Hai! Ik noem mezelf Yule, dat is een pseudonym. Lees sinds ongeveer zes maanden mee op de oude en nu deze site. Uitgevallen in april 2025. Daarvoor al lang overspanningsklachten. Vrouw, 35, alleenwonend met kat... Even denken of ik nog meer wil vertellen ^^.
Hoi Jacoba is een schuilnaam. Ik ben in de 60 jaar. Getrouwd en oma Ik ben klachten gaan krijgen rond de overgang. Door verschillende keren met AD te stoppen is m n zenuwgestel geheel ontregeld Ik heb geen echte burnout van t werk ofzo maar mijn zenuwgestel is wel burnout. Ik lees nu 2 jaar mee en ik heb veel aan de herkenning v d klachten .
Mijn vooruitzicht is dat ik nooit meer de oude wordt wat betreft m n zenuwtjes dus over herstel en beter worden praat ik niet.
Hallo allemaal, Mijn naam is Mo, niet mijn echte naam 🙂 Ik ben 41 jaar en woon samen met partner en we hebben drie kinderen (8, 10 en 12 jaar). Ik ben nog niet zo lang thuis, sinds 23 maart 2026. Na jaren stressklachten is de bom geklapt. Achteraf had ik genoeg signalen, maarja... Eigenwijs en doorgaan. Binnenkort starten met therapie, gericht op ADHD en trauma's van vroeger. Hopelijk geeft het mijn zenuwstelsel de nodige rust en knap ik langzaam weer op 🫶
Hoi, ik ben M. Dit is de eerste letter van mijn voornaam. Ik ben 51 jaar. Ik ben sinds eind december 2025 uitgevallen na een aantal jaar teveel hooi op mijn vork gehad te hebben. Beroerte partner, nieuwe baan + opleiding+ hoge werkdruk + perfectionisme en een te hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Ik heb wel signalen gehad in die periode maar deed ze af op de overgang en ging gewoon door. Ik hoop hier uiteindelijk weer uit te komen. Dit forum biedt mij een hoop steun, kennis en troost.
Ik noem mezelf hier Maz, 51 jaar. December '25 uitgevallen van werk waar al m'n energie overtuigingen, enthousiasme, kortom alles, heen ging. (aantal jaar werkzaam op dezelfde werkplek, langzamerhand gingen hobby's, vrijwilligerswerk etc van m'n prio-lijstje af...). Wel klachten, de laatste 2 jaar maar idd ook gegooid op de overgang. Sjah, bleek dus anders te zitten.. Wat een leerschool, die burnout! En wat fijn om hier ervaringen te lezen die ik herken, waardoor ik niet (meer) zo aan mezelf en m'n lijf twijfel...
Ik ben Pien, vrouw van 43 jaar, leef samen met mijn man en 2 kinderen (15 en 19). Introvert en hoog gevoelig. Werkte voorheen in het basisonderwijs en in mijn praktijk voor kindercoaching en gezinsbegeleiding. Ben vanaf 2019 thuis komen te zitten, vanwege een operatie. Toen kwam corona tijd, revalideren, reïntegreren, spoor 1, spoor 2, “botsingen” met arbo, uwv, ontslag bij werk, verplichte verhuizing en een onverwachtse mishandeling op straat… Het was een beetje teveel allemaal. Naast het feit dat ik altijd mezelf voorbij gerend ben, in mijn hooggevoeligheid en introverte karakter. Perfectionisme, een pleaser, altijd over mijn grenzen gaan en willen voldoen aan verwachtingen van anderen. Nu dus al jaren thuis en nog steeds op zoek naar mijn nieuwe IK, maar gelukkig komt hij steeds dichterbij!
Ik ben Sanne, 25 jaar. Sinds 26 januari 2026 ben ik uitgevallen. Achteraf gezien waren er al langer signalen. Twee banen gewerkt, studie, vrijwilligerswerk, 5x per week fitness. Heb tevens ook ASS, wat ook mee kan spelen, dit denk ik ook teveel genegeerd. Ook ik ben een perfectionist, wil niemand teleurstellen waardoor ik over mijn eigen grenzen ben gegaan.
Ik ben Corrado 44 jaar, mijn echte naam. Die heb ik van mijn grootvader meegedragen die naar België is gekomen om in de steenkoolmijn te werken. Opgegroeit in Limburg België, ik woon nu in bij mijn vriendin in Heerlen. Ik ben uitgevallen in september 2025. Niet werkgerelateerd, wel veel chronische stress gehad door mijn darmen die 5 weken aan een stuk hevige diaree gaven. Nadien brainfog en oververmoeidheid gekregen. Het is erger geworden met de tijd en in december 2025 is de echte grote slag gekomen. Ik had veel alcohool gedronken met vrienden 1 avond en toen ben ik volledig ingestort. Nadien is het echt een hele moeilijk situatie tot nu. Ik lees hier en volg hier dagelijks de ervaringen. Zo heb ik wat afleiding voor mijn hevige angst elke dag.
Ik noem mezelf Ax, zoals jullie weten. Ik ben een vrouw van 29, na de zomer 30 en dan zit ik ook op 3 jaar ziekte. Ik woon sinds kort (en dan bedoel ik, sinds een week) in mijn eentje in een mooi appartement en vind dat wel heel erg spannend. Daarvoor vijf maanden bij mijn ouders gewoond en daarvoor met mijn partner. Ik zit in de communicatie (is ook wel zichtbaar denk ik haha) en dan met name wetenschapscommunicatie, vandaar mijn uitgebreide uitleg-verhalen hier ;) Ik hoop daar ook weer wat mee te doen als ik weer meer aan kan. Ben inmiddels ook ontslagen. Ik doe mee in de neurodivergent club met ADHD en/of cPTSS. Maakt het leven echt wel lastiger, zeker als je de diagnose in je jeugd nooit hebt gekregen :') Fijn om jullie verhalen te lezen, maakt het beeld weer wat completer!
Oh en ik heb ook een kat en ze heet Coco en ik heb haar bijna direct gekocht na mijn relatiebreuk omdat mijn ex geen katten wilde x) En hoewel ik momenteel liefde en dergelijke niet echt kan voelen, is ze echt een lieverd en de liefde komt er met vlagen wel doorheen
Ik ben Lies, 26 jaar. Sinds oktober 2025 ben ik uitgevallen door een combinatie van een burn out en een angststoornis. De angst is vijf jaar geleden al begonnen na de ziekte van pfeiffer. Bang voor klachten en bang om de week niet door te komen. Daardoor probeer ik alles te controleren en plannen. Dit kost natuurlijk heel veel energie. Ook heb ik angst om anderen teleur te stellen en kwijt te raken en ben daardoor een behoorlijke pleaser. Daarnaast begin 2025 teveel hooi op mijn vork genomen (onderwijs + groot verantwoordingsgevoel) en in mei 2025 getrouwd. Nu dus inmiddels al bijna 9 maanden thuis. De combinatie angst en burn out is een lastig pakket. Aan de ene kant moet je dingen blijven doen, om die angst niet te laten overwinnen, aan de andere kant ook niet te veel, zodat ik niet een bal hoofdpijn wordt. Dit is een zoektocht. Gelukkig krijg ik hulp van een fijne psycholoog (met ervaring in de revalidatie) en een haptonoom. Langzaam probeer ik daarmee een beetje te activeren. Ik leer nu langzaam dat mijn klachten geen gevaar zijn, maar signalen. Het blijft echter een lastige leerschool.
Aanvulling: ook ik werk in het onderwijs.
Hoi ik ben V, Ik ben vrij jong, heb helaas maar kort gewerkt bij een 'goeie' baan/werkgever maar ik ben de eerste van mijn familie die een 'goeie' baan had dus ik was niet echt voorbereid op de corporate wereld. Dit in combinatie met een slechte manager en project manager resulteerde in ontzettend veel toxisch getouwtrek waar ik niet eens wist wat een grens was of wat er verwacht mag worden van een enkele werknemer. De baan was eigenlijk van begin tot eind leuk maar ik viel gewoon ineens om en nu bijna twee jaar later ben ik nog steeds bezig met herstel (ook door gestuntel van de arbo arts, echt een hekel aan dat domme volk ondertussen) en ik verwacht er nog wel een paar jaar mee bezig te zijn. Het flauwe vind ik gewoon nog steeds dat als ik wel bij dit bedrijf maar niet bij deze specifieke mensen terecht was gekomen het waarschijnlijk nooit was gebeurd. Achteraf kijk je natuurlijk een koe in zijn gat maar als iemand mij gewoon echt had verteld 'hoe' je moet werken en wat er van je verwacht mag worden dan had ik veel eerder gewoon mijn grenzen aan kunnen geven en zo mijzelf kunnen beschermen. Er werd gewoon misbruik gemaakt van mijn naïviteit en juniorheid, ook al leverde ik erg veel op door mijn goed ontwikkelde achtergrond. Ik kijk er op het moment vooral naar uit dat dit tweede spoor toneel een keer voorbij is zodat ik mij kan focussen op wat leukere dingen in plaats van aan dit dode paard blijven trekken. Verder volg ik niet echt therapie of iets dergelijks want ik heb 'gelukkig' een vrij praktische burnout en niet een die deels komt uit traumas uit het verleden bijvoorbeeld. Ik ben vooral aan het wachten tot mijn klachten een keer weggaan zodat ik weer mijn leven kan oppakken ;)
Ik noem mezelf hier Em. Op het vorige forum waren al meerdere M’s, waardoor ik m’n voorletter maar zo ben gaan schrijven. ;) Ik ben een 30-jarige vrouw, woon alleen sinds een scheiding tijdens mijn burn-out. Door verschillende redenen burn-out geraakt. Intensieve baan, stressvolle thuissituatie / gebeurtenissen en daarbij mijn karakter en coping. Ik ben er sinds een aantal jaar achter dat ik mezelf naast introvert ook als hoogsensitief kan omschrijven, maar negeerde dit lang en wilde in alles net zo hard lopen als de rest. Inmiddels 2,5 jaar onderweg in mijn burn-out. Daarvoor al jarenlang over grenzen gegaan en veel klachten genegeerd tot het licht uitging. Leuk trouwens om jullie voorstelstukjes te lezen! Ik ben nog wel benieuwd: wie ben jij Anoniem, die deze post plaatste?
Dat was ik, Em. Dacht eens een keer iets bewust anoniem te posten 🙂
Een leuk idee van je Mo, deze post! En excuses dat ik je zo uit je anonimiteit heb gehaald.. ;)
Haha, geen probleem hoor Em. Anders had ik niet gereageerd natuurlijk. Ik ben wel benieuwd wat jullie klachten nog zijn. De meeste liggen er toch al wel een paar jaar uit. Ik hoop dat jullie minder klachten ervaren dan in het beginstadium.
hai allemaal, ik ben Harma (niet mijn echte naam) sinds 2012 zo om de 2 jaar een paar weken uitval en door druk arbo etc weer snel aan t werk en dat hield mij op de been na een stressvol jaar begin 2026 met vervroegd pensioen en nu dus afgeknapt, nu geen mentale klachten maar hevige fysieke klachten wat mij t meest pijn doet is dat ik 48 jaar werken in de zorg nu dacht te gaan genieten maar helaas niets kan doen
Hi allemaal, ik ben Anne (niet echte naam), 28 en woon samen met mijn vriend en 2 katten. Ik ben sinds november 2025 uitgevallen. Bij mij is het een pakket waardoor ik ben uitgevallen; jeugdtrauma’s met alle copings van dien, al jaren een angststoornis, hooggevoelig wat ik niet wist, leidinggevende op werk die me eigenlijk gewoon pestte en me enorm minderwaardig liet voelen - de ballon was geknapt. Had al een halfjaar wel meerdere klachten en voelde me steeds slechter, maar dacht dat het ‘gewoon even minder ging’, net zoals je weleens vaker een mindere periode hebt. Nu dus 8 maanden thuis en qua klachten gaat het al wel beter, maar ik zit mentaal helemaal vast. Heb een flinke tik gekregen van de burnout en dat icm met mn angststoornis maakt dat het niet beter.. ben mezelf flink kwijt (geweest) en ben daar het vertrouwen en de vanzelfsprekendheid in kwijt, ook emoties vind ik opeens lastig en worstel ik met veel existentiële vragen en gevoelens. Dat is nu mijn stand van zaken. Ik vind het fijn veel herkenning te lezen op dit forum, dankjulliewel voor het delen!
Echt een heeel goed idee Em.!! T lijkt of we nog dichter bij elkaar staan. 😊
Ik ben Nick. 32 jaar. Afgelopen jaren te veel gas gegeven omdat ik zo nodig naar erkenning moest zoeken en een bewijsdrang heb. 2 jaar voor bo al wat klachten. Lekker gegeneerd en daardoor nu al 15 maanden de lul. Kan nog steeds geen flikker door dat visuele geouwehoer en dat afwezige gevoel ben ik ook spuugzat. Normaliter spontaan en energiek. Vind alles wel best en kon overal wel van genieten.
@N, is er helemaal geen verbetering bij je te merken tov het begin? Zeker dat afwezige gevoel is voor vele herkenbaar denk ik.
@mo er is gigantisch veel verbeterd, maar het is nooit bruikbaar. In het begin kon ik wandelaars en eigen wandeltempo niet eens volgen. Sterker nog: dat lukte me 9 maandne geleden niet eens. Nu allemaal wel redelijk. Maar toch lijkt alles niet lekker aan de ogen. Alsof ze te beel op spanning staan en ik niet ontspannen kan kijken en focussen. Ik neem de omgeving dan te veel waar. Qua afwezige gevoel dissocieerde ik het begin heel erg. Continu naast m'n lijf leven, etc. Systeem is enorm tot rust gekomen maar die laatste 20% gaat mega traag. Ik vind deze erger dan de eerste 80%
Ik zal mezelf ook nog even voorstellen. Ik noem mezelf Ly, ben 33 jaar, single en zit momenteel bij mijn ouders wat extreem uitdagend is. Ik zit al 2.5 jaar in de ellende, omdat ik allerlei grote stress situaties heb mee gemaakt en omdat ik eigenlijk helemaal niet wist/erkende dat ik een burn-out had. Dat landt nu bij mezelf een heeeeel klein beetje, maar dat is na zo'n lange strijd al erg moeilijk. Ik ben dus ook mega angstig voor de toekomst (dat het nog jaren gaat duren etc). Fijn om met jullie een lijntje te voelen! Liefs!
Ik zal mezelf ook nog even voorstellen. Ik noem mezelf Ly, ben 33 jaar, single en zit momenteel bij mijn ouders wat extreem uitdagend is. Ik zit al 2.5 jaar in de ellende, omdat ik allerlei grote stress situaties heb mee gemaakt en omdat ik eigenlijk helemaal niet wist/erkende dat ik een burn-out had. Dat landt nu bij mezelf een heeeeel klein beetje, maar dat is na zo'n lange strijd al erg moeilijk. Ik ben dus ook mega angstig voor de toekomst (dat het nog jaren gaat duren etc). Fijn om met jullie een lijntje te voelen! Liefs!
Hai, ik ben Marieke, ook een pseudoniem. 38 jaar. Ik viel toen ik 29 in 2017 was voor het eerst uit met een BO. Daar ben ik toen met behulp van antidepressiva goed van hersteld en kon ik een leuke nieuwe carriere richting kiezen. Ik ben die AD altijd blijven slikken en heb meerdere heel goede en normale jaren gehad. Ongeveer anderhalf jaar voor ik weer omviel (najaar 2024) had ikal last van heel veel vreemde fysieke klachten, zoals veel nek en rug pijn en prikkelbare darm syndroom. Omdat ik nog steeds die AD slikte, herkende ik deze klachten niet zodanig als BO klachten. Wat ze dus helaas wel bleken te ziin. Ben nu bijna twee jaar onderweg en deze BO is echt een stuk taaier dan de eerste. Helaas...
Weet je waar je tweede BO door ontstaan is, Marieke? Of was je eigenlijk niet goed hersteld van de eerste keer? Heb je toen alleen AD gehad of ook therapie?
Ik was wel goed hersteld van de eerste, maar ik stond na verloop van tijd toch weer te weinig stil bij mijn hoge gevoeligheid (ben HSP). Ik deed meerdere klussen naast elkaar en ik had het eigenlijk gewoon bij één moeten houden. Dat was qua belasting gewoon het meest optimale. Dus toch weer langere tijd overbelasting, maar door die AD 'voelde' ik dat niet meteen, behalve dat ik allerlei rare fysieke klachten kreeg. Heb destijds ook CBT therapie gehad ja. Maar de medicatie was toen de grootste gamechanger.
Ik ben Sara [niet mijn echte naam]. 42jr, Ik woon samen met mijn vriend, 1 stiefkind van 19 en een klein hondje. Ik werk met veel plezier in de culturele sector en voor de fun had ik een webshop erbij, mijn ellende begon in febr. dit jaar, weken kon ik niet uit bed ik was oververmoeid dat ging over naar gevoeligheid voor licht en geluid. Erna kwam het in fases. Ik wist dat het iig werkgerelateerd was, we hadden even een setback waardoor iedereen flink wat werk kreeg. Ik heb als eerste mijn webshop opgezegd. Ik deed er al een tijdje niks mee maar het gaf mij mentaal ook veel rust om het los te laten. Ik heb al mijn social media verwijdert tot nu toe, dat was wennen maar ook erg fijn. Zoveel mogelijk wandelen als het lukte. En ben heel veel gaan mediteren wat in het begin moeilijk was, ik merkte op hoe druk mijn hoofd was, hoeveel gevoelens van onrust er in mijn lichaam was ik moest hier echt doorheen. Ik was wel 30min aan mediteren om 5 min. rust te voelen. Ik bleef doorgaan en de rustmomenten werden steeds langer en langer. Tot ik opeens doorhad dat die dagelijkse ruis in mijn oren verdween en de andere klachten en ik alleen vermoedheids klachten had. Toen werden die ook steeds minder en ben ik overgegaan naar een ritme van vaste tijd opstaan en naar bed gaan. Inmiddels ben ik bezig om te reintegreren. Ook dit gaat stap voor stap, enkele uurtjes op de laptop per week. En maandag voor het eerst fysiek op werk, btje spannend maar ook erg veel zin in! niet om te werken maar alleen om te wennen om er weer te zijn. Mocht dat goed gaan dan ga ik 2 uurtjes weer naar werk per week en bouwen we het zo op. Ik voel me echt weer mezelf! Prive kan ik thuis weer alles doen en de dagelijkse dingen, de arbo adviseerde om mijn grenzen daar ook te verleggen en wat activiteiten buiten mijn omgeving te doen. Dus morgen voor het eerst in een andere stad luchen met mijn broer :) heb er zin in.
Hoi dit zijn mijn voorletters en ik ben 68 jaar en al 8 jaar weduwe mijn man viel plotseling van de trap niks meer kunnen doen voor hem wij mijn zoons en schoondochters besloten de stekker eruit te trekken na 1 week dus geen afscheid kunnen nemen heb 2 zoons en 4 kleinkinderen en heel veel mee gemaakt in mijn leven onderhand bijna doodervaring na een hele ernstig ongeluk was toen 11 jaar coma enz te veel om op te noemen en na de dood van mijn man ging ik maar door met werken klussen in huis mijn kinderen hielpen wel hoor
Was nog niet klaar per ongeluk op de knop gedrukt en kon het plotseling niet meer opbrengen toen bijna 3 jaar geleden storten ik helemaal in elkaar dat was dus mijn burnout wist niet wat me overkwam pffff zo vaak naar de dokter geweest ziekenhuizen enz wat een klachten zeg wat ik hier ook lees bij vele gaat nu redelijk soms terugval heb praktijk ondersteuning en maatschappelijke werker kan ik mijn verhaal kwijt wil mijn kinderen er niet mee lastig vallen wil de Moeder en Oma zijn die ik was en wachten maar weer af sterkte ook iedereen knuf van deze Oma
@LN, dan heb je idd veel meegemaakt. Heb je daar ook therapie voor (gehad)? En heb je al lang klachten?
Hield alles voor mij de de dokter zei praat er met iemand over die trama van mijn geluk nooit kunnen verwerken heb sinds kort 2 keer hypnose therapie gehad voor het slapen had ook veel last van de druk bij de slaap nu iets beter durf het bijna niet op te schrijven
In september is het 3 jaar de burnout maar gaat vanaf januari iets beter zeg ik soms terugvallen de zoons weten ervan en schoondochter ook een lichte burnout maar die gaat gelukkig goed vooruit en ik luister veel naar mensen die dit hebben mijn familie snappen het niet blijf het uitleggen kost teveel energie
Trama van mijn ongeluk typ verkeerd in was heel gelukkig met mijn man 45 jaar samen
Hoi allemaal, ik ben Ster (28 jaar), ben nu sinds mei vorige jaar thuis. Bij mij was het een opstapeling van allerlei dingen waardoor ik ben uitgevallen. Ik besloot met pijn in het hart uit elkaar te gaan met mijn lange relatie, moest daardoor ineens leren op mezelf te wonen na lang zoeken van een nieuwe plekje (was als de dood om alleen te zijn) en eigenlijk gedurende die periode was ik al overspannen achteraf gezien. Maar omdat ik me zo ongelukkig voelde ging ik me vastbijten in mijn baan. Ik werkte binnen een reclame/marketingbureau en ik kan je vertellen dat dat niet heel lekker is voor je gezondheid gezien het werktempo + het had ook echt wel een negatieve cultuur. Ik voelde aan alle kanten dat ze eigenlijk van me af wilde. Dus na 8 maanden besloten om samen de knoop door te hakken. Een van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt want het vrat mentaal heel erg aan mij. Nu ben ik vooral mezelf heel erg weer aan het zoeken. Wat vind ik leuk en wat past er bij mij. Omdat ik alleen woon heb ik wel veel alleen gezeten en moet ik ook weer echt het opbouwen om onder de mensen te zijn. Lichamelijk voel ik me nu wel oke, soms wel nog snel moe maar het is vooral het cognitieve gedeelte wat nu aan de beurt is. Moeilijk om te accepteren ook omdat ik lekker vooruit wil. Maar dat gaat helaas nog even niet. Gelukkig wel een fijne burn out coach waar ik naartoe ga dus stapje voor stapje. Maar na meer dan een jaar verder vind ik het echt enorm traaaaggggg gaan.
@Ster Jeetje ik herken me in bepaalde opzichten heel erg in je verhaal. Ik zit in de communicatie (veel overlap met marketing, behalve dat het - gelukkig - wat minder commercieel is. En ook een relatie verbroken (niet mijn keuze maar achteraf helaas wel het juiste). En 29. Als je het fijn vindt, kunnen we een keer contact hebben. Zo niet ook helemaal oke, maar je kunt me op Instagram iig vinden via @ont.regeld :)