Ik start volgende week met therapie en weet 100% zeker dat dit er bij mij ook uit gaat komen. Ik heb de afgelopen maanden heel veel gevoeld, gehuild en geschreeuwd. Voor mij BO altijd de vermijdende kant gekozen, nooit emoties geuit, niks toegelaten. Ik ben benieuwd hoe ze je hier in therapie mee gaan helpen.
Oh ja absoluut. Wist je dat pleasen één van de grote stress reacties is? Als er gevaar dreigt (zoals afwijzing), dan heb je fight, flight, freeze of "fawn" - en dat is pleasen. Dus er zit eigenlijk een gevoel van onveiligheid achter. Als je dus leert om die afwijzing toe te laten en dat ongemakkelijke gevoel daarbij, leer je je zenuwstelsel dat je niet echt in gevaar was - en dan schiet het de volgende keer dus ook minder in de stress!
Die fawn reactie is zo herkenbaar. Op het moment dat ik onder spanning sta gaag die reactie automatisch aan. Zoo vervelend. Heeft mij ook echt tegen gezeten in gesprekken met bedrijfsarts en werkgever. Terwijl normaliter ben ik echt meegaand maar niet per se pleasend. Meditatie heeft mij hierbij goed geholpen moet ik zeggen
Ik knal er dan altijd volledig op! Behalve als het om familie of partner gaat, dan slik ik m'n gevoel sneller in. In beide gevallen voor mij wellicht handig om in de toekomst mijn gevoel rustig uit te spreken :)
Deels, ja vermijd conflicten. Als kind vond ik dat al verschrikkelijk, kan er niet mee omgaan. Gevoel wegstoppen is meer dat het er niet mocht zijn want de ander had het altijd zwaarder. Ik huilde veel maar alleen als niemand het zag want dan kreeg ik weer commentaar. Dus werd ik een pleaser. Nu ben ik geknakt en voel niet veel meer, bij mensen niet. Het geeft rust om niet meer volgens het boekje van andermans verwachtingen te leven. Ik kan mezelf amper staande houden, laat staan de rest door het leven dragen. Wat ik via therapie leer is alles wat bij een ander hoort daar te laten. Je eigen pad volgen. Dat laatste chocolaatje pakken, alleen nog luisteren naar wat goed voelt. Succes en beterschap : )