De vraag is eigenlijk al duidelijk: wanneer zat jij op het diepst in je burn-out? Was dat al meteen of pas na maanden/jaren? Ik zit momenteel vijf maanden thuis en zit er diep in. Ik weet niet zeker of het net zo diep is als in het begin, toen was het anders. Toen was het meer lichamelijk denk ik. Nu is het vooral de angst die overheerst, heel veel huilen en onrust. Geen activiteit meer kunnen doen, tien minuten haken is al teveel bv. qua concentratie (daarna weer een huilbui omdat het teveel was). En dan weer de ellende dat je niet weet wat je moet doen, omdat je vrijwel niks kan doen. Wat zijn jullie ervaringen?