Vraag voor Ax

Hi, klopt! JournalSpeak is een methode van Nichole Sachs dat uitgebreid beschreven is in het boek "Mind your body". Het is een tijdje geleden dat ik hierover gelezen heb, maar de basis is dat je elke dag 20 minuten journalt. En dan schrijf je álles wat er in je omgaat, zonder dat je je laat beperken door je bewuste gedachten. Je schrijft álles van je af, of je nou boos of verdrietig bent of schrijft dat je iets of iemand haat of dat je er geen zin meer in hebt of zelfs dat je niet weet wat je moet schrijven of het gevoel hebt dat je het fout doet. En daarna verscheur je het papier en kijk je er nooit meer naar, want het gaat niet om wát je schrijft, je hoeft het niet te analyseren, het is gewoon alles eruit gooien. Er zijn ook nog specifieke oefeningen die bij JournalSpeak horen. Daarvoor moet je het boek lezen of even op de site kijken: https://www.yourbreakawake.com/journalspeak

Ax • 04-06-2026

Bedankt! Ik ben vandaag begonnen ben benieuwd. Helpt het jou tot nu toe?

Anoniem • 04-06-2026

Nou mijn situatie is een beetje ingewikkeld :') Ik begon met het journallen in september vorig jaar. Toen kwamen er weliswaar heel veel emoties los, maar ondertussen zat ik in zo'n grote relatiecrisis dat er eigenlijk niks tegenop kon boksen. Nu is het vier maanden na de relatiebreuk, maar door de hoeveelheid verliezen bovenop elkaar ben ik in een ernstige depressie (of eigenlijk de freeze modus, zenuwstelsel-technisch) beland: mijn zenuwstelsel kan zoveel verlies van veiligheid en onzekerheid niet aan en klapt daarom volledig dicht. In die staat is het nauwelijks mogelijk om je bed uit te komen, iedere minuut voelt ondraaglijk - laat staan dat ik me tot schrijven kan zetten. Inmiddels zit ik aan tijdelijke medicatie voor deze crisisstand en daardoor kan ik weer een beetje ademen. Nu schrijf ik weer ietsje vaker, en ja, dat maakt echt een wereld van verschil. Vandaag nog was ik een oefening aan het doen om mijn emoties en pijn in mijn lichaam toe te laten, maar het bleef als onrust vastzitten in m'n lijf. Vervolgens ging ik schrijven met mijn vinger op mijn matras (dus niet eens in een notitieboekje, maar wel de schrijf bewegingen maken) en begon ik heel hard te huilen - en na een flinke huilbui (met ook de nodige boosheid en teleurstelling in mijn ex) kwam ik in een veel rustigere modus. Dat is niet altijd zo, dat ik daarna rustiger word, maar vaak wel. Het komt doordat ik met schrijven beter bij mn emoties kom en als ik die kan toelaten, leer ik mijn zenuwstelsel dat al die gevoelens van verlies en pijn en vooral ook eenzaamheid heel naar zijn, maar niet gevaarlijk. En dus kan mijn zenuwstelsel door dat toelaten in de rust komen.

Ax • 04-06-2026