Ik kreeg net de vraag hoe het verloop van mijn burnout is gegaan en ik dacht: misschien zijn er meer mensen die dat willen delen? Ik zit 3 jaar in een burnout, maar er zit best wel een duidelijke oorzaak in waaróm het zo lang duurt. Dat betekent dus niet dat iedereen "gedoemd" is om zo lang vast te blijven zitten. Deel dus vooral je verhaal als je die behoefte voelt, hier is de mijne: Ik viel uit in september 2023 en zat toen echt absurd hoog in mijn angsten, en bij mij projecteerde dat zich op mijn relatie. omdat mijn grootste angst was om mijn vriend te verliezen. Het ene moment was ik doodsbang dat ik niet meer van mijn vriend hield en het andere moment doodsbang dat hij niet meer van míj hield. Ik voelde me ook heel somber en fysiek had ik echt absurde klachten, zoals hersenmist, van top tot teen trillen, van die gekke brainzaps, hartkloppingen die ik in mijn oor kon horen, en - als ik te veel deed - dat geluiden echt heel erg fysieke pijn deden. Ik ben toen in november gestart met ACT en daarmee leerde ik te 'zitten' met die hele heftige angst en niet in mijn gedachten mee te gaan. Dat ging een beetje met vallen en opstaan, uiteraard, maar er kwam vooruitgang in. Mijn belastbaarheid ging weer een beetje omhoog en ik kwam ik weer een klein beetje dichter bij mezelf. In april startte ik met re-integratie. Dat was eerst echt 2x 30 minuten en allemaal kleine, heel simpele klusjes. In diezelfde tijd startte ik ook met de OR-methode, dus elke 1,5 uur nam ik 20 minuten prikkelvrije pauze. In mei (geloof ik) kreeg ik ook mijn ADHD-diagnose. Dat verklaarde voor mij een hoop, maar het was ook een heel lastige tijd in mijn relatie. Mijn vriend had eigenlijk vanaf het moment dat ik ziek werd afstand genomen door zijn agenda bomvol te plannen, omdat het zo pittig was met een, zoals Brankele Frank het mooi omschrijf, dementor in huis: iemand die alleen maar negativiteit uitstraalt en alle positiviteit uit je wegzuigt. Hij vond het ook lastig omgaan met mijn ADHD-diagnose, omdat hij niet zo goed begreep waarom het voor mij zo'n big deal was. Dus al stroefheid in de relatie, maar door de diagnose kon ik starten met medicatie en dat leek te helpen: in de zomer van 2024 ging ik echt met stappen vooruit. Ik had nog steeds veel vermoeidheid, maar ik kon echt weer meer prikkels aan. Ik hield bijvoorbeeld een spelletjesavond met vrienden vol zonder rustpauzes. En toen eind augustus vond ik een verdikking in mijn schildklier en kwam ik in de onderzoeken of het kanker kon zijn. Daarnaast waren er wat medische voorvallen in de familie die ook spanning opleverden, en ik donderde weer naar beneden. Echt weer die oude vertrouwde fysieke klachten, en ook weer meer stress in mijn lijf. En toen ik daar weer een beetje uit begon te krabbelen, gebeurde er nogal veel tegelijk: mijn grootmoeder overleed, de oom van mijn vriend overleed en, de heftigste, mijn vriend vertelde me dat hij serieus twijfelde aan onze relatie en dat hij niet wist hoe lang hij het nog ging volhouden. En omdat hem kwijtraken mijn grootste angst was, kwam mijn lichaam volledig in overlevingsmodus, op een niveau dat ik nog niet eerder had meegemaakt. Ik denk dat toen de zaadjes van mijn depressie zijn gestart. Nagenoeg tegelijk ging ik naar de sportarts. Zij gaf me een long-covid diagnose (wel met de woorden dat ze niet met zekerheid kon zeggen of het long covid of burnout was) met de boodschap dat ik ABSOLUUT NIET mocht crashen. En dat ik nauwelijks meer mensen mocht zien. Dus ik was doodsbang om mijn vriend te verliezen én mijn wereld werd nog kleiner. Mijn crashes waren toen echt veel heftiger dan in het eerste jaar: top tot teen trillen, hoofdpijn op niveautje migraine, en heel veel griepachtige klachten ook. Koortsachtig maar dan zonder ziek te zijn. Vervolgens heb ik maandenlang geprobeerd om, ondanks de dreigende angst van verlating, toch beter te worden. Ik ben toen in september gestart met een mind-body traject en dat was in principe supernuttig, alleen deed het voor mij niet voldoende. Ik heb toen wel echt geleerd om emoties en pijn toe te laten, en ik heb ook geleerd dat de angst voor klachten de klachten zelf weer in de hand werkt. Het probleem was alleen dat je simpelweg niet kun herstellen als je lichaam zich zó onveilig voelt. Want hoewel mijn vriend na het uitspreken van zijn twijfels nog wel een jaar is gebleven, voelde ik aan alles dat ik hem steeds meer kwijtraakte. En daardoor voelde ik me steeds onveiliger, tot het niveau dat ik 's nachts van top tot teen trilde uit angst hem te verliezen. Eind januari is hij bij me weggegaan. Sindsdien - maar eigenlijk daarvoor ook al - zit ik in een depressie. Ik heb nog steeds heel veel last van angst, maar dat komt dus vooral omdat mijn zenuwstelsel de pijn van de afwijzing en de eenzaamheid niet wil voelen, omdat het verlies te groot is. Je verliest niet alleen de persoon namelijk, maar ook de toekomst die je voor ogen had, en ik verloor ook mijn huis, om tijdelijk terug te keren naar het huis van je ouders waar alle ongezonde patronen begonnen zijn. Het zijn echt bizar hectische en heftige maanden geweest sinds toen. Ik kwam in een heel donkere periode waarover ik ook wel eens wat gedeeld heb. Het voelde fysiek echt alsof ik stierf en de pijn was zodanig groot dat het niet meer verantwoord was, dus toen ben ik gestart met olanzapine. Dat is een antipsychoticum die off-label ingezet om het zenuwstelsel chemisch uit de freeze te halen. Daarnaast ben ik gestart met een antidepressivum, agomelatine, dat inzet op slaapritme en ook wat doet bij angst en depressie. Dat zijn we nu nog aan het instellen (ik vermoed dat ik in dosering omhoog ga). Mijn psychiater overwoog ook een stevigere antidepressivum, maar dat wilde ik niet omdat ik weet dat dat ook te dempend kan zijn en ik moet de emoties ook somehow verwerken. Emotioneel gaat het nu dus echt niet goed met me. Fysiek ben ik wél stapjes aan het zetten. Ik kan weer meer prikkels aan en ik kan ook weer wat meer bewegen, zoals wandelen en fietsen op de ebike. Ik doe echt meer op een dag. Ik vermoed dat de medicatie daar een rol in speelt, maar dat het ook komt omdat de grootste bron van angst - mijn partner verliezen - weg is. Hij had - zonder dat hij het wilde - een soort deadline op mijn herstel gezet: als het te lang duurde, zou hij weggaan. En daardoor was ik dus doodsbang om te crashen en elke terugval was er één te veel (hij werd op een gegeven moment ook geïrriteerd als ik dan wél een keer te veel had gedaan). Op dit moment kan mijn herstel me door mijn depressie niet zoveel schelen, maar dat haalt in ieder geval de druk wel weg :')