde meer is. En alleen maar angst. Dat stomme zenuwstelsel is verdomd overtuigend.
Ik heb dit eigenlijk juist niet met mensen maar meer met omgeving in z'n algemeenheid. Als ik bijvoorbeeld in prachtige natuur ben is het meer "eigenlijk zou ik dit mooi moeten vinden" in plaats van dat ik er helemaal in zit en geniet. En laatst op vakantie ook in een mooi stadje. Ik loop en kijk maar voel me toch een beetje gehaast, en dan terug bij accommodatie denk ik dat was wel mooi ik moet nog eens terug. Het is allemaal heel vervelend maar hoort er helaas bij. Het is niet echt. Het is een tijdelijke fase, helaas alleen wel voor een lange tijd.
@Herman: Dat gevoel wat jij omschrijft ken ik van voor mijn burn-out. Ben ik ergens geweest, die ik foto's terug en dan pas besef ik hoe mooi het daar was. Op het moment zelf lukte en lukt genieten niet. Hopelijk ga ik dit nog leren 🙂
@Herman ik denk dat het feit dat je dat van jezelf moet juist het averechtse effect heeft helaas :') Heel herkenbaar overigens. Als er mensen langskomen, moet ik van mezelf er wel van genieten; als ik een wandeling maak, moet ik het groen mooi vinden; als ik iets nieuws koop, moet het leuk zijn. Terwijl dat hele 'moeten' juist zorgt dat ik meer vast kom te zitten in die vecht/vlucht. Dus probeer ik nu maar gewoon op te merken wát er is (lekker mindful de hele tijd mijn zintuigen benoemen - ik zie dit, ik voel dat, ik hoor dit, etc. - en dan zie ik wel of ik ervan geniet. Lukt overigens lang niet altijd.