Het loslaten van alle controle is het allerbelangrijkste om te herstellen. Dus iets buiten doen is hartstikke goed, zeker als je er zin in hebt! Je hoeft niet hersteld te zijn voor je mag leven 😘
Ik vind het inschatten van wat kan en passend is heel moeilijk. Zoals vandaag ben ik voor het eerst in maanden ergens alleen naartoe geweest. Het was niet spannend eigenlijk, naar de apotheek, maar merkte dat ik duizelig werd toen ik naar binnen liep. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik veilig was en dat er geen reden is om me zorgen te maken. Ik wil namelijk niet dat ik dadelijk nergens meer naartoe durf te gaan. Vervolgens heb ik in de middag weer een flinke huilbui. Overprikkeling? Door die overprikkeling durf (en kan) ik dus ook niks te doen, zowel thuis als buitenshuis.
Ik zou in het algemeen zeggen als je voldoende ruimte hebt om rust in te plannen moet je vooral zo veel mogelijk proberen. Probeer het wel altijd een positieve ervaring te maken, ik weet uit eigen ervaring dat 10x een deksel op je neus krijgen niet heel goed is voor je zelf vertrouwen. Desondanks blijf ik wel dingen doen omdat het toch best vaak voorkomt dat het qua klachten op het moment meeviel, met als randvoorwaarde dat je dus vooral genoeg rust inbouwt van tevoren en achteraf. Als dat niet kan dan gaat het snel de verkeerde kant op in mijn ervaring.
Bij mij voelt dit m'n hele burn-out al een beetje zoals trial and error. Ik probeer geregeld iets, soms pakt dat redelijk uit en heel vaak ook krijg ik daarna meer klachten of een terugval. Nu ik verder in mijn burn-out ben leer ik het steeds beter aan te voelen en zijn de dalen achteraf minder diep als ik een verkeerde inschatting maak. Maar het blijft wel een moeilijk iets om dat altijd goed aan te voelen. Kleine stapjes en je symptomen in de gaten houden. Af en toe iets proberen is naar mijn idee wel goed, zolang het niet voor teveel klachten zorgt achteraf.
Mag ik vragen wat door klachten jullie dan krijgen? Ik weet dat dit persoonlijk is en verschillend kan zijn. Ik ben nog niet zo lang thuis en vind het moeilijk om te bepalen wat wel en of niet kan en wat veilig is om te doen.
Ik zit altijd met een deinend, wazig en licht zweverig gevoel in m'n kop. Oogspanning maakt dat alles visueel drukker lijkt. Voorbeeld: was net naar paardenbloemen aan het zoeken voor het konijn. Kan niet normaal naar de grond kijken. Waardeloos. Laat staan winkels, etc. Gewoon waardeloze kut klacht.
Klinkt heel vervelend ja, N. Heb je dit klacht altijd al gehad? Ik merk wel dat mijn beeld niet helemaal gelijk loopt met wat ik zie. Vage uitleg, maar zal je vast herkennen. Zolang ik thuis ben lukt het wel, maar zodra ik naar buiten ga komt het opzetten. Ben net even naar een winkel geweest. Tien minuten binnen geweest. Dan voel ik me weer heel even een mens tussen andere mensen, buiten alle visuele prikkels die ik binnen krijg. Ik ben dan ook blij om de winkel te verlaten. Benieuwd of ik dit morgen ga merken.
Ja, zo erg gehad dat ik in panorama view zag! Hels! En bij prikkels werd dit erger. Nu gelukkig dus stuk minder, maar blijft shit. En ik snap heel goed wat je bedoelt! Alsof je brein achterloopt. Hopelijk pakt dit bezoekje goed voor jou uit!
Ik las dat iemand hier op het forum had geschreven dat zijn/haar brein is gefrituurd. Weet even niet meer wie dat schreef. Als ik nu weer iets raars voel, dan denk ik aan die zin. Als je je bewust bent van alles wat niet goed werkt en niet goed lukt, word je gek van je eigen gedachtes. Het is behoorlijke mindfuck. En iets wat omstanders vaak totaal niet begrijpen. Logisch natuurlijk, maar het maakt het wel moeilijk om uit te leggen wat er met je aan de hand is.