Gisteravond ging ik vrij laat nog een stukje wandelen. Ik ken de omgeving hier nog niet zo goed, dus kwam ik op een soort bospaadje terecht - om half 11 's avonds. En toen gebeurde er iets geks in mijn lichaam. Het werd bang. Hartslag omhoog. Zenuwen door mijn lijf. Spieren aangespannen. Klaar om te vechten of vluchten. En mijn hoofd spuwde doemscenario's op me af. Ik zou vermoord of verkracht worden. Er zou niemand zijn die me kon redden. Ik zou het niet overleven. Elk struikje leek te ritselen. Elk geluidje leek op voetstappen. Een ontspannen wandeling was het niet meer. Mijn zenuwstelsel reageerde zo door alle nare verhalen die je hoort. Door de nare ervaringen die ik al heb meegemaakt - geen verkrachting of moord, maar wel grensoverschrijdende situaties. Het herkent een situatie als "potentieel gevaarlijk" en maakt je klaar om in de actie te gaan. Net als het zou doen als er een leeuw in de bosjes zou kunnen zitten. Vrijwel iedere vrouw herkent dit gevoel. En met een ontregeld zenuwstelsel sta je dus constant in die modus. Ben je gejaagder, angstiger, zie je meer gevaar. Niet omdat je zwakker bent, maar omdat je zenuwstelsel niet meer goed weet hoe het voelt om veilig te zijn.