Een tijdje terug postte ik over leven met een gevoelig zenuwstelsel. Ik had deze week een ander inzicht wat mij hielp, wat wil ik minimaal uit het leven halen? In onze cultuur en zeker wij burnies leven normaal om het maximale te halen. Uit relaties, sport, reizen, carriere, noem het maar op. Dit put natuurlijk uit. Maar daarnaast had ik daardoor constant het gevoel/besef dat ik nog zon enorm lang weg te gaan heb. Ik heb het eens omgedraaid wat wil ik minimaal. Vakantietje aankunnen ipv wereldreis, hiken ipv prs in de gym, voor mijn zoontje zorgen ipv al mijn relaties weer opbouwen etc. Hier kan je voor jezelf over nadenken. Ik ben al redelijk aan het integreren. Ik besefte dat ik al best wel op 80% van dit minimale leven zit. Ipv constant beseffen pas 10% te kunnen van wat het leven allemaal te bieden heeft. Dit zorgt natuurlijk voor veel meer acceptatie= minder stress. En dat is precies wat we nodig hebben om eventueel weer door te groeien. Hopelijk kunnen jullie hier wat mee.