Ik voel me zo verdrietig en eenzaam. En zo moeilijk om te accepteren. Sinds mijn relatiebreuk is er zo'n enorme error, alsof de wereld gewoon niet meer klopt. Alsof ik in een nachtmerrie zit en maar niet wakker word. Ik kan het allemaal uitstekend uitleggen. Uiteraard, analyseren is mijn manier om grip te krijgen. Alle psychologische termen en diagnoses en verklaringen ken ik: angstige/vermijdende hechtingsdynamiek, cPTSS, traumabonding, codependent, en natuurlijk alle zenuwstelsel verklaringen. Maar het maakt allemaal niet uit. Want het error gevoel blijft. De eenzaamheid blijft. De pijn blijft. Ik dacht dat ik wist hoe het was om het zwaar te hebben. Nee, dat zeg ik verkeerd - ik wist het. Want dat weten jullie allemaal ook: zo langdurig ziek zijn is zó pittig. Een lijf dat constant in de overlevingsmodus zit alleen al is heel zwaar. Tel daarbij de zoektocht naar de juiste hulp op, de eenzaamheid, het gevoel dat niemand je begrijpt. En - degene die ik het moeilijkste vind - de volledige afsnijding van de maatschappij. En toch. Ik vond daar mijn weg in. Ik leerde ermee omgaan. Natuurlijk was het nog steeds pittig, maar ik leerde rust te vinden in mijn lijf. Ik leerde écht genieten van de kleine dingetjes - plantjes, bijtjes, vogeltjes. Ik pakte projecten op, leerde voor mezelf kiezen. Allemaal met vallen en opstaan. Maar dat lukte me omdat ik ergens naartoe werkte: terug naar het leven dat ik kwijt was geraakt. Hernieuwd, dat wel, met andere prioriteiten. Maar wel vasthoudend aan de reis naar Australië die ik met mijn vriend zou maken. Trouwen. Kinderen. En nu is dat weg. Het is geen zekerheid dat ik nooit zal reizen, trouwen of kinderen krijgen, maar het gebeurt niet met de man met wie ik oud wilde worden. En ik kan nooit meer terug naar het leven dat er was. En dus moet ik mijn oude leven én de toekomst die ik voor ogen had óók nog rouwen. Ik heb een tijdje zo diep gezeten dat ik niet geloofde dat het ooit beter zou worden. Het is nu vijf maanden na de breuk en ik geloof nu wel dat er verbetering kan. Maar het duurt zo lang en het is zo zwaar. En er is nog zoveel shit waaraan ik moet werken met therapie. Nog meer pijn toelaten. Terwijl ik zo moe ben. Ik word - en dat is niet overdreven - ongeveer elke 10 seconde in mijn pijn getriggerd. Elk uur lig ik op bed te huilen. En dat na bijna 3 jaar ziekte, waarin ik echt continue weer hoop kreeg dat het beter zou worden en dan toch weer verder naar beneden geduwd zou worden. Begin dit jaar spraken we uit dat 2026 mijn jaar zou worden. Net als 2025. En 2024. En het was allemaal niet waar. "Het wordt beter" voelen als loze woorden. Niet omdat ik ze niet geloof. Maar omdat ik ze niet voel. En omdat ik weet dat het nog lang pittig gaat zijn voor het beter wordt. Omdat dit niet een "gewone" scheiding is, wat op zichzelf al zwaar genoeg is, maar ik ook nog met allerlei ingewikkelde hechtingen en zenuwstelselproblemen zit. Omdat in het laatste jaar voor de breuk mijn hele leven alleen nog maar om hem kon draaien, niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik te afhankelijk van hem was geworden door mijn ziekte. En daardoor is het verlies nu veel groter dan een gewoon verlies. Ik ben gewoon zo moe. Ik ben er zo klaar mee. Het doet zoveel pijn.