Ik word best wel overspoeld door alle mogelijke “oplossingen” en “problemen die aan de grondslag liggen” dat ik echt soms door de bomen het bos niet meer zie. Er middels therapie achter komen dat je hele ‘zijn’ bestaat uit zoveel copingmechanismes, het voelt echt als bergen die ik moet beklimmen voordat ik weer de oude kan en mag worden. Daarnaast natuurlijk veel info uit boeken, podcasts en mensen, dat probeer ik wel echt te minimaliseren, want ik deed dat veel in de eerste maanden, maar nu merk ik dat dat ook volloopt in mn hoofd en dat ik daardoor nog meer in mn hoofd raak. Ik vind het ook maar lastig soms om mezelf te begrijpen, hoe ik me voel en wat er in me omgaat tijdens therapie, omdat ik me zo wazig voel de hele dag.. het voelt niet als heldere gesneden koek zegmaar, wat ik vroeger wel had (voor de burnout). Alles lijkt nu veeeeeeeeeel zwaarder beladen dan toen.